Vijftig tinten grijs

wimkok1Terwijl de Chinese restaurants in Nederland door nieuwe wetgeving honderden koks tekort dreigen te komen, blijkt een Nederlandse kok juist de omgekeerde weg te gaan: Wim Kok is sinds enkele maanden niet besturend-commissaris bij de Chinese Construction Bank. En daar maak ik geen flauwe grappen over.

Slecht betaald is het niet die negen retourtjes China die Kok jaarlijks maakt. De Telegraaf rekende al met graagte uit dat het oude rode boegbeeld Kok € 4.700 per vergadering krijgt, en dat is toch behoorlijk ruim boven modaal.

Wim Kok – twee kabinetten lang voorzitter van Nederland – is de verpersoonlijking van het brave, grijze Nederland van een broodje ham en een broodje kaas, het doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg, het was de timmermanszoon uit Bergambacht met paplepels tegelijk ingegoten.

Onder Kok verloor der PvdA wat er nog aan socialistische veren zat vastgeplakt. In het Paarse tijdperk werd de PvdA Kok en Kok de PvdA: het grijze midden, veilig koersen, niet te breed, niet te ver, dan kom je het verst. Onder Kok leek Nederland wel ‘af’, een sociaalliberale heilstaat het hoogst haalbare.

Na de politiek kwam het bedrijfsleven, en commissaris Kok gleed daar op glad ijs en kukelde in wakken. Hij praatte recht wat vroeger nog keurig krom was, en wat hij ooit mooi omschreef als ‘exorbitante zelfverrijking’ mocht nu rekenen op zijn fiat. Wiens woord men eet, wiens bonus men geeft.

Nederland onder Kok heette Paars maar was vijftig tinten grijs. Gelukkig bleek Nederland niet ‘af’. Langzaam poogt de PvdA wat veren terug te vinden. Het gaat van ‘au’. Benieuwd hoe het ‘onze Wim’ vergaat aan de Chinese vergadertafels. Of zijn stevig postuur, zijn opvallende, en zijn wat norse voorkomen indruk maken. Een broodje kaas en een broodje ham zitten er niet in. Als hij maar niet die grap van Gordon over nummer 39 met rijst maakt.

Zangzaad

nickensimonBinnenkort is in de RAI de Negenmaandenbeurs 2014. Dat klinkt niet bijster spectaculair. Dus wat doe je dan als organisatie? Je gooit er een onderzoekje tegenaan. Aan ruim 700 jonge en aanstaande mama’s werd gevraagd welke BN’er zij als zaaddonor zouden kiezen. Zo wordt niet bijster spectaculair heel bijzonder en spannend. Want wie kozen zij?

Het grappige is: ze konden niet kiezen. Maar liefst 79% van de dames zou namelijk het zangzaad van de Volendamse nachtegalen Nick en Simon willen hebben. Dat komt mij toch wat hebberig over, zaad van twee. En hoe moet dat dan? Naar rato mixen? Of iets meer zaad van Nick, of toch liever een extra kwakje Simon? Van rare zinloze onderzoeken kom je toch op gekke vragen.

Als Badr Hari na maandag nog vrije man is, hoeft hij zich niet te haasten naar de zaadbank. Slechts 4% van de vrouwen zit op zijn zaad te wachten. Hij bungelt in de onderste regionen, zoals de onderzoekers fijntjes rapporteren. Maar neem Gordon. Die blijkt met 8% twee keer zo populair te zijn als Badr. Of is hier de stille hoop dat Geer er dan gratis een kwakje bijlegt? Geer en Goor. Wat u zegt.

Treurig. Maar de Negenmaandenbeurs heeft aandacht en de kop Nick en Simon meest populair als zaaddonor maakte ook mij nieuwsgierig. Onzin werkt dus. Gelul kun je verkopen. De media hebben voortdurend honger naar content. En ik ben geen haar beter. Ik wil het allemaal weten. Ook mijn nieuwsgierigheid moet voortdurend worden bevredigd. Door Nick en Simon, desnoods door Gordon, maar dan eis ik Goor of een Chinees erbij. Nummer 39 schijnt lekker te zijn.

Gilnicht

Gijphomo

René van der Gijp kreeg heel politiek correct Nederland over zich heen – hij zal dit zinnetje waarderen – omdat hij wat domme dingen zei over voetballende homo’s. Tsja. Ik begreep alle opwinding niet zo. Een voetballer die domme dingen zegt. Daar zijn er nogal wat van. Maar waar staat dat we dat serieus moeten nemen?

René van der Gijp is nog nooit serieus genomen – hij zal dit zinnetje waarderen – want al als voetballer gooide hij zijn niet misse talenten te grabbel en haalde hij nooit de echte top die toch zo dichtbij leek.

Meer succes boekt Gijp als boek en als lolbroek. Hij mag met nog wat minderbedeelden regelmatig op tv gierend van de lach om zijn eigen opmerkingen de nog minder bedeelde kijkers de idee geven dat hij leuk is om naar te kijken, deze Pietje Bell van de commerciële voetbalomroep.

Maar René van der Gijp is natuurlijk geen Poetin. Wat een onzin ook binnenkort een programma in EYE naar deze te vroeg uitgebluste en te vroeg gekaalde rechterspits te vernoemen. Nog meer aandacht, nog meer gegier. Negeren lijkt me wijzer. Want het begrip voor homo’s in de voetballerij zal niet toenemen als Van der Gijp wat meer op zijn woorden let.

Het kan hard gaan. Eerst word je geroemd om je prachtige Gijpboek, en nu ben je een vieze voetbalhomofoob. Iets zegt me dat het Van der Gijp aan z’n reet zal roesten, hij zal dit zinnetje waarderen. En ach, wie weet, is onze lachebek gewoon zelf een closetcase, een grote gijpende gilnicht, een kapper in het diepst van zijn gedachten.

Het zijn toch ook altijd de ergst prekende TV-dominees die de tien geboden schenden waar u bij staat. En zeg nu eerlijk: is Gijp op deze foto niet net twee druppels Gordon? Nou dan. RTL7. Meer voor mannen. Ik had het kunnen weten…