De schiettent van Clint Eastwood

AmericanSniperIk had lang getwijfeld om te gaan, maar toen ik vandaag American Sniper had gezien, wist ik dat ik meer had moeten vertrouwen op mijn gut feeling: de 34e film van regisseur Clint Eastwood deugt gewoon niet. Tenzij je een die hard Republikein bent die vindt dat zo ongeveer de hele wereld bestaat uit nare mensen die het slechtste voorhebben met God’s Own Country en die je dus at will kunt omleggen.

Een flink aangekomen Bradley Cooper speelt de Amerikaanse supersluipschutter Chris Kyle die meer dan 160 Irakezen doodschoot. Eastwoord presenteert het bijna als een game. Elke moord lijkt gerechtvaardigd, want slechts gezien met Amerikaanse ogen. Tegenstanders zijn nare moordenaars, psychopaten en haatbaarden. Alle reden om ze massaal om te leggen.

Het is een naar soort patriottisme van vlag, volk en vaderland en een morele superioriteit waar je een naar soort kippenvel van krijgt. Ik denk dat Dick Cheney de film al een flink aantal keren heeft gezien, Clint Eastwoord verfilmt namelijk precies wat de vice-president altijd vond en vindt, The Good, The Bad & The Ugly.

We zien heel veel bad guys sterven in de schiettent van Clint Eastwood. Chris Kyle was goed in zijn vak. Een echte American Sniper. Maar Kyle werd zelf ook vermoord. In de V.S. Door een ex-marinier. Maar dat brengt Eastwoord niet in beeld. Want de moord van een Amerikaan op een andere Amerikaan past niet in dat verhaal van vlag en vaderland en van kameraadschap.

Ten Years After

US  Marines arrive to help Iraqi civilians destroy a statue of Saddam Hussein

Terwijl Noord-Korea de spieren nog eens oppompt, kijkt de wereld met heftige en volstrekt diametrale gevoelens terug op de Amerikaanse inval in Irak tien jaar geleden. Wat voor de een een logische, en volkomen rechtvaardige afrekening was met een fout en gevaarlijk regime, was voor de ander een schandalige inval zonder wettelijke basis en slechts gericht op het eigen economische belang.

Irak is een zwarate bladzijde in het Amerikaanse buitenlandse beleid, zoals er daarvoor ook al de nodige waren geschreven, en ik ben bang dat Irak ook niet de laatste pagina is. Zeker, Obama is geen Bush, maar ook Obama is een Amerikaan die te maken heeft met de vital interests van de V.S.

Irak was geen fijn land, en weinigen rouwen om de dood van Saddam Hoessein, maar de Amerikanen hebben van Irak een zo mogelijk nog grotere puinhoop gemaakt dan het al was, and they don’t give a shit. Wat een bliksemactie moest worden, werd een pijnlijke bezetting, een uitholling van het bestuur, en de facto een burgeroorlog die nog steeds voort woedt. Niet iets om over naar huis te schrijven.

Toch kun je voormalig vice-president Dick Cheney zo zijn bed uit bellen om de aanval nog een keer over te doen. Ik heb gefascineerd gekeken naar de documentaire The World According to Dick Cheney, en die wereld is overzichtelijk, rechtlijnig, keihard, en zonder scrupules of excuses. Cheney was de genius achter de aanval en de inval, en kon met alles wegkomen omdat de angst na 9/11 groot was, hij fantastisch kon manipuleren, en Bush geen idee had waar het over ging of waar het heen moest.

De interviewer vraagt Cheney wat zijn grootste fout is. Cheney komt niet verder dat zijn grootste fout dan maar is dat hij nooit nadenkt over zijn grootste fout, ook nu niet, Ten Years After. En Ten Years After is ook een Britse rockband, recent overleed hun front man Alvin Lee, en als of het voor het Irakdrama was geschreven, twee van hun hits waren I’m Going Home en I’d Love to Change The World.