Een walm van schandalen

Mark2Premier Rutte vond alle beschuldigingen aan het adres van Mark Verheijen ‘opgeblazen’ en ‘sterk overdreven.’ Inmiddels lijken de dagen van het VVD-kamerlid geteld. Prominente partijgenoten adviseren hem dringend ‘de eer – of wat daarvan over is – aan zichzelf te houden. De nieuwste walm over het ‘om niet’ beschikbaar stellen van de Floriade in Venlo voor een VVD-partijbijeenkomst, doet voor Verheijen de deur dicht.

De stank is inmiddels niet meer te harden. Vreemd dan toch dat Rutte niet keihard ingrijpt en zijn voornaamgenoot de laan niet uitstuurt. Dit is toch bijzonder schadelijk voor de Volkspartij voor Declaraties met de dampen van Jos van Rey in Roermond nog zo vers in de luchtwegen. Wat is dat toch met die VVD? In een stuip schieten bij elke euro die een bijstandsgerechtigde teveel zou hebben gehad, maar zelf vrolijk handen ophouden, dubbel declareren of ander corrupt handelen. Het is een ingeslepen dubbele moraal.

Maar ja, al dat gescharrel en getil bij de VVD is natuurlijk bijzonder klein bier vergeleken bij het duivelse imperium van Frank en Claire Underwood. Vanaf morgen mogen we aanvallen op seizoen 3 van House of Cards. Ik hoop dat ook Mark Verheijen Netflix heeft, kan hij in zijn straks ruime vrije tijd zien hoe je het echt groot aanpakt. Het Parool schreef net al over een leger aan skeletten in de kast, en een hele serie verraders, querulanten en non-valeurs. Dat wordt smullen, dus.

Bord voor je kop

Het is het schemergebied. Daar waar krabbelaars goed gedijen. Waar schimmige deals worden gesloten. Een vriendendienst. In het partijbelang. Dan zeg je geen nee. Je wilt niet dwars doen. En je wilt het maar al te graag. Dus vraag je niks, en zet je niks op papier. En dan ben je staatssecretaris.

Frans Weekers is vast geen boef, ik hoop het althans van ganser harte. Deze sympathieke Limburger is staatssecretaris van Financiën en politieke baas van de Belastingdienst. Je mag hopen dat er op dat niveau geen schimmige deals worden gemaakt, maar Weekers zou de eerste niet zijn. En zijn politieke vrind Jos van Rey bestookte hem vanuit Limburg al 1 : 1, en dat doe je meestal omdat je wederdienst verwacht.

Het was een mooi schouwspel gisteren in de Tweede Kamer. Weekers deed deemoedig zijn kniebuigingen, en daar zijn volksvertegenwoordigers dol op. Nederig, kritisch op jezelf, en een zalvende toon, dan mag je in de regel wel blijven zitten. Weekers kwam weg met zijn schimmigheden, niemand had genoeg om door te pakken.

Maar wat een overwinning lijkt, is een nederlaag. ‘Aangeschoten wild’ heet dat in Haags jargon. En dan moet je nog bijna vier jaar. Handig is anders. Dat geldt in bredere zin voor de ganse start van dit kabinet. Gedoe, fouten, excuses, nog meer gedoe, een opgestapte staatssecretaris, en Weekers die van zijn vrinden een bord van 35 meter voor zijn kop kreeg. Stem Limburgs. Tsja.

Zijn eigen VVD wil Weekers ook nog wel even spreken. Over zijn gebrekkige kennis over campagneregels, zo begreep ik. En wat er te leren valt van dit oliedomme gedoe. Wat ik in ieder geval heb geleerd, is dat dit schimmige gerommel niet exclusief CDA-gedoe is. Van die Limburgse wethouders die hun oprijlaan ‘om niet’ lieten aanleggen door bevriende aannemers. Ik dacht ook dat die Jos van Rey van het CDA was.

Ik had dus ook een bord voor mijn kop. Denkend dat je het schemerige en het kwade slechts kunt linken aan een bepaalde groep of partij. Hoe naïef. Inmiddels weten we – helaas – beter. De boeven en boefjes zijn breed onder ons. Hans Spekman heeft de arbeidershanden vol aan de overvragende sociaal-democratische bestuurders.

Als klap op de vuurpijl gaat Jan Hoek, de baas van de bijna-opgevouwen Wereldomroep, met 8 ton de Hilversumse laan uit. Niks aan te doen. Zoals altijd. Want in contract geregeld. In dit geval door de Raad van Toezicht die het woord toezicht toch iets anders interpreteerde dan je zou hopen en mogen verlangen. Weekers gaat vrijuit, ik wens hem alle goeds. De Raad van Toezicht van de Wereldomroep mag wat mij betreft hoofdelijk aansprakelijk worden gesteld. Dat zal wel niet kunnen, maar als het even wél kan…

Moddergat

Het kan raar lopen. Zo win je de verkiezingen glansrijk, en zo word je als premier als onbetrouwbaar en leugenaar weggezet. Mark Rutte heeft het lastig. En dat is zacht uitgedrukt. Zijn VVD-achterban is woest, de Telegraaf stookt de vuren voortdurend op, en dan had en heeft hij ook de pret van de staatsecretarissen Verdaas en Weekers. Het houdt niet op. En het houdt niet over.

Rutte is zwaarbeschadigd uit het ‘feest’ van de nivellerende zorgslag gekomen. Een groot deel van zijn achterban vindt hem onbetrouwbaar, zou niet meer op hem stemmen, en vindt dat hij zich in het pak heeft laten naaien door politicus van het jaar Diederik Samsom.

Maar het kan nog erger worden. Nu krijgt Rutte namelijk in de puntschoenen geschoven dat hij niet de waarheid gesproken zou hebben in de Tweede Kamer over wat hij wist en niet wist over het schadedossier van Co Verdaas. En liegen tegen de Kamer is politieke doodzonde nummer één.

Dan is er ook nog Frans Weekers, de staatssecretaris van Financiën die nu plots voro zijn politieke leven moet vechten omdat hij in de putlucht van oud-VVD-senator Jos van Rey terecht is gekomen en de geur van vriendendiensten links en rechts wordt opgesnoven. Misschien minder link dan de zaak-Verdaas, maar het telt wel op in het schadedossier van de premier.

Het kan raar lopen en hard gaan. Zo lach je de hele dag en wijst met een priemende vinger in het grote niets, en nu ruikt iedereen zweet en bloed. Het gezag van de premier is aangetast, dat is zeker. Maar ik denk niet dat hij struikelt en valt. Nu niet. Nog niet. Alhoewel. Het loopt wel vaker raar in de politiek. Een paar maanden geleden was Rutte nog helemaal top. Nu dreigt het grote moddergat.