Plat op de bek

Geert3Wat fantastisch. Bijna een kwart van Nederland kijkt naar Boer zoekt vrouw. Ook ik heb nu kennisgemaakt met Geile Geert, een boer en officieuze volksheld die vrouwen ‘plat op de bek’ lebbert, en die volgens mij het vrouwelijk geslacht beziet als één grote vruchtbare akker. Heerlijk. En het Lucky TV-filmpje over Geert en de andere boeren is werkelijk hilarisch.

Geert is een gezonde Hollandse jongen op leeftijd. Minder gezond is het misbruik van kinderen door kerklieden, de dienaren van God. Nu bleek het Vaticaan overwoekerd door kinderporno, met als verdachte onder anderen de voormalig aartsbisschop van Polen Josef W., ook bekend van het programma Aartsbisschop zoekt jongetjes. In het ondermaanse heilige der heiligen is er ook witwassing en drugssmokkel. God zag dat het niet goed was.

Stephen Fry zag dat God niet goed was. Op de Ierse zender RTE fileerde acteur en komiek Fry de opperbaas van het Vaticaan en vele andere geloven en gelovigen. Op de vraag hoe dat zou gaan bij de hemelpoort had Fry aan iets meer dan twee minuten genoeg om zijn zaak tegen God te bepleiten. Zijn opening is briljant: “bone cancer in children. What is that about? How dare you?” Volgens Fry is God “utterly evil, a selfish monster.”

Zo. Plat op de bek. Benieuwd of Fry hiermee wegkomt. In zo’n 50 landen ter wereld is er wetgeving tegen blasfemie. Ik denk dat Fry moet oppassen waar hij heen reist. Want hoewel God niet bestaat, mag daar toch niet openlijk over worden gesproken. Dat hebben gelovigen liever niet. Er is vrijheid van geloof, maar geen vrijheid van ongeloof. Leven we toch nog in The Dark Ages.

Van God los

jesusiswatchingyouErik van Muiswinkel speelde zo mooi God die de mensen kwam smeken of hij ook nog mee mocht doen: ‘Ik heb het wel allemaal bedacht, weet je.‘ Maar God is dood. En inmiddels niet alleen uit Jorwerd maar uit heel oneindig laagland verdwenen. Toch?

Er keken eerder deze week 3,2 miljoen mensen naar The Passion, met Shrek van Gelder als Pontius Pilatus. Gooi het lijdensverhaal in een modern BN’er-jasje, en je hebt een hit in handen. Of gooi er meer Bach tegenaan, kaartjes voor de Mattheus zijn niet aan te slepen. En dan komt de Volkskrant gisteren doodleuk met de special Hoe God blijft (in tijden van krimp).

Ik schrok me dood. Als je sommige politici moet geloven, dan is Nederland moslimland. Nou, niet dus. We hebben hier – 375 jaar na de Spanjaarden – nog 4.044.000 rooms-katholieken, bijna 2,5 maal zoveel als de protestanten tellen. Hoezo God dood? Hoezo ontkerkt? Het mag allemaal wel minder zijn dan een halve eeuw her, maar we zijn – op papier, in ieder geval – nog steeds een godvrezend volkje achter de duinen.

Waar Kerst een mooie mix werd van licht en de geboorte van Jezus, is Pasen een pracht Gesamtkunstwerk van dood, opstanding, lente, eieren, hazen en meubelboulevards. Van God los, dus. Of zoals Joe Jackson ooit zong: ‘I can sell you anything.’ Waarvan akte.

En Jezus? Die moet toch wel geschrokken zijn van de vijandige houding van zijn mensen. Dat het Christendom later toch zo’n succes zou worden, zal hem toch hebben verbaasd. Misschien hebben ze het daar in de hoge vandaag wel over. Of vieren ze daar geen Pasen?

Speaking in Tongues

Talking+Heads+live.1

De Heilige Geest vind ik veruit het vaagst van de heilige drie-eenheid. God kan ik wel plaatsen. Dat is de CEO. Onzichtbaar in zijn loft op de 14.296e etage, maar wel alom aanwezig. Zijn zoon werd zelfs vlees en bloed, maar zal daar nog steeds met gemengde gevoelens terugkijken op zijn korte bezoek aan die schepsels van zijn vader.

De Heilige geest verschijnt ook niet, maar wordt uitgestort, ik heb dat altijd een intrigerend begrip gevonden, zeker omdat de discipelen van Jezus erdoor ‘in tongen gingen spreken’ en zo het evangelie in alle talen verkondigden. Zo was de christelijke kerk geboren. Waarachtig een wonder. Goed om daar jaarlijks twee Pinksterdagen voor uit te trekken.

En nu we het toch hebben over Speaking in Tongues. Het is de titel van het vijfde album van The Talking Heads uit New York, een album dat losser en luchtiger klinkt dan briljante voorgangers zoals Fear of Music, en het door mij nog immer bewierrookte Remain in Light, met de hypnotiserende chant Once in a Lifetime.  

Ik heb The Talking Heads één keer live gezien, in de Jaap Edenhal, het zal 1981 zijn geweest, met bijzondere support acts The B-52’s en Pearl Harbor and the Explosions. Het oorspronkelijke kwartet uit New York was voor die tour groots uitgebreid tot een waanzinnig swingbedrijf met inhoud en voorganger David Byrne als de hoeder van de heilige geest van een band op de pieken van creativiteit: You may ask yourself, where does that highway lead to?

Vandaag geen Op een mooie Pinksterdag, geen zon maar regen, geen Leen Jongewaard en André van den Heuvel in de musical Heerlijk duurt het langst, niet meer madeliefjes plukken en eendjes voeren met m’n dochter(s) aan de hand, en nog even geen zorgen over een behanger, een Franse zanger, of iemand uit Den Haag. Handen thuis, en lazer op. Speaking in Tongues papa style…

Dat overkomt Den Besten

Wie kun je nog geloven? Wie mag je nog vertrouwen? Nu kapt de paus er opeens mee. Te kwetsbare gezondheid. Nou en? We hadden een afspraak. Paus tot de dood ons scheidt. En dan is er een conclaaf, witte rook, en een nieuwe plaatsvervanger van God op aarde. En we zijn allemaal wel eens moe, dat overkomt Den Besten.

Het overkwam ook zomaar Rinda den Besten, wethouder te Utrecht, nou ja, ex-wethouder te Utrecht, net gestopt en binnenkort een prachtige nieuwe baan. Niks mis mee. Zij diende de Domstad zeven jaar, dus dan wil je wel eens wat leuks gaan doen. Vakantie houden, bijvoorbeeld. En daar gebruikt zij de 14.000 euro wachtgeld voor die ze eigenlijk niet nodig heeft en zou moeten willen hebben. Ze heeft immers al een nieuwe baan? Wachtgeld voor wat?

Het excuus van Den Besten was het zelfde wegkomertje: vermoeidheid. Elke week 80 uur gewerkt voor het Utrechtse volk, dus dan mag ik wel eens lekker op vakantie van mijn wachtgeld. ‘Mensen zouden dat wel begrijpen,’ zo liet Den Besten weten. Tsja. Haar partijchef Spekman was er niet van gecharmeerd. Hij was rood aangelopen, maar den Besten vindt het wel best zo. Goed voorbeeld. Lange neus.

Henk Krol (foto) lijkt me niet iemand die snel moe wordt van zichzelf. Integendeel. Henk Krol is vol van Henk Krol. Dat is de brandstof waar politici toch zelden zonder kunnen. En ach, wat is daar mis mee?  Dat ik er moe van word? Pech voor mij. Verder is het vast een hele warme, oprechte en eerlijke man die het goed – wat heet: het beste – voor heeft met een ieder boven de 50. Zo’n groot hart, en dan ook nog Jan Nagel naast je kunnen dulden, van Henk Krol zijn we voorlopig nog niet af. En dat hij moe wordt van dat gezeur over bv’s, en geldstromen, ach, het is allemaal kinnesinne.

Veel mensen zijn moe. Hard gewerkt. Tijd van het jaar. Weer een bank moeten redden. Weer een kind doodgepest. Jan Smit gaat een Engelstalig album opnemen. Er is weinig dat troost biedt. De paus deed dat. Maar die kapt er ook mee. Wat zou God daar nu van vinden? Werkweigering? Contractbreuk? Belediging van het ambt? Of misschien een deal gesloten. Weg zonder bonus. En nog maar kort te leven. Maar voor wie echt gelooft, is dat laatste toch niet echt een straf.