Hemelvaart is een beetje niks

HemelvaartsdagHet is bijna twintig eeuwen her dat Jezus ten hemel voer nadat hij door de kinderen van God niet heel erg netjes was behandeld. De vader-zoon-relatie staat sindsdien op scherp, en vanuit de hemelen hebben we sinds die eerste Hemelvaartsdag nooit meer iets vernomen.

NRC Q noemde Hemelvaart ‘een beetje niks’. Elke feestdag of vrije periode in ons land heeft wel zijn eigen kenmerken en gedrag, maar bij Hemelvaart is het (nog) niks. Een slaperige dag, zonder braderie en hoempapa, voor de een het begin van een kwartet vrije dagen, voor de mokkende ander een dagje vrij en morgen weer buffelen.

Op zo’n niksdag is een rondje langs de mediavelden altijd een stil genot. Nog even over Kieft en coke, over de kuit van Raffie, de verontwaardiging van Estelle, de adonis van Fleur Agema, de te vroeg dood verklaarde Henny Huisman, en de weer herrezen Waylon. Noem dat alles bijeen maar een beetje niks.

Een beetje niks is het in de Amsterdamse politiek. Daar wil maar geen witte rook uit de Stoperaschoorsteen komen voor een nieuw college. Dit gehannes lijkt inmiddels ook al twintig eeuwen te duren en kent vooralsnog slechts verliezers. En slechts zij die in een vlaag van verstandsverbijstering dachten dat VVD en SP best samen kunnen regeren, lijken nu gelijk te krijgen.

D66-hoofdman Jan Paternotte heeft nog enkele dagen om een coalitie in elkaar te draaien. Daarna wacht hem de ontzegging van de formatiebevoegdheid en sterft de landslide van D66 in Amsterdam in alles behalve schoonheid. Het is dus een beetje niks dag, maar voor sommigen is het nu alles of niks.

Van God los

jesusiswatchingyouErik van Muiswinkel speelde zo mooi God die de mensen kwam smeken of hij ook nog mee mocht doen: ‘Ik heb het wel allemaal bedacht, weet je.‘ Maar God is dood. En inmiddels niet alleen uit Jorwerd maar uit heel oneindig laagland verdwenen. Toch?

Er keken eerder deze week 3,2 miljoen mensen naar The Passion, met Shrek van Gelder als Pontius Pilatus. Gooi het lijdensverhaal in een modern BN’er-jasje, en je hebt een hit in handen. Of gooi er meer Bach tegenaan, kaartjes voor de Mattheus zijn niet aan te slepen. En dan komt de Volkskrant gisteren doodleuk met de special Hoe God blijft (in tijden van krimp).

Ik schrok me dood. Als je sommige politici moet geloven, dan is Nederland moslimland. Nou, niet dus. We hebben hier – 375 jaar na de Spanjaarden – nog 4.044.000 rooms-katholieken, bijna 2,5 maal zoveel als de protestanten tellen. Hoezo God dood? Hoezo ontkerkt? Het mag allemaal wel minder zijn dan een halve eeuw her, maar we zijn – op papier, in ieder geval – nog steeds een godvrezend volkje achter de duinen.

Waar Kerst een mooie mix werd van licht en de geboorte van Jezus, is Pasen een pracht Gesamtkunstwerk van dood, opstanding, lente, eieren, hazen en meubelboulevards. Van God los, dus. Of zoals Joe Jackson ooit zong: ‘I can sell you anything.’ Waarvan akte.

En Jezus? Die moet toch wel geschrokken zijn van de vijandige houding van zijn mensen. Dat het Christendom later toch zo’n succes zou worden, zal hem toch hebben verbaasd. Misschien hebben ze het daar in de hoge vandaag wel over. Of vieren ze daar geen Pasen?

Speaking in Tongues

Talking+Heads+live.1

De Heilige Geest vind ik veruit het vaagst van de heilige drie-eenheid. God kan ik wel plaatsen. Dat is de CEO. Onzichtbaar in zijn loft op de 14.296e etage, maar wel alom aanwezig. Zijn zoon werd zelfs vlees en bloed, maar zal daar nog steeds met gemengde gevoelens terugkijken op zijn korte bezoek aan die schepsels van zijn vader.

De Heilige geest verschijnt ook niet, maar wordt uitgestort, ik heb dat altijd een intrigerend begrip gevonden, zeker omdat de discipelen van Jezus erdoor ‘in tongen gingen spreken’ en zo het evangelie in alle talen verkondigden. Zo was de christelijke kerk geboren. Waarachtig een wonder. Goed om daar jaarlijks twee Pinksterdagen voor uit te trekken.

En nu we het toch hebben over Speaking in Tongues. Het is de titel van het vijfde album van The Talking Heads uit New York, een album dat losser en luchtiger klinkt dan briljante voorgangers zoals Fear of Music, en het door mij nog immer bewierrookte Remain in Light, met de hypnotiserende chant Once in a Lifetime.  

Ik heb The Talking Heads één keer live gezien, in de Jaap Edenhal, het zal 1981 zijn geweest, met bijzondere support acts The B-52’s en Pearl Harbor and the Explosions. Het oorspronkelijke kwartet uit New York was voor die tour groots uitgebreid tot een waanzinnig swingbedrijf met inhoud en voorganger David Byrne als de hoeder van de heilige geest van een band op de pieken van creativiteit: You may ask yourself, where does that highway lead to?

Vandaag geen Op een mooie Pinksterdag, geen zon maar regen, geen Leen Jongewaard en André van den Heuvel in de musical Heerlijk duurt het langst, niet meer madeliefjes plukken en eendjes voeren met m’n dochter(s) aan de hand, en nog even geen zorgen over een behanger, een Franse zanger, of iemand uit Den Haag. Handen thuis, en lazer op. Speaking in Tongues papa style…