Smurphy’s Law

obesitas.vs

Obesitas is een groot probleem en het wordt alleen maar groter, letterlijk en figuurlijk. Drie weken Florida – incluis de nodige pretparken – hebben mij de ogen doen rollen en uitkijken. Steekproefsgewijs turfde ik rijtjes van tien wachtenden op te dikke mensen: 7, 4, 6, 5, 7…etc.

Ongezond, en niet om aan te zien. Van schrik krijg je zelf trouwens minder trek, en dat is dan wel weer handig. Het was ook onthutsend te zien hoeveel deze ellende de Verenigde Staten kost, en hoe de projecties voor de komende jaren er uit zien.

Lionel Shriver schreef het boek Big Brother over haar haar broer Greg die in 2009 stierf aan een hartaanval, gerelateerd aan morbide obesitas. Het klinkt nog een beetje leuk als in het begin van het boek zus broer na vier jaar no see van het vliegveld haalt maar hem eerst niet herkent. Is die vetklomp die door grondstewardessen wordt voortgestuwd mijn broer? Smerig en tragisch wordt het later als de overdadige ontlasting van Greg de riolering op hol jaagt. Ik heb het boek direct besteld. Smullen.

De andere kant van vies en vet en overvloedig zat als geestig bedoeld in de film Smurfs 2, waar een verjaarstaart van de kleine jongen helemaal ondersteboven is gecheckt op slecht voedsel, foute ingrediënten en zelfs de bordjes zijn pvc-vrij. Als de ‘foute’ stiefvader dan kipcorns met pinda’s uitdeelt, is het wachten tot de het ene ouderstel het andere gaat suen. Hoe je het ook probeert, alles lijkt goed te gaan, en dan gaat het toch mis. Smurphy’s Law. Als parabel bijna over de V.S.

Obesitas is een groot probleem in de V.S. Net als het gevangenissysteem. CNN berichtte vanochtend dat er weliswaar een geringe daling is in het aantal inmates in de V.S., maar dat het nog altijd gaat om een mensonterend aantal van bijna 1,6 miljoen mensen, veelal gerelateerd aan de grote war on drugs die helaas niet werkt.

Hervorming van deze ellende is echter net zo moeilijk als het te lijf gaan van obesitas. Veel gevangenissen worden gerund door bedrijven die jagen op winst en dus op meer gevangenen. Het klinkt sick, maar het is de harde realiteit. En hervormingen worden tegengewerkt door politici die weer het nodige lobbygeld van de gevangenisbedrijven in de zak mogen steken. Het is een miljardenindustrie.

All in the Family

Voor een republiek heeft de V.S. toch wel heel veel rare trekjes die het land eerder op een monarchie, een familiebedrijf, of een heel close old boys network doen lijken. En dat begon al heel vroeg. Bij de tweede president, John Adams. Ook zijn zoon Quincy zou president worden.

Heel beroemd zijn – beter: waren – natuurlijk de Kennedys. Toen de één  (JFK) in 1963 was vermoord, zou ander president kunnen worden in 1968. Maar ook Robert Kennedy werd vermoord. Nummer drie Edward Kennedy pleegde politieke zelfmoord door van een brug te rijden met de dood van een campagne-assistente tot gevolg. Dat hij pas heel veel later de politie waarschuwde, zou zijn gekomen door fors drankgebruik.

Toen was er de Bush-familie. Vader en zoon. Allebei president. En zoonlief werd in 2000 in de race tegen Al Gore geholpen door de andere lieve zoon Jeb, gouverneur van Florida. All in the Family. De rest is geschiedenis. Al Gore kan zich nog steeds introduceren met de prachtzin ‘I used to be president of the United States.’Tsja.

En dan is er natuurlijk Bill Clinton, de chef van Gore, en echtgenoot van Hillary die in 2008 president wilde worden en het met Bill opnam tegen Barack Obama die in 2004 door John Kerry (die toen verloor van Bush Jr.) naar voren werd geschoven op de Democratische conventie waar Kerry de officiële presidentskandidaat werd. Bent u er nog?

Obama won in 2008. Hillary Clinton verloor. Hun titanengevecht staat prachtig beschreven in Game Change. Er kon geen sprake van zijn dat Hillary vice-president onder Obama zou worden, want dan zou Bill Clinton ook weer in en rond het Witte Huis gaan dolen. No way. Maar Hillary werd minister van Buitenlandse zaken.

Maar dat stokje gaat nu door. Hillary is op en af en stuk en kapot en moet 100 jaar slapen. Na verwoede pogingen om Susan Rice benoemd te krijgen als haar opvolgster, wordt het John Kerry, dezelfde die we in 2004 al tegenkwamen en die toen Obama zo’n mooie duw voorwaarts gaf. Het verhaal gaat dus door.

Hillary Clinton zegt dat ze geen president wil worden in 2016. Maar dat zegt een Clinton niet. Of wordt het dan Chelsea? In een republikeins familiebedrijf met monarchistische trekjes kan (bijna) alles.