Guus wil naar huus

HiddinkHet recente staatsbezoek aan Zuid-Korea gaf wel even aan hoe de verhoudingen liggen in ons land. Niet vorst en vorstin stalen de show, maar Guus Hiddink, de echte baas van Oranje. Voor zolang het duurt. Want Guus mag mateloos populair zijn in Zuid-Korea, hier in het thuisland klinkt de hele dag het geluid van kettingzagen.

Het is geen gelukkig huwelijk tussen het Nederlands Elftal en Guus. In één van de op papier eenvoudigste kwalificatiepoules voor het Ek 2016, moet Oranje nu zo ongeveer alles winnen om kwalificatie nog af te kunnen dwingen. Van de vijf wedstrijden onder Hiddink verloor Oranje er vier. Dus is nu plots het B-potje vanavond tegen Letland van levensbelang.

Guus heeft zijn positie dus maar op scherp gezet. Als Oranje niet wint van de Letten, dan stapt Hiddink op. Puh. Wat een lef. Alsof hij er niet ook gewoon uit zou vliegen dan. Maar hoe dan ook: het lijkt hem ook wel goed uit te komen zo’n vroeg vertrek. De oude vos lijkt zijn streken kwijt te zijn en zijn trucendoos van weleer lijkt niet de werken bij de jongens van nu. Guus lijkt over zijn houdbaarheidsdatum heen. Guus wil naar huus.

Maar als Guus het probleem zou zijn, dan zouden we na zijn vertrek het lek weer boven hebben. Ik betwijfel dat. Voordat Louis van Gaal tijdens het WK het onmogelijke presteerde, wist iedereen al dat dit Oranje een middelmatig elftal is dat van iedereen kan verliezen. En dat wordt nu weer bevestigd. Ook de Letten zijn gevaarlijk. Of zoals Erik van Muiswinkel ooit als bondscoach Dick Advocaat grapte: “die Letten zijn levensgevaarlijk, ze jatten zo je hele kleedkamer leeg.” Ik ga er lekker voor zitten vanavond.

Shaming the shirt

LouisvGaalMilton Keynes wordt wel de meest boring stad van Engeland genoemd, maar gisteravond was er groot feest. The Milton Keynes Dons – vroeger FC Wimbledon – rolde het Manchester United van Van Gaal in een bekerwedstrijd op met 4-0. En plots is King Louis in grote problemen.

Anderhalve week geleden zongen fans van Swansea City Van Gaal toe met het bijtende ‘you’ll be sacked in the morning’ toen hun club op Old Trafford met 1-2 won van Manchester United. In Milton Keynes klonk gisteren ‘You’re not famous anymore.’  Pijnlijk, zo op de bips krijgen van een derde divisieclub met een jaarbudget van een maandsalaris van Wayne Rooney.

En zo is Louis van Gaal van de hemel in de hel gestort. Deze zomer was hij nog de held, de koning van het ooit vervloekte 5-3-2 en was hij de Hollandse meester die het zwalkende Manchester United wel weer op de rails zou krijgen. Twee nederlagen en een gelijk spel verder is er van de superstatus van Louis niet veel over.

De Engelse pers was hedenochtend meedogenloos. De kop Shaming the Shirt zei veel, zo niet alles. En het blijkt maar wwer: in voetbal mag je best bouwen aan een nieuw team, als je in de tussentijd maar wel gewoon wint. Van Gaal weet wat hem te doen staat zaterdag. Gisteren kocht hij een Argentijnse engel. Hij zal hem nodig hebben.

Robbendoes

Robben-kinderenOp het eind winnen de Duitsers. En dus is het WK nu klaar. Wat hebben we genoten. Vooral omdat we tevoren overtuigd waren dat ‘zij’ de eerste ronde niet zouden overleven. Maar ‘zij’ werden ‘wij’ en ‘wij’ kwamen ver, veel verder dan in elke stoutste droom.

Het Parool had het vandaag na de 0-3 tegen Brazilië over een ‘waardig afscheid’, maar dat klinkt me teveel als een eerbetoon aan de doden, terwijl het Nederlands elftal in jaren niet zo levend is geweest, met Arjen Robben als de echte leider van wereldformaat.

Met die Robben is het toch ook raar gelopen. Niet zo lang geleden vond iedereen hem maar een egoïst, een duikelaar, en geen aardig mens. Maar zoals Van Gaal transformeerde, zo transformeerde ook Robben. En zoals Van Gaal de bondscoach des vaderlands werd, zo werd Robben de primus inter pares, de eerste onder zijns gelijken, als een vader voor zijn jongens.

Die rol paste hem plots wonderbaarlijk. En hij kan nu gelijk weer verder. Want niks niet lui onderuit voor Robben. “Er wachten drie kinderen op papa.” De druk op de spits wordt nu de druk op de vader. Gevraagd: liefde, aandacht en energie. Dat wordt Robbendoesen. Iets zegt mij dat het helemaal goed gaat komen. Jongens zijn mannen geworden. En een echt hecht team kan veel meer dan de optelsom van individuen. Chapeau.

Bondscoach des vaderlands

LouisWie had dat gedacht? Louis van Gaal de verlosser van Nederland. Wie zijn succes enkele weken terug had voorspeld, was met hoon overladen en met pek en veren het land uitgezet. Het kan verkeren. Zeker in het voetbal.

Louis van Gaal was een idioot, een dorpsgek, en deze paljas zou met zijn gedeukte selectie de eerste ronde nooit overleven. De guillotine stond al klaar voor de bondscoach die ons wijs had willen maken dat hij eigenlijk helemaal geen zin had in het bondscoach zijn. Waren we bijna ingetuind.

Louis van Gaal was Louis van Gaal niet de afgelopen weken, of juist heel erg wel. Hij was benaderbaar, aanspreekbaar, aardig, vrolijk, en vooral: hij versloeg alles wat op zijn weg kwam, tot gisteravond, maar toen was hij al veel verder dan iedereen minus Van Gaal zelf had gedacht dat hij zou komen. De bondscoach des vaderlands.

Wat zal Van Gaal genoten hebben van Van Gaal. En van zijn jongens. En van de lange neus die hij kon maken naar de Derksens, de Telegrafen en de Cruyffs die hem allemaal het liefste zagen hangen aan de allerhoogste boom. Van Gaal kon dus alleen nog maar winnen, en dat deed hij. De een noemt het 5-3-2, de ander 1-5-3-2 en soms leek het 4-3-3, maar het was toch vooral Systeem-Van Gaal.

Met een middelmatig team met een falende topper en één echte wereldster haalde Van Gaal de halve finale. Dat waren drie wedstrijden meer dan iedereen had gevreesd. Maar meer zat er ook niet in. Van Gaal heeft uit een middelmatig elftal het uiterste geperst, en hij zal hoogstens de pest in hebben dat we niet tegen die Duitsers en dan in die laatste minuut Robben…

Groter zijn dan je klein bent

robinBart Smout schreef een mooie column in de Volkskrant over de overgang van Oranjecoma naar Oranjegekte. Eerst was Van Gaal een idioot en een psychopaat, hadden we geen goede voetballers meer en misten we ook nog Strootman, maar na de 1-5 tegen Spanje is alle scepsis weg en zijn ‘we’ helemaal los.

Louis van Gaal is nu plots een inlevend mens, sociaal ook, en hij schijnt verstand van voetbal te hebben. Iedereen spreekt nu vrijelijk over 5-3-2, terwijl je daar recent nog voor kon worden opgepakt. Johan Cruyff heeft in het oranje gegolfd. En voor ieders begrip: het systeem is niet belangrijk, het is maar hoe je het invult.

Mooi hoe onze natie van slachtoffer in spe nu bij de favorieten hoort. Groter zijn dan je klein bent, noemde Smout dat treffend. Opeens kunnen we het weer, swingt het als nooit tevoren, en juichen, hamsteren en donderen we van gekte dubbel van euforische vreugde. We hebben het zo hard nodig dit succes. Wij zijn klein, en de wereld is zo groot en vol gevaar.

Vanavond wacht een drieste kangaroekudde van down under om ons feestje te verpesten of tot euforische hoogte te jagen. Winst vanavond betekent een plaats bij de laatste 16. En misschien wel tegen Brazilië dat geen schim is van de eigen schaduw. Wie vreest hen nog? Zoals Cruyff ooit zei: ‘als je wereldkampioen wil worden, moet je van iedereen winnen.’ Groter zijn dan je klein bent is best leuk, voor zolang het duurt.

De dood of de gladiolen

LouisVier jaar wachten op vier weken WK. Geen wonder dat iedereen een Roy Donders-juichpak wil. En 23 hamsters hamstert. Dat Yolante haar Sloggibillen in de strijd gooit. En iedereen als Hollandse koopman graantjes meepikt van de Oranje-euforie. Het gaat toch om de winst?

Winst. Daar moet Louis van Gaal voor gaan zorgen. Maar het zit hem niet mee. Staat hij eindelijk op dit grote eindtoernooi, heeft hij een niet veel meer dan middelmatig elftal om de klus te klaren. Pech voor Louis. En een fantastische uitdaging. Want als hij met dit Oranje verder komt dan velen denken of durven hopen, dan is hij natuurlijk het heertje. En kan zijn persoonlijkheid echt niet meer door de draaideuren van Schiphol.

Velen vrezen de vroege uitschakeling in weer een poule des doods. Weer die tikkie-takkie Spanjolen, die geniepige Chilenen en het powerball van Australië. Maar ja, zei Cruyff niet ooit dat je van iedereen moet kunnen winnen als je wereldkampioen wilt worden? Nou dan.

En gaat het mis, dan kan de kop van Louis er definitief af. Velen staan met den hakbijl in de hand. De Telegraaf – clubblad van Cruyff – probeert Van Gaal al tijden kapot te maken. Maar Louis heeft het mooi voor elkaar, hoe wij ook presteren. Hem wacht een driejarig contract – voor naar verluidt een 20 miljoen Britse Ponden – bij Man United, één der grootste clubs van de wereld. De Britse pers smult nu al van zijn komst.

Vrijdag Spanje. Vrijdag de 13e. Dan weten we of Van Gaal de grote tovenaar is of dat we zwetend zwalken richting Chili. Wereldkampioen worden we niet. En die vierde finaleplaats zit er ook niet in. Of ben ik nu zo dom en Louis zo slim. Voor Van Gaal valt er bijna niets en helemaal alles te winnen. De dood of de gladiolen.

Lipslezen

kraay.vangaal

Han Lips schrijft in Het Parool vermakelijke stukjes over TV. Er zit menig pareltje tussen. Zoals afgelopen woensdag over Andorra – Nederland. Of beter: over Hans Kraay jr versus Louis van Gaal. Het is prachtig hoe hij de puberale kuitenbijter Kraay afserveert. En dat het ergste van Hans Kraay jr zijn zuiggezeik is dat je nog sympathie gaat krijgen voor Louis van Gaal. Prachtig.

Het voetbal wordt omgeven door analisten, semi-deskundigen, uitgerangeerde voormalig volkshelden, non-valeurs en de met twee benen inkomende ettertjes zoals Kraay dus en het vieze voetbalorakel Johan Derksen die al decennia bezig is zijn autoritaire opvoeding af te schudden en zijn gebrek aan niveau nop elk terrein subliem te etaleren.

Kraay. Derksen. Van der Gijp. Het zijn de zogenaamd leuke schoffelaars van het voetbal. En het zijn natuurlijk niet toevallig allemaal mannetjes die het niet hebben gemaakt. Die met hun talenten hebben lopen smijten – Van der Gijp – of die het echte talent ontbeerden, Kraay en Derksen. Die laatste twee hebben ook een wat weinig welriekende reputatie als onbesuisde en soms schandalig schoppende spelertjes. Etterbakken. Matennaaiers. Dat soort.

Dat soort wordt nu constant ingevlogen om voor, tijdens en na wedstrijden en speeldagen ons lastig te vallen met hun derde rangs opinies en quasi-leuk geneuzel. Van der Gijp doet iets met homo’s, Kraay sart de bondscoach, en Derksen – een autoriteit immers – die iedereen en alles schoffeert en van achteren neerhaalt. Bondscoach Van Gaal noemde het deze week walgelijk wat er in de huiskamer van Voetbal International allemaal voor vuil over hem wordt uitgestort.

Respect. Het is een mooi credo van de KNVB in tijden van verruwing en verwarring. Maar de Derksens van deze wereld lijken er geen boodschap aan te hebben. Voor kijkcijfers en je eigen populariteit mag je iedereen met de grond gelijk maken. Het is het verveelde chagrijn van ranzige quasi-kenners van een spel dat veel te leuk is om er zo veel over te lullen. De enige die dat op niveau kan en van mij mag is Gary Lineker. Johan Derksen mag nog niet eens zijn veters vastmaken.

Hoe ouder, hoe beter

zoghel

In de aanloop naar de WK-kwalificatiewedstrijd tegen Roemenië, portretteerde Het Parool gisteren de vier keepers die in de race zijn voor een plek onder de Oranjelat. Onder Louis van Gaal – de vader van God, volgens Uli Hoeness – kan ook een keeper niet meer rekenen op een vaste plaats. Terwijl ik altijd leerde dat dit nodig was voor zelfvertrouwen.

Maar onder Van Gaal regeert de voor een despoot zo kenmerkende willekeur. Niemand is zeker van zijn plaats, behalve hij. En dus mogen Krul, Stekelenburg, Vermeer en Vorm – de volgorde is alfabetisch, en dus ook willekeurig – in kwartetvorm het uitvechten. Het was Stekelenburg, toen Krul, toen Vorm, en toen Stekelenburg dacht het weer te hebben verdiend, kwam het in het straatje van Vermeer. Tsja.

Ik denk dat Stekelenburg de beste keeper is van het kwartet. En als het ook door Het Parool aangehaalde en door mij warm ondersteunde gezegde hoe ouder, hoe beter waar is, dan moet Stekelenburg onder de lat. Hij wordt later dit jaar 31, Krul moet nog 24 worden. En Stekelenburg is ook nog eens de langste, met Krul als goede lange tweede.

Maar Stekelenburg weet hoe de voetbalwereld in elkaar steekt. Ooit werd hij bij Ajax door Van Basten verbannen naar de bank, bij AS Roma gebeurde hetzelfde, en op Van Gaal hoeft niemand te rekenen, behalve Louis zelf. Vanavond dus – als Louis meewerkt – Vermeer weer onder de lat, de keeper waar iedereen een smetje aan vindt zitten, en die – hoe goed hij ook keept – ook weer voor zijn plaats moet vrezen. Dat knaagt. Een keepr moet keeper. Vertrouwen. Wedstrijdritme. Wij keepers kennen dat wel.

Over oude keepers en ballen die voorbij gaan: we schrijven 1969 of 1970 en staand, tweede van links, Go Ahead-goalie Nico van Zoghel. De boomlange doelman zat dicht tegen het Nederlands elftal aan, maar speelde nooit, hij had Jan van Beveren voor zich en die kreeg vaste voorrang, en terecht, de goalie van Sparta en PSV was veruit de beste van zijn tijd. Zo kan het dus ook gaan. Van Gaal of geen Van Gaal.