Doggystyle en artiesteningang

doggystyleTaal leeft. We spreken en schrijven heel anders dan honderd jaar her. Er ontstaan steeds nieuwe woorden. Die landen in de Van Dale. Deze week werden er weer pareltjes toegevoegd. Zoals bitchfight, doggystyle (of doggy style) en greppeldel.

Een greppeldel is een verachtelijk vrouwspersoon die het in elke drooggevallen greppel met iedereen voorradig wel wil doen. Van del naar hoer is een kleine stap en in die categorie is nu de aandachtshoer en mediahoer toegevoegd, troetelnamen die de Heleen van Royens en Yolante Cabau van Kassieren van deze wereld regelmatig krijgen toegevoegd.

Het woord artiesteningang heeft ook een nieuwe entree gemaakt in de Van Dale en is ook een nieuwe naam voor een oude entree: het woord artiesteningang is sinds een paar jaar het eufemisme voor de aarsopening. Daar kun je theater bij maken, maar het is het niet.

Plofkop is ook een mooie. Ik moest gelijk denken aan een knipseltje over Herb Lotman, één van de drie drijvende krachten achter het succes van McDonalds’s. Als er nu iemand een plofkop had… Het kan ook geen toeval zijn dat deze uitvinder van de techniek van massaproductie van ingevroren hamburgers overleed aan hartfalen. Waarschijnlijk iets te verknocht aan de producten van de eigen zaak.

Wereldwijd leggen medewerkers van allerlei fastfoodketens vandaag het werk neer. Het is geen eerbetoon aan Lotman, maar een protest tegen de hongerlonen die worden betaald. In Nederland helaas nog geen stakingsgolf. Iets met ‘lastige organisatiegraad’ en zo.

Maar minder fastfood eten helpt het ketenpersoneel natuurlijk niet. Wat een paradox. Net zoals de economische krimp nu die wordt veroorzaakt door te weinig aardgasgebruik. Van verstandig, gezond en zuinig gaan we dus naar de kloten. Iemand daar een woord voor?

Koot d’or

Het was weer bal in de Stadsschouwburg. Schrijvend, uitgevend, wederverkopend en ander feestvolk mocht de aftrap van de vandaag uitgeborken Boekenweek vieren. Het was een voorspelbaar zien-en-gezien-worden-parade met een gouden randje. Fokke en Sukke gaven er een mooie twist aan: ‘Alleen maar oude mannen…en lekkere dingen die voorbijgaan.’ 

Hoofd van het Boekenbal was zonder twijfel Kees van Kooten, de schrijver van het boekenweekgeschenk De verrekijker waarin Koot zich na vele jaren afzijdigheid alsnog een keer autobio graaft naar zijn vader. Ben benieuwd.

Hoogtepunt van mijn Boekenbal was dat ik de gouden schrijver – Koot ‘d’or – on the way out tegenkwam op de trap. Mijn avond kon niet meer stuk. En ja, hij is echt van bescheiden lengte, dat kwam niet alleen omdat Wim de Bie zo lang was.

Ik heb Joe Jackson gemist, en Heleen van Royen, maar ik begrijp dat zij in de Wallenbuurt een tijdelijke winkelkraam gaat runnen om haar pennenvruchten direct aan man en vrouw te brengen. Zou dat die zwarte rand uit het Boekenweekthema zijn? Je zou het bijna denken.

Job Cohen had veel geschreven recent, en was er dus ook. Net als Jan Mulder, die op de bank zat, Arthur Japin die frekwent kwiek voorbij hupte, Hanna Bervoets, Remco Campert die al snel rechtsomkeert maakte, en Robert Vuijse en nog heel veel nette mensen, hoewel wij niet hebben meegemaakt hoe het slagveld er rond sluitingstijd heeft uitgezien.