Het Spaanse Rijk

Wilhelmus

Bram. Nee, niet over Bram. Bram gaat het nog uitgebreid over Bram hebben. Tot heel Nederland hem heeft uitgekotst. Ik geef hem nog een jaar of twee tot het grote gat der vergetelheid. Adieu alvast, je was een schande voor je vak, maar dat stond beroemdheid niet in de weg. Infaam en abject. Wat u zegt.

Dan is het maar een kleine stap naar John Ewbanks. Ook een schande voor zijn vak, maar na wat heen-en-weer-gescheld heeft hij toch maar mooi het Koningslied op zijn naam staan. Je wist dat het kwam, maar je gelooft nog steeds je oren niet.

En dan is het maar een kleine stap naar de Onderwijsinspectie die het keiharde oordeel ‘middelmatig’ over de staat van ons onderwijs afgeeft. De tekst van het Koningslied zit daar dan toch nog een flink stuk onder. Grappig dat onderwijsminister Bussemaker opriep om het ergste foute Nederlands in het Koningslied te verbeteren. Maar waar moet je beginnen?

Lang zal ‘ie leven. Er is er één jarig. Het Land van Maas en Waal. Het Wilhelmus. Het lag er allemaal al, we hadden Ewbanks helemaal niet van Ibiza hoeven halen om een lekkere dijenkletser te hebben voor dinsdag. De koohoohooning van Hispanie heb ik altijd geeerd. Klaar ben je.

En dan is het nog maar een hele kleine stap naar het Spaanse Rijk toen en het deplorabele Spaanse land nu, het ooit zo trotse koninkrijk dat slechts op de been werd gehouden door een Catalaanse club met een Argentijn. Daar ga je met je Spaanse Rijk.

En daar ging het Spaanse Rijk. Eergisteren in München. En gisteren in Dortmund. FC Barcelona werd met 4-0 onder de Beierse plaggen geschoffeld, de Koninklijke Madrid deelt het maar één streepje minder slecht onder de Poolse gesel Lewandowski die volgens mij een uniek record neerzette door in één wedstrijd vier maal te scoren tegen Real Madrid.

In Spanje is het stil, maar wij hebben Bram en een lied en een prinsesje dat hockeyt. Het wordt een dolle dinsdag. En de eerste die het hele stamppotlied in één keer foutloos mee kan blerren, krijgt de hele dag vrij drinken. Heerlijk Helder Hoempapa.

Stamppotpourri

beatrix.benno

Nog even geduld en dan gaat Koning Willem-Alexander in Amsterdam in première. De soundtrack is er al, Het Koningslied van John Ewbank en een keur aan warme, fijne en met veel talenten gezegende warme Nederlanders. Her resultaat: schilfers, vlekken, jeuk, niet te stuiten huilbuien, en permanente braaklust.

Emo-bagger. Zomaar een kreet vandaag. Nico Dijkshoorn smeekte bijna om een milde steniging, en een ander vond het lied de ideale manier om krijgsgevangen aan het praten te krijgen.Twitterend Nederland ging helemaal los, en u zou de eerste niet zijn die zijn Nederlanderschap spontaan opzegt.

Wansmaak en non-talent hebben geen bodem of eindpunt, het kan altijd nog veel erger. Dan krijg je pareltjes als de W van Willem De W van wakker, stammpot eten, een omgevallen notiteblok van geraaskaal, onbegrijpelijke peuteronzin en bijna-blasfemische woordschennerij. Als ik Willem-Alexander was, zou ik spontaan de kroon in de wilgen hangen. Wat een trieste stamppotpotpourri.

Ook niet mals was het oordeel van de scheidende vorstin Beatrix over haar vader Bernhard. Zij maakt geen stammpot maar gehakt van de corrupte en overspelige vliegprinsgemaal en zij vroeg zich af ‘welke man hebben wij eigenlijk begraven?’.

Bernhard pleegde ‘hoogverrraad’ vond Beatrix door in na zijn dood gepubliceerde interviews met nu Hilversumburgemeester (en – pikant – door Beatrix benoemde) Pieter Broertjes en Jan Tromp buitenechtelijke dochters en veel meer vuile was neer te schudden over zijn – koninklijke – familie en zijn dochter de vorstin.

Zo’n keihard oordeel van de vorstin over haar vader maakt benieuwd naar het boek Beatrix. Dwars door alle weerstand heen dat dezer dagen verschijnt. Alle anjers gaan dan een dag halfstok uit verdriet voor het decennialange prinselijk misbruik. Maar eerst een k(r)oning, drie vingers lang, drie vingers van de W, de W van Willem, en de W van altijd willen winnen, Een ouderwetse draak. Vre-se-lijk. Dat ik het zelf niet heb verzonnen…