MacMahler. Met extra ketchup.

Ik blogde al eerder aardig over muziekjournalist, musicus en criticus Erik Voemans. Zijn rubriek Eerste hulp bij klassieke muziek in Parool PS is wekelijks leesgenot. Voermans voert zijn lezers en luisteraars langs bijzondere werken, bizarre voorvallen en maakt zo heel hongerig naar de besproken muziek, zoals zaterdag de sarabande, ‘…een opwindende, om niet te zeggen geile dans in een snel tempo of een driedelige maatsoort.

Voermans is niet alleen up, maar ook zijn kritische geest leest met vreugde. Zo had hij het misnoegen om dinsdag het Dallas Symphony Orchestra met ‘onze’ bejubelde Jaap van Zweden te moeten doorzitten. ‘De allerslechtste Mahler die ik ooit in het Concertgebouw heb gehoord,’ baste Voermans.

Het was vanaf de allereerste maat ‘..ongehoord grof en lelijk, zonder enige nuance, soms zelfs ronduit vals en ongelijk, een genante, pijnlijke vertoning…machteloos gebulder van musici die geen flauw idee leken te hebben  waar het in dit stuk om gaat, en Van Zweden had ze dit blijkbaar niet kunnen uitleggen…’ Zo. Met de grond gelijk.

Volgens Voermans was het ‘..zo plat als een dubbeltje. MacMahler. Met extra ketchup.’ Toen moest ik toch weer glimlachen, licht beschaamd, maar toch. En wat drinken we dan om zo’n MacMahler-kater weg te spoelen? Ik zou zeggen Vodka van Lenny’s Motorhead, bijvoorbeeld. Of een stevige rode wijn van AC/DC, of Trooper, het nieuwe biertje van de Britse hardspeelband Iron Maiden. Vast niet verkrijgbaar in light. Rockbands doen steeds meer aan produktdiversificatie, zoals dat zo mooi heet.

Van de schrik of van teveel Trooper overleed deze week voormalig Maidendrummer Clive Burr. In de krochten der eeuwigheid heeft hij nu ook gezelschap van Peter Banks, de eerste gitarist van Yes, de band die zoveel pompeus symfonica en Roger Dean artwork in haar albums deed en die pas groot werd toen Banks (en toetsenist Tony Kaye) verdwenen was. Zo kan het gaan. .

Banks maakte daarna met Kaye en de groep Flash drie albums die vooral in de V.S. enig opzien baarden, al was het maar vanwege opvallende plaathoezen als in slipje hmet opwaaiende zomerjurk, en scoorde een hit – nummer 29 in de Billboard Hot 100 – met een singleversie van het langere Small Beginnings.

Het laatste woord is aan Voermans. Zijn stuk zaterdag eindigde bij de sarabandes van Bach, en de allermooiste daarvan, de vijfde, wonderbaarlijk en raadselachtig, zoiets als het leven dus. Het is één lange solozang waarin Bach ‘..als een achttiende-eeuws orakel van Delphi uitlegt wat de zin van het bestaan is. Het geheim van werkelijk grote muziek. Dat dan ook weer wel. En vanavond in het Concertgebouw.

P.S. I Love You

Een tijd geleden noemde ik Het Parool een ‘..middelmatige stadskrant met te grote ambities.” Dat werd mij niet in dank afgenomen. Maar ik bedoelde het niet rot. Ik was eerder de teleurgestelde supporter, dan de zure zeikerd. Vond ik. En ik beloofde trouw. Het Parool mocht blijven als first newspaper, en ik zou meer tijd en liefde in onze relatie stoppen.

Guess what? De therapie slaat aan. Ik ben meer van Het Parool gaan houden dan ik dacht te kunnen. Ik kijk altijd eerst naar ‘Mijn Amsterdam’ in PS, naar de Zaterdagochtendgezinssessie, De Dikke Man, het Popcorn Panel – ik mocht er ooit zelf in figureren, over Moneyball – Republiek Amsterdam, de Stad van Auke Kok, en nog meer wederkerend fraais. P.S. I Love You..

En dan heb ik het nog niets eens over de machtig mooie muziekparels van Erik Voermans die de zwaarste klassieke werken luchtig, ter zake, vol kennis en ingehouden liefde en met humor beschrijft op een manier die het water in de mond doet lopen. Zo wordt deze week ook de muziek van Ligeti toegankelijk, hulde!

Een echte stadskrant kan niet om de stadssport heen. Als keeper in buitengewone dienst volg ik de opkomst en ondergang van menige amateurvoetbalclub, zeker als ik er ooit zelf nog mocht spelen, zoals het mooie DVVA op Drieburg, dat overigens zaterdag strijdend ten onder ging bij de mooiste afkorting van de Amsterdamse agglomeratie, HBOK dus, Het Begon Op Klompen.

Maar ja, ik kan het wel biechten, vrijwel elke week sta ik dus ook in Het Parool. Niet alleen dus in het Popcorn Panel, maar op de uitslagenpagina’s. Deze maandag op pagina PS14, de uitslagen van de zondagse 5e klasse, afdeling 513, en daar staat onze zwaarbevochten zege van Sc Buitenveldert 6 op Badhoevedorp, 5-4 werd het, na 3-1 en 3-4 bij rust. Typisch een wedstrijd van een middelmatige zondagsploeg met grote ambities. Maar we wonnen wel. En we haalden Het Parool.