Helemaal los

WA.Koning

Zaterdag was de Klapstoel in Het Parool voor mijn voormalig buurman en jaargenoot Tom van ’t Hek. De nieuwe ochtendstem van BNR verbaast zich over de enorme maatschappelijke golf naar aanleiding van de troonswisseling. ‘Soms denk ik wel eens dat ons land te klein is, we zijn net iets te blij als er weer wat te doen is.’

En er is wat te doen. Geen voetbal dit maal, maar wel Oranje, en een publiekswissel. De koningin vertrekt, lang leve de koning, en dus kunnen we morgen op Koninginnedag weer eens even helemaal los. De monarchie zal menigeen worst zijn, maar feesten zullen we, en hossen en drinken tot we zinken.

Alles is Oranje, alles kleurt Oranje, van tompouce tot steunkous en koningswup, alles en iedereen moet mee in een vriendelijke, maar onvermijdbare wolk van volkshysterie en door media en commercie opgestuwde pretfabriek waarin wij zelfs het genoegen smaken om André Rieu in onze voortuin te hebben.

Zeeland ligt nog dwars, dan moeten de dijken maar door, want het koningslied van John Ewbank (onthoud die naam..!) zal schallen door de wingewesten op de dag die je wist dat zou komen. We gaan helemaal los. Feesten zullen we. En ook wij hier ten huize zijn niet zonder zonde.

Want morgen staan onze dochters in naam van Oranje onze halve huisraad te verpatsen om hun zakgeld als Goldman Sachsers te verveelvoudigen. Iedereen doet mee, iedereen gaat los. Oranje boven. En leve de koningin. Eh, koning.

Maar wie vooral los is, is onze Beatrix. Ik vind dat ze het in een zinloze symbolische samenbindende baan prima heeft gedaan. Die ene keer dat ik haar ontmoette, moest ik onbedaarlijk met haar lachen. Sinds die avond in Het Muziektheater kan zij bij niet meer kapot. Dat moet hij van die W eerst nog maar eens waarmaken. Te beginnen morgen. Op die dag die je wist dat zou komen…

Stamppotpourri

beatrix.benno

Nog even geduld en dan gaat Koning Willem-Alexander in Amsterdam in première. De soundtrack is er al, Het Koningslied van John Ewbank en een keur aan warme, fijne en met veel talenten gezegende warme Nederlanders. Her resultaat: schilfers, vlekken, jeuk, niet te stuiten huilbuien, en permanente braaklust.

Emo-bagger. Zomaar een kreet vandaag. Nico Dijkshoorn smeekte bijna om een milde steniging, en een ander vond het lied de ideale manier om krijgsgevangen aan het praten te krijgen.Twitterend Nederland ging helemaal los, en u zou de eerste niet zijn die zijn Nederlanderschap spontaan opzegt.

Wansmaak en non-talent hebben geen bodem of eindpunt, het kan altijd nog veel erger. Dan krijg je pareltjes als de W van Willem De W van wakker, stammpot eten, een omgevallen notiteblok van geraaskaal, onbegrijpelijke peuteronzin en bijna-blasfemische woordschennerij. Als ik Willem-Alexander was, zou ik spontaan de kroon in de wilgen hangen. Wat een trieste stamppotpotpourri.

Ook niet mals was het oordeel van de scheidende vorstin Beatrix over haar vader Bernhard. Zij maakt geen stammpot maar gehakt van de corrupte en overspelige vliegprinsgemaal en zij vroeg zich af ‘welke man hebben wij eigenlijk begraven?’.

Bernhard pleegde ‘hoogverrraad’ vond Beatrix door in na zijn dood gepubliceerde interviews met nu Hilversumburgemeester (en – pikant – door Beatrix benoemde) Pieter Broertjes en Jan Tromp buitenechtelijke dochters en veel meer vuile was neer te schudden over zijn – koninklijke – familie en zijn dochter de vorstin.

Zo’n keihard oordeel van de vorstin over haar vader maakt benieuwd naar het boek Beatrix. Dwars door alle weerstand heen dat dezer dagen verschijnt. Alle anjers gaan dan een dag halfstok uit verdriet voor het decennialange prinselijk misbruik. Maar eerst een k(r)oning, drie vingers lang, drie vingers van de W, de W van Willem, en de W van altijd willen winnen, Een ouderwetse draak. Vre-se-lijk. Dat ik het zelf niet heb verzonnen…