Een kwestie van Gunning

HofC3Het is geen spoiler dat het derde seizoen van House of Cards over ons is uitgestort. Het is dus ook geen spoiler dat de eerste aflevering vooral over Doug Stamper ging – ik geef toe, ik dacht dat hij dood was – en minder over de Underwoodjes. Maar nu Frank the Oval Office bezet, weten we dat het nu plankgas en over lijken gaat. Ofwel: Bad. For The Greater Good.

Louise Gunning gaat niet over lijken. Het opperhoofd van de UvA is in al haar bestuurscohorten van het autistische machtsmodel geworden: we gaan wel over u, maar we luisteren liever niet, bevoogden in plaats van bevragen en echte interesse. Al dat gedoe, het staat onze plannen en grootheid maar in de weg. Fascinerend om te zien hoe al die jaren van leiderschap vastlopen in regenteske modder. Het lijken wel weer de jaren ’60. Hoog tijd dus voor het opschudden van de slapende macht.

Dat opschudden van de slapende macht is ook de missie van Geert Wilders. Hij mag op de klapstoel van Het Parool uitleggen wat hem drijft en bezighoudt. Hij begrijpt maar niet dat anderen niet begrijpen dat ons land as we know it door islamisering richting afgrond gaat. En weet Wilders: niet elke islamiet is een terrorist, maar wel veel terroristen zijn islamiet.

Maar toch: het lijkt wel of Wilders iets matigt, iets van licht door de ramen laat. Misschien wil hij toch eindelijk alle mooie peilingen eens verzilveren. En dan moet het misschien iets minder hard op het orgel. Hij praat zelfs over zijn kat, zijn Hongaarse vrouw en zijn kijk op de dood. Zie de mens. En de PVV-posters zeggen het al: genoeg is genoeg. Frank Underwood zou het niks vinden.

Een walm van schandalen

Mark2Premier Rutte vond alle beschuldigingen aan het adres van Mark Verheijen ‘opgeblazen’ en ‘sterk overdreven.’ Inmiddels lijken de dagen van het VVD-kamerlid geteld. Prominente partijgenoten adviseren hem dringend ‘de eer – of wat daarvan over is – aan zichzelf te houden. De nieuwste walm over het ‘om niet’ beschikbaar stellen van de Floriade in Venlo voor een VVD-partijbijeenkomst, doet voor Verheijen de deur dicht.

De stank is inmiddels niet meer te harden. Vreemd dan toch dat Rutte niet keihard ingrijpt en zijn voornaamgenoot de laan niet uitstuurt. Dit is toch bijzonder schadelijk voor de Volkspartij voor Declaraties met de dampen van Jos van Rey in Roermond nog zo vers in de luchtwegen. Wat is dat toch met die VVD? In een stuip schieten bij elke euro die een bijstandsgerechtigde teveel zou hebben gehad, maar zelf vrolijk handen ophouden, dubbel declareren of ander corrupt handelen. Het is een ingeslepen dubbele moraal.

Maar ja, al dat gescharrel en getil bij de VVD is natuurlijk bijzonder klein bier vergeleken bij het duivelse imperium van Frank en Claire Underwood. Vanaf morgen mogen we aanvallen op seizoen 3 van House of Cards. Ik hoop dat ook Mark Verheijen Netflix heeft, kan hij in zijn straks ruime vrije tijd zien hoe je het echt groot aanpakt. Het Parool schreef net al over een leger aan skeletten in de kast, en een hele serie verraders, querulanten en non-valeurs. Dat wordt smullen, dus.

An American in Hamburg

MostWantedOver de doden niets dan goeds, zeker niet als de dode Philip Seymour Hoffman heet, de Amerikaanse acteur die ruim een half jaar geleden en natuurlijk veel te jong overleed aan een overdosis heroïne. Hoffman is nu te zien in zijn laatste film, A Most Wanted Man, een geheime diensten-thriller van ‘onze’ Anton Corbijn.

Hoffman was een fenomenaal acteur en ook nu draagt hij A Most Wanted Man in grootse stijl op zijn doorgezakte schouders. Met de kennis van nu zou je zeggen dat Hoffman er behoorlijk slecht uitziet en zijn alocholinname en kettingrokerij is meer dan overmatig. Hij is de smoezelige loner in een geheime wereld vol bedrog en dubbelspel.

Het is overigens heel raar om de New Yorker Hoffman een Duitse geheim agent te zien spelen die natuurlijk wel gewoon Engels praat maar dan net met een heel klein toefje aanhangend Duitse dictie en accent. Je denkt toch steeds: wat doet die Amerikaan nu in Hamburg bij de Duitse geheime dienst?

Maar als je dat accepteert of negeert, dan is er een boeiende – niet fantastische – film die laat zien dat er geen waarheid is, dat moraal lastig te definiëren is, en dat iedereen iedereen bedriegt voor het eigen hogere doel. Corbijn legt er wat bruinige herfsttinten overheen en lijkt na twee starters – Control, The American – nu eindelijk echt regisseur in plaats van fotograaf met bewegende beelden.

Nog een leuke voetnoot: Robin Wright, Mrs. Underwood in House of Cards – speelt een double dealing FBI-agente. En op de soundtrack Down Man, een hit vuit 1969 van de Nederlandse formatie Brainbox, met Kaz Lux en Jan Akkerman. En op het eind van A Most Wanted Man is Hoffman – Günter Bachmann – die Down Man, gebruikt en bedrogen door collegadiensten’ en de Amerikanen.