Gelukkig niet

Rutte.bier

Lijstjes. Lijstjes. Altijd maar lijstjes. Nu weer het lijstje waarin Nederland hoog scoort als gelukkig land. Volgens de OESO is ons oneindig laagland één van de beste plekken op aarde. Goed dat anderen ons dat vertellen. Wij zelve chagrijnen ons de dag door. Wij gelukkig? Rot op.

Hein de Kort zou Hein de Kort niet zijn als hij het gegeven niet in een prachtprent goot. Mopperende en kankerende mannen in een café: ‘Weer buiten de medailles’. ‘Kutland’. ‘Veel bier.’ Prachtig. Maar gelukkig? Nou, nee. Het zit niet echt in ons. We grommen de week door richting de vrijdag en dan vervelen we ons het hele weekend weer te pletter. And then we do it again.

We hebben het nog nooit zo goed gehad, maar het maakt ons maar niet gelukkig. Dat blijft een rare paradox. Je zou geneigd zijn om te denken dat welvaart en welzijn toch elkaar vrienden zijn. Maar mooi niet. Gelukkig maar dat we een telefoon in handen hebben. Want met een telefoon heb je tenminste vrienden. Maar word je dan ook gelukkig?

Nou, dat dan weer niet. We hebben veel contacten, veel likes, maar het is net als met welvaart en welzijn: het haakt niet erg. Veel meer contact, maar tegelijk veel eenzamer. Het is weer zo’n boeiende paradox. We kunnen niet meer zonder mobiel, maar wat brengt het ons behalve onrust en onvervulde wensen, de zuurstof voor onvrede.

Maar er is best hoop. Las een mooi verhaal deze week over dat de mens best deugt en dat hij daar geen God voor nodig heeft. We zijn ‘van nature’ best sociaal, hoe velen ook hun best doen om dagelijks het tegendeel te bewijzen. We zorgen voor anderen, dat vinden we fijn, kijk maar hoe dol we zijn op onze pasgeborenen. En een mooi zinnetje uit het stuk: de mens is de enige aardsoort die samen op 10 kilometer hoogte in een metalenbuis elkaar doorstaat zonder massale matpartijen. Ik zie het gorilla’s niet doen, nog los van de vraag of ze geschoolde piloten hebben.

Zo modderen we toch maar door. De populariteit van het kabinet is op een dieptepunt. Tsja, iemand moet toch de schuld krijgen van crisis en tegenwind? We willen het gewoon weer zo goed hebben als gisteren, en graag snel een beetje. Het alternatief? Geen idee. Ga ik met Mark met een biertje eens rustig over nadenken.Kutland? Gelukkig niet.

Hele dure schoenen

Silvie en Raffie doen heel erg hun best, Ali B. doet nu zelfs ook mee, en dan is er nog een Nikkie Plessen die ik nog niet kende, maar hoe iedereen ook jankt en z’n best doet, niemand haalt het bij Bram M. Daar gaan we nog heel lang lol aan beleven.

Deze week vlogen de olifanten weer eens door de porseleinkast. In de in de media uitgevochten burgeroorlog tussen de advocaten van Estelle Cruyff (Nico Meijering, de huidige, en Bram Moskowicz, de vorige), kwamen declaraties van Moskowicz naar buiten, en de beschuldiging dat hij zijn rol als advocaat en tv-persoonlijkheid niet goed kan scheiden.

Dat laatste leek me geen nieuws, die declaraties zijn smullen. Voor afspraken met zijn ex-client Estelle Cruyff – op zijn verzoek in het Amstel Hotel – bracht haar voormalig raadsheer € 125 per kwartier reistijd in rekening tot een totaalbedrag van € 1.500. Voor niet-ingewijden: de Moskowicz-burelen zijn echt maar drie steenworpen verwijderd van het Amstel. En het is ook niet chique om zelf een plaats te kiezen en dan je cliënt te laten betalen om er te komen. Minnetjes.

Ach ja, Bram Moskowicz, het zou bijna treurniswekkend zijn als de man niet zelf als een pyromaan telkens zijn eigen branden stichtte. Wat iedereen gemakshalve steeds vergeet is dat ‘de beroemdste strafpleiter van Nederland’ zelden of nooit een zaak van enige importantie heeft gewonnen, als hij ze al zelf deed. Raadsman-charlatan.

Nu lijkt Moskowicz ook zijn eigen zaak te verliezen en eerloos uit het vak gegooid te worden. Natuurlijk is dat de schuld van de deken, van zijn jaloerse collega’s en van de media die slechts deugen als ze zijn kant kiezen en zijn ijdelheid een camera en een scherm bieden.

Hein de Kort maakte er vandaag in Het Parool weer een prachtige cartoon over. De rechter vraagt Moskowicz waarom hij van die hoge reiskosten declareert terwijl het toch maar drie minuten lopen is. Het antwoord van Moszkowicz is hilarisch: “ik heb hele dure schoenen.” En het zijn hele sterke benen die in die hele dure schoenen passen en iets van weelde en waarde kunnen dragen. Het is nog wel even wachten op het eindsignaal.