Iedereen is van de wereld

lau.microfoonIk geef het toe: ik heb het niet zo op de Nederlandstalige popmuziek. Natuurlijk is er Het Land van Maas en Waal – oneindig laagland op LSD – van Boudewijn de Groot en vooral Lennaert Nijgh, het door Fungus in het stopcontact gestoken volkswijsje Kaap’ren Varen, flarden Shaffy, de stem van Bob Bouber, en de Hollandser dan Holland hit Ik heb geen zin om op te staan van Het.

Nederlandstalig, het is gewoon mijn ding niet, zeg maar. Het spijt me voor alle Bloffen, Kasten en Dijken, voor Doe Maar (Laat Maar, grapten wij vroeger), Tröckener Kecks en what have you, ik ben groot geworden met Byrds, Beatles, Kinks, Anglofiel tot op het bot, het lijkt wel landverraad of Selbsthass, maar het is niet anders.

In mijn Engelse ziekte so to speak ben ik dus ook Thé Lau en The Scene misgelopen, en dat schuurt nu natuurlijk nu voorman Thé Lau echt op afscheidstournee langs Paradiso, Pinkpop en Brussel gaat omdat hij de strijd tegen keelkanker verliest. Iedereen is daar toch wel een beetje door van de wereld.

Nu iedereen huilt ga ik niet plots meehuilen, dat zou onoprecht zijn, maar triest vind ik het wel, en het lijken mij bergen om te beklimmen straks als je weet dat je voor het laatste keer je publiek ziet en zij jou. En toen herinnerde ik mij dat ik Thé Lau toch een keer had gezien, heel lang her, bij Neerlands Hoop, bij Bram en Freek, maar daar kwam ik dan ook meer voor de grappen dan voor de muziek.

Het Spaanse Rijk

Wilhelmus

Bram. Nee, niet over Bram. Bram gaat het nog uitgebreid over Bram hebben. Tot heel Nederland hem heeft uitgekotst. Ik geef hem nog een jaar of twee tot het grote gat der vergetelheid. Adieu alvast, je was een schande voor je vak, maar dat stond beroemdheid niet in de weg. Infaam en abject. Wat u zegt.

Dan is het maar een kleine stap naar John Ewbanks. Ook een schande voor zijn vak, maar na wat heen-en-weer-gescheld heeft hij toch maar mooi het Koningslied op zijn naam staan. Je wist dat het kwam, maar je gelooft nog steeds je oren niet.

En dan is het maar een kleine stap naar de Onderwijsinspectie die het keiharde oordeel ‘middelmatig’ over de staat van ons onderwijs afgeeft. De tekst van het Koningslied zit daar dan toch nog een flink stuk onder. Grappig dat onderwijsminister Bussemaker opriep om het ergste foute Nederlands in het Koningslied te verbeteren. Maar waar moet je beginnen?

Lang zal ‘ie leven. Er is er één jarig. Het Land van Maas en Waal. Het Wilhelmus. Het lag er allemaal al, we hadden Ewbanks helemaal niet van Ibiza hoeven halen om een lekkere dijenkletser te hebben voor dinsdag. De koohoohooning van Hispanie heb ik altijd geeerd. Klaar ben je.

En dan is het nog maar een hele kleine stap naar het Spaanse Rijk toen en het deplorabele Spaanse land nu, het ooit zo trotse koninkrijk dat slechts op de been werd gehouden door een Catalaanse club met een Argentijn. Daar ga je met je Spaanse Rijk.

En daar ging het Spaanse Rijk. Eergisteren in München. En gisteren in Dortmund. FC Barcelona werd met 4-0 onder de Beierse plaggen geschoffeld, de Koninklijke Madrid deelt het maar één streepje minder slecht onder de Poolse gesel Lewandowski die volgens mij een uniek record neerzette door in één wedstrijd vier maal te scoren tegen Real Madrid.

In Spanje is het stil, maar wij hebben Bram en een lied en een prinsesje dat hockeyt. Het wordt een dolle dinsdag. En de eerste die het hele stamppotlied in één keer foutloos mee kan blerren, krijgt de hele dag vrij drinken. Heerlijk Helder Hoempapa.

Carnaval met andere middelen

Walexander

De monarchie van Maas en Waal krijgt een nieuwe vorst. Niemand had of heeft veel fiducie in koning Willem-Alexander, maar bij een constitutionele monarchie kun je nu eenmaal niet kiezen: je krijgt wie er aan de beurt is. En dat kun je wel zien, dat is hij.

De monarchie is natuurlijk geen sprookje, maar een oude rare weeffout in ons landsbestuur. We zijn echter te lui om het weg te werken en in te ruilen voor een republiek. Ik hoor dan altijd dat een president en zijn hofhouding ook veel kost. Sterk argument. Het tekent onze liefde voor Oranje. We willen ze wel, maar het moet niet te veel kosten. En kan de koning straks niet gewoon belasting betalen?

Vrijdag is het Koningslied klaar. Lange Frans rapt dan op teksten van Daphne Deckers en is vast nog een stoet talentloos dat meedeindt op de walmen van bier en vette worst. Arnon Grunberg omschreef 30 april als ‘..een sympathieke voortzetting van het carnaval met andere middelen,’ en zo is het maar net. Oranje Boven. En het bier achterover. Feesten zullen we. Tot we erbij neer vallen.

Volgens Grunberg is Nirvana”s Smells Like Teen Spirit het ideale volkslied en Kurt Cobain postuum koning, maar als het dan per se Nederlands moet, dan hadden we toch Het Land van Maas en Waal van Boudewijn de Groot wel kunnen afstoffen. ‘Dan steken we de loftrompet en ook de dikke draak.’

Het wordt vast een groot feest. Een draak van een sprookje krijgt een nieuw staatshoofd met loftrompet en brandewijn in de zilveren zon. Een koning zonder macht met een wat nurks en ontvlambaar volk dat zich graag in Oranje hult als we dan maar wereldkampioen kunnen worden of ons helemaal klem kunnen drinken, en liefst beide. Gelukkig lust de koning er zelf ook wel eentje. En wij hebben straks mooi André Rieu in onze voortuin. Als dat geen carnaval is. Entertain us…