Het Spaanse Rijk

Wilhelmus

Bram. Nee, niet over Bram. Bram gaat het nog uitgebreid over Bram hebben. Tot heel Nederland hem heeft uitgekotst. Ik geef hem nog een jaar of twee tot het grote gat der vergetelheid. Adieu alvast, je was een schande voor je vak, maar dat stond beroemdheid niet in de weg. Infaam en abject. Wat u zegt.

Dan is het maar een kleine stap naar John Ewbanks. Ook een schande voor zijn vak, maar na wat heen-en-weer-gescheld heeft hij toch maar mooi het Koningslied op zijn naam staan. Je wist dat het kwam, maar je gelooft nog steeds je oren niet.

En dan is het maar een kleine stap naar de Onderwijsinspectie die het keiharde oordeel ‘middelmatig’ over de staat van ons onderwijs afgeeft. De tekst van het Koningslied zit daar dan toch nog een flink stuk onder. Grappig dat onderwijsminister Bussemaker opriep om het ergste foute Nederlands in het Koningslied te verbeteren. Maar waar moet je beginnen?

Lang zal ‘ie leven. Er is er één jarig. Het Land van Maas en Waal. Het Wilhelmus. Het lag er allemaal al, we hadden Ewbanks helemaal niet van Ibiza hoeven halen om een lekkere dijenkletser te hebben voor dinsdag. De koohoohooning van Hispanie heb ik altijd geeerd. Klaar ben je.

En dan is het nog maar een hele kleine stap naar het Spaanse Rijk toen en het deplorabele Spaanse land nu, het ooit zo trotse koninkrijk dat slechts op de been werd gehouden door een Catalaanse club met een Argentijn. Daar ga je met je Spaanse Rijk.

En daar ging het Spaanse Rijk. Eergisteren in München. En gisteren in Dortmund. FC Barcelona werd met 4-0 onder de Beierse plaggen geschoffeld, de Koninklijke Madrid deelt het maar één streepje minder slecht onder de Poolse gesel Lewandowski die volgens mij een uniek record neerzette door in één wedstrijd vier maal te scoren tegen Real Madrid.

In Spanje is het stil, maar wij hebben Bram en een lied en een prinsesje dat hockeyt. Het wordt een dolle dinsdag. En de eerste die het hele stamppotlied in één keer foutloos mee kan blerren, krijgt de hele dag vrij drinken. Heerlijk Helder Hoempapa.

Oase van drukte

De kans dat je Geert Wilders er tegenkomt, is tamelijk gering. Maar de voormalige hippiestad Marrakesh is nu helemaal in bij de beroemden en de rijken. Wij waren er rond oud en nieuw, samen met de halve selectie van FC Barcelona en met de familie Sarkozy en tal van andere prominenten, zo vertelden de Marokkaanse media trots.

Het zal rond 1970 zijn dat Crosby, Stills & Nash hun geest er verruimden en het nummer Marrakesh Express opnamen: ‘Take the train from Casablanca going south, blowing smoke rings from the corners of my mouth, coloured cottons hang in the air, charming cobras in the square, striped djellebas we can wear at home…’

In de reisgidsen kom je Jimi Hendrix tegen die er de nodige pretsigaretten weggeblazen zal hebben. Nu is het minder hasjiesj maar goede wijn, officieel verboden voor moslims, maar in de betere restaurants en onder menige toonbank volop verkrijgbaar. En zo lijkt heel Marokko een beetje te balanceren tussen wat mag en niet mag, tussen wat was en is, tussen wat moet en wat kan, tussen arm en rijk, gisteren en morgen.

Het was een bijzondere ervaring, en het permanente zicht op de sneeuwbedekte Atlasbergen is heel bijzonder, net als de verkeerschaos die geen genade kent voor de de trage, de niet oplettende, en al helemaal niet voor voetgangers. De bijna prehistorische brommers stinken, toeteren, en rijden je plat als het moet. Marakkesh is een oase van drukte.

Intussen rolde Nederland een jaar op en ontrolde zich na een ‘relatief rustige oudejaarsnacht’ het nieuwe jaar. In de stapel kranten bij thuiskomst vond ik het interview met Cees Veerman waar ik ook al de nodige reacties op had gezien. Ik moest het even lezen. Heel bijzonder hoe een lid van de Raad van Toezicht van VUMC het niet nodig vindt om in de communicatietornado rond het verborgen camaraproject van Reinout O. überhaupt TV te kijken. “Ik heb geen verstand van realitytelevisie.”

Alles glijdt als smeervet van Veerman af. Je wordt gewoon boos van zo’n interview. De zelfingenomenheid tot de hoogste macht. Braakwerk. Veel meer jammer natuurlijk voor Raffie en Sylvie, hoewel Evert Santegoeds het altijd al wist. Zou je zo iemand ergens kunnen aangeven? Anders moet dat een goed voornemen zijn. En bijzonder: Frank de Boer schiet in eigen doel bij de nieuwjaarswedstrijd van oud-internationals bij de Koninklijke HFC. Een teken?