Man of the Match

CillessenVolgens Het Parool was doelman Jasper Cillissen zondag Man of the Match bij Ajax – NAC. De troosteloosheid bij Ajax dit seizoen kan niet beter worden geïllustreerd dan door deze keuze. Bij een ‘normale’ Ajax – NAC zou een scorende spits of een diepgaande middenvelder toch held van de middag moeten zijn, en zouden de mannen uit Breda toch met een nulletje of 4 of 5 afgedroogd moeten zijn.

Na vier maal Ajax en zeven magere jaren mag PSV zich weer eens kampioen van Nederland noemen. Ajax was geen partij. Na vier kampioenschappen op rij lijken daar de gelederen te splijten. Binnenkort komt Cruyff langs. Ruzie lijkt me het logische gevolg. Moet Frank de Boer Monnickendam dan maar eens achter zich gaan laten en de grens over gaan steken? Ik zou het wel weten.

Maar ja, wat weet ik nu? Ik was zondag ook Man of the Match. Door een taxatiefout van mij verloren we met Buitenveldert met 1-0 van het hots-klots-begonia-voetbal van SV Parkstad. Tegen lelijk spelende ploegen die onder ons staan, zijn we maar zelden op ons gemak, zeker als de grasmat ook alle trekken vertoont van een hard court tennisbaan en de scheidsrechter een bewuste bron van irritatie speelt. Zo’n middag dus op Sportpark de Eendracht.

Ik zie vanavond Bayern München in 36 minuten Porto met 5-0 de oren wassen en besef mij dat die dagen in Amsterdam voorgoed voorbij zijn. Geen geld en te weinig ambitie om echt weer ergens aan te haken. And what the heck: met de TV-rechtendeal in Engeland heeft straks elk Crystal Palace meer geld te spenderen dan Ajax. Op een slof en een oude voetbalschoen word je nooit meer kampioen.

Nooit eerder vertoond

bil3Zappend zat ik zomaar in het wielrennen. Luik-Bastenaken-Luik. Heb ik altijd raar gevonden. Dat je besluit helemaal van Luik naar Bastenaken te rijden, en dan gelijk weer terug. Sisyfusarbeid. Zes-en-een-half uur met een groot peleton rijden voor slechts één winnaar.

Voetbal is iets socialer. Daar wint een heel team. Vanmiddag Ajax. De vierde landstitel op rij. Nooit eerder vertoond. Het wonder van Frank de Boer en zijn zo talentvolle pupillen. Misschien wel kampioen van de armoede, maar wel kampioen. Zo is dat.

Spannender dan het wielrennen of de 1-1 van Ajax bij Heracles was Koningsdag. Of toch eigenlijk Koninginnedag. Maar dat kwam door burgemeester a.i. Fred de Graaf van Amstelveen. Wat hem bezielde, is nog een dik raadsel, maar hij legde behulpzaam zijn burgervaderlinkerhand op de rechterbil van de vorstin. Volgens mij is dat geen oud-Holland gebruik waar je het koninklijk paar een plezier mee doet.

Volgens De Graaf zat hij niet aan de billen van Maxima. Het was een soort optisch bedrog. “Er zou best een centimeter tussen hebben kunnen zitten”, gaf hij aan. Dat is toch een vreemde opmerking van iemand die ontkent. Het voelt als slechts één winnaar. En nooit eerder vertoond. Benieuwd waar de burgemeester van dienst volgend jaar mee aan komt zetten. En of Ajax dan weer kampioen wordt.

De Boer hij ploegde voort

ajax1918Terwijl Europa in brand stond en de Grote Oorlog nog vijf maanden zou duren, werd Ajax op 9 juni 1918 in Tilburg voor het eerst landskampioen. Willem II werd in eigen huis geklopt met 0-3, en de kampioensploeg – met keeper Jan Smit en de gebroeders Pelser – kreeg een feestelijk onthaal op het Weesperpoortstation. Ik heb niets kunnen vinden over verbouwde treinstellen of openlijke geweldpleging.

De via SWIFT en Blauw Wit bij Ajax terecht gekomen buitenspeler Jan de Natris had de trein naar Tilburg gemist en dus ook de kampioenswedstrijd. Hij werd bestraft met 10 cent boete. Het was niet het laatste incident met de briljante tweebenige dribbelaar en latere international die in de beschrijvingen en de problemen die hij maakte wel vergeleken wordt met Cruyff.

De Natris was ook pleitbezorger van betaald voetbal – het werd hem in de jaren ’20 niet in dank afgenomen – en rond zijn overschrijvingen naar clubs als Vitesse hing een geur van betaling, iets wat toen ten strengste was verboden. Bewezen werd er niets, en later in zijn carrière keerde verloren zoon De Natris zelfs nog terug op het Ajaxnest, de parallel met Cruyff ligt ook daar nogal voor de hand.

Bijna een eeuw terug begon het dus voor Ajax echt, en deze of volgende week voegt Ajax een vierde landskampioenschap op rij toe aan de zo indrukwekkende lijst. Betaald wordt er allang. Het heet niets voor niets betaald voetbal. Maar het is op een schaal die Jan de Natris zich nooit had kunnen voorstellen.

De Boer hij ploegde voort en woekert met de beperkte middelen die Ajax heeft. Want de begroting van Ajax mag er indrukwekkend uitzien, internationaal trap je er geen deuk in een pakje boter mee. In Nederland is Ajax een Griekse held, over de grenzen zullen we ons tevreden moeten stellen met een incidenteel succesje zoals de zege op Barcelona.

Oase van drukte

De kans dat je Geert Wilders er tegenkomt, is tamelijk gering. Maar de voormalige hippiestad Marrakesh is nu helemaal in bij de beroemden en de rijken. Wij waren er rond oud en nieuw, samen met de halve selectie van FC Barcelona en met de familie Sarkozy en tal van andere prominenten, zo vertelden de Marokkaanse media trots.

Het zal rond 1970 zijn dat Crosby, Stills & Nash hun geest er verruimden en het nummer Marrakesh Express opnamen: ‘Take the train from Casablanca going south, blowing smoke rings from the corners of my mouth, coloured cottons hang in the air, charming cobras in the square, striped djellebas we can wear at home…’

In de reisgidsen kom je Jimi Hendrix tegen die er de nodige pretsigaretten weggeblazen zal hebben. Nu is het minder hasjiesj maar goede wijn, officieel verboden voor moslims, maar in de betere restaurants en onder menige toonbank volop verkrijgbaar. En zo lijkt heel Marokko een beetje te balanceren tussen wat mag en niet mag, tussen wat was en is, tussen wat moet en wat kan, tussen arm en rijk, gisteren en morgen.

Het was een bijzondere ervaring, en het permanente zicht op de sneeuwbedekte Atlasbergen is heel bijzonder, net als de verkeerschaos die geen genade kent voor de de trage, de niet oplettende, en al helemaal niet voor voetgangers. De bijna prehistorische brommers stinken, toeteren, en rijden je plat als het moet. Marakkesh is een oase van drukte.

Intussen rolde Nederland een jaar op en ontrolde zich na een ‘relatief rustige oudejaarsnacht’ het nieuwe jaar. In de stapel kranten bij thuiskomst vond ik het interview met Cees Veerman waar ik ook al de nodige reacties op had gezien. Ik moest het even lezen. Heel bijzonder hoe een lid van de Raad van Toezicht van VUMC het niet nodig vindt om in de communicatietornado rond het verborgen camaraproject van Reinout O. überhaupt TV te kijken. “Ik heb geen verstand van realitytelevisie.”

Alles glijdt als smeervet van Veerman af. Je wordt gewoon boos van zo’n interview. De zelfingenomenheid tot de hoogste macht. Braakwerk. Veel meer jammer natuurlijk voor Raffie en Sylvie, hoewel Evert Santegoeds het altijd al wist. Zou je zo iemand ergens kunnen aangeven? Anders moet dat een goed voornemen zijn. En bijzonder: Frank de Boer schiet in eigen doel bij de nieuwjaarswedstrijd van oud-internationals bij de Koninklijke HFC. Een teken?