Mamma mia

mamma.miaJe treft het niet als Italiaanse vrouw. Als je trouwt, krijg je bij je witte-paard-prins zijn moeder er gratis bij. En dat staat garant voor één grote bak ellende: dertig procent van de echtscheidingen in Italië wordt veroorzaakt door excessieve bemoeienis van de schoonmoeder. Klaar ben je.

Maar de vrouw hoeft deze kleffe moeder-zoon-verwurging niet langer meer te pikken. De Italiaanse Hoge Raad heeft beslist dat een blijvend te grote emotionele band tussen moeder en zoon reden kan zijn voor ontbinding van de huwelijkse staat. Kunnen die mannen daarna gelijk weer terug rennen naar hun moeder. Mamma mia.

Mammoni heten deze Italiaanse mannen die een pathologische afhankelijkheid van hun moeder houden. Het zit vast verankerd in vele Italiaanse genen. En het is een rare paradox met het grote machisme dat de Italiaanse heren zo gaarne demonstreren.  Eigenlijk houden ze toch het allermeest van mama.

Met een lodderoog neem ik wel eens een pizza-tvspotje waar waarin een man terugdroomt naar zijn jeugd en zijn wonderschone moeder die van die heerlijke pizza’s had, en dat niet alleen. Hij wordt wakker uit zijn droom en ziet zijn moeder dan op ware leeftijd. Het lijkt de liefde niet minder te maken. De liefde van de man gaat door de maag en rechtstreeks naar mama. Rare jongens, die Romeinen.

De prullenbak in

Het is crisis. En al lach je als premier nog zo je kaken stuk, niemand wordt er vrolijk van. Steeds breder wordt het gevoel gedeeld dat dit kabinet Rutte 2 niet de aanpak en niet het politieke draagvlak heeft om ons land weer richting tunneluitgang te leiden. Sterker nog: Nederland wordt kapotbezuinigd om het braafste jongetje van de klas te zijn in Brussel waar de ene brand na de andere woedt. Leg het maar eens uit.

Het begon zo leuk. Vette verkiezingswinst voor VVD en PvdA, en dus hup, samen in een kabinet, alsof er nooit een Rutte 1 was, en alsof het ontbreken van een meerderheid in de Eerste Kamer een technische formaliteit was. Hoe euforisch, hoe kortzichtig, hoe dom. In plaats van regeren loopt het kabinet links en rechts te leuren om steun, en dat wordt duur betaald.

Hans Wiegel weet het wel. Dit regeerakkoord, dit vodje, kan zo de prullenbak in. Het Friese rayonhoofd pleit voor een tussenformatie waarbij meer partijen aan boord worden gehesen en het regeren makkelijk wordt, toch fijn in tijden van pest en cholera.Wiegel mengt zich natuurlijk weer op het juiste Wiegelmoment, net nu de peilingen voor de regeerders all time low zijn. Zo gebruik je macht en invloed.

Spanje wordt verscheurd door corruptie en massale werkloosheid, Italië is weer en nog steeds onbestuurbaar, Cyprus wacht een bankrun, in deze heisa is het zelfs voor Geert Wilders lastig om nog iets te schreeuwen. Hij stond op de markt in Spijkenisse – de stad van mijn Middelbare School – om het protest aan te vuren tegen het kabinet. Hij is in breed gezelschap.

Rutte 2 lijkt geen lang leven beschoren, dat is onhandig, maar gevolg van macho-blinde-domheid. Misschien wordt het nog beter, maar komt het ook goed? Slechte peilingen en veel gedonder jagen het enthousiasme al rap een kabinet uit. Wij wordt weer ik en jij. Waar je eerst zocht naar de overeenkomsten en de eigen vrije ruimte, komen nu de tegenstellingen en de afgunst en de jij-bak boven. De prullenbak wacht. Hoe lang nog?

Geloof in verandering

De paus is niet dood, leve de nieuwe paus. Benedictus had geen behoefte om als een Britse vorstin in het harnas te sterven, en nam vandaag als CEO afscheid van het Vaticaan en zijn wereldwijde kudde. Witte rook zal het teken zijn van zijn opvolger.

Intussen is Italië overgenomen door andere clowns, een nieuwe en een oudgediende, en ze kunnen zo in de remake van I Clowns van Federico Fellini. Hoe een mooi land zo fout kan zijn. Grappig dat Berlusconi de rechterlijke macht in Bella Italia uitmaakte voor Mafia. Hij kan het weten.

Ook Beatrix zal niet in het hermelijnen harnas sterven. Op Koninginnedag neemt Willem-Alexander de troon over. En wij te Amsterdam gooien er een miljoen of 7 tegenaan. Argument is dat het best veel is, maar dat het ook niet zo vaak voorkomt. Nee, dat moest er nog bijkomen. Maar goed, we hebben in de crisis weer een fees-sie.

Steve McClaren hield bij FC Twente de eer aan zichzelf nadat er diep op hem was ingepraat en het financiële leed prettig werd gecompenseerd. Ondanks dat hij met FC Twente kampioen werd, waren er weinig mensen die de Brit serieus namen. De koning van de nietszeggende one-liners. Hij zou zomaar paus kunnen worden.

Overal is geloof in verandering. In het Vaticaan, in Italië, in Nederland, bij FC Twente. Maar in de tussentijd regent het ontslagen, knijpt het kabinet de zuurstofkraan nog verder dicht, en lijken we steeds dichter richting het Euroinfuus te geraken. En als de Rabobank – onze Rabobank – op één dag 3.000 mensen de deur wijst en eindelijk dan toch middenin de dopingboter valt, dan vraag je toch, waar geloven we eigenlijk nog in?

Voor de verandering kan ik naar Mars, een dag of 500 heen en weer, maar dat is zo lang dat men denkt dat je wel iemand mee moet nemen, om te knuffelen en het overweldigende gevoel te delen. Misschien moet Benedictus maar gaan. Meet your maker. Maar wie wil er mee? Met alle schandalen en misbruik kun je de Roomse CEO  toch niet echt vertrouwen. Hoe was de grap ook alweer over de biecht? ‘Wat geeft de pastoor voor pijpen?’ ‘Een Mars.’

Valluik

Ik vond het een nogal bizar bericht, vanochtend in de Volkskrant. In Italië zijn zes aardbevingsdeskundigen en een overheidsfunctionaris tot zes jaar cel veroordeeld omdat zij het gevaar van dreigende aardbevingen in de regio l’Aquila hadden onderschat. De regio werd in 2009 echter getroffen door een zware beving, 309 mensen vonden de dood.

De deskundigen zijn natuurlijk niet schuldig aan de beving, zij zijn daarvoor toch niet verantwoordelijk, maar hen wordt in feite een soort roekeloze lichtzinnigheid verweten, een gaat maar rustig slapen. Daardoor waren veel mensen gebleven in plaats van gevlucht, met fatale afloop, en nu dus ook voor de seismologen.

Het lijkt de tijgeest waarin altijd ergens iemand verantwoordelijk is of gehouden moet worden voor het onrecht, het kwaad of natuurgeweld dat ons treft. Weermannen worden bedreigd omdat er tussen de beloofde zon ook een bui zat. Er is niets ergers dan de filelezer jouw file niet te horen noemen. En als er onverwachts toch een aardbeving komt, dan had er gewaarschuwd moeten worden.

We zijn zelf steeds minder veratwoordelijk. We denken dat met onze kennis en technolgie alles kan en ook alles is te voorkomen. Maar zo werkt het natuurlijk niet. Ik schat in dat de nu veroordeelde seismologen het vreselijk vonden dat ze het mis hadden en elke dode enorm betreuren. Maar dat is niet meer voldoende. Hup, het valluik in.

En van dat valluik is het dan niet ver naar voetbal waar het herfst is, de guillotine altijd gereed staat, en nu dus de eerste trainers vallen. Het is nog vroeg in het seizoen, maar opportunisme dicteert dat de eerste koppen moeten rollen. Het jubelerende NAC uit Breda gooide oud-keeper Karelse op straat, in België mochten er zelfs twee hun kleedkamer en werkruimte leegruimen, waaronder ‘onze’ Ron Jans die verantwoordelijk werd gehouden voor de slechte resultaten van Standard de Liège, voor ons Standard Luik.

Toen schoot me opeens te binnen dat er al heel lang een miniatuurtje van Dimitri Verhulst niet ver van mijn bed lag, Essay over het toegewijde bestaan als supporter van voetblaclub Standard de Liège. Dat is me een prettig pareltje, in een half uur consumeerbaar, vol met mooie beelden en oh zo herkenbaar voetbalsupportergedrag.

In het zo lelijke post-industriële Luik hield Jans het niet vol, ondanks de nog recente overwinning op de Brusselse aartsrivaal Anderlecht in een kolkend en opgezweept Stade Maurice-Dufrasne. Voor Jans dus ook het valluik. Rare dagen. Seismologen in de cel, trainers op straat, maar dat laatste voelt toch wat natuurlijker. En die man in die helicopter loopt nog steeds vrij rond. Dat is echt een godswonder.