Gelukkig niet

Rutte.bier

Lijstjes. Lijstjes. Altijd maar lijstjes. Nu weer het lijstje waarin Nederland hoog scoort als gelukkig land. Volgens de OESO is ons oneindig laagland één van de beste plekken op aarde. Goed dat anderen ons dat vertellen. Wij zelve chagrijnen ons de dag door. Wij gelukkig? Rot op.

Hein de Kort zou Hein de Kort niet zijn als hij het gegeven niet in een prachtprent goot. Mopperende en kankerende mannen in een café: ‘Weer buiten de medailles’. ‘Kutland’. ‘Veel bier.’ Prachtig. Maar gelukkig? Nou, nee. Het zit niet echt in ons. We grommen de week door richting de vrijdag en dan vervelen we ons het hele weekend weer te pletter. And then we do it again.

We hebben het nog nooit zo goed gehad, maar het maakt ons maar niet gelukkig. Dat blijft een rare paradox. Je zou geneigd zijn om te denken dat welvaart en welzijn toch elkaar vrienden zijn. Maar mooi niet. Gelukkig maar dat we een telefoon in handen hebben. Want met een telefoon heb je tenminste vrienden. Maar word je dan ook gelukkig?

Nou, dat dan weer niet. We hebben veel contacten, veel likes, maar het is net als met welvaart en welzijn: het haakt niet erg. Veel meer contact, maar tegelijk veel eenzamer. Het is weer zo’n boeiende paradox. We kunnen niet meer zonder mobiel, maar wat brengt het ons behalve onrust en onvervulde wensen, de zuurstof voor onvrede.

Maar er is best hoop. Las een mooi verhaal deze week over dat de mens best deugt en dat hij daar geen God voor nodig heeft. We zijn ‘van nature’ best sociaal, hoe velen ook hun best doen om dagelijks het tegendeel te bewijzen. We zorgen voor anderen, dat vinden we fijn, kijk maar hoe dol we zijn op onze pasgeborenen. En een mooi zinnetje uit het stuk: de mens is de enige aardsoort die samen op 10 kilometer hoogte in een metalenbuis elkaar doorstaat zonder massale matpartijen. Ik zie het gorilla’s niet doen, nog los van de vraag of ze geschoolde piloten hebben.

Zo modderen we toch maar door. De populariteit van het kabinet is op een dieptepunt. Tsja, iemand moet toch de schuld krijgen van crisis en tegenwind? We willen het gewoon weer zo goed hebben als gisteren, en graag snel een beetje. Het alternatief? Geen idee. Ga ik met Mark met een biertje eens rustig over nadenken.Kutland? Gelukkig niet.

Spoorloos

Het spoor in Nederland heeft het zwaar. Niet zozeer door het weer, maar door een soort van collectieve diarree die over NS en ProRail wordt uitgestort, met de valse hoop en de hoge toon dat als dit gezwel is opgelost, Nederland ook weer als vanzelf uit de eigen as herrijst. Het spoor is de nationale pispaal.

Terecht? Wie weet. Politici zijn zelden zakkenvuller, maar ze krijgen het massaal voor de voeten gegooid. Taxichauffeurs? Tuig. Kickboxers? Idem. En daar zijn nu ook de bankiers en de zorgmanagers aan toegevoegd. Het uitschot van de natie. Het beeld is veel krachtiger dan de nuance. En wat is een nuance waard als de wissel niet werkt, de trein niet komt, of zelfs helemaal aan de ketting ligt zoals de Fyra?

We zijn verwend. We hebben een prachtspoor, en soms gaat er wat mis en kapot, maar vrijwel elke keer als ik de trein neem, komt en vertrekt en arriveert de gele reus met blauw op tijd en op de juiste locatie. Geluk? Ik geloof er niks van. Het is eerder zoals ik deze week ergens las: een trein is tien minuten te laat en het station is te klein, maar we staan massaal in een file die veel langer duurt. Het een is een collectieve wanprestatie, het andere is een vrije keuze, Meten met twee maten? Het lijkt er zeker op.

Graag vertellen we dat treinen in Zwitserland vrijwel verticaal tegen een berg opgaan. Daar zullen ze wel voor zijn gebouwd. Pijnlijker wordt het als treinen die voor oneindig laagland zijn gebouwd, van onkunde en weigerdefecten de moed opgeven. Zie de Fyra. Low cost, high risk. En dat doet het beeld van het spoor natuurlijk geen goed.

Een paar geleden had de trein het helemaal. Voortgestuwd door groener denken moest de trein in druk West-Europa het snelle(re) alternatief worden voor het vliegtuig. Ik hoor er hier niemand meer over. Jammer. Gepasseerd station? We zullen zien. Maar het weglokken van vliegkanten met hi-speed internet, lekkere stoelen en een goed glas werkt alleen maar als de treinen ook rijden, en liefst behoorlijk tot goed op tijd, anders wint toch de glamour van een korte vlucht.

In Japan staan 51 Dreamliners van Boeing aan de grond. De hi speed-low fuel vliegtuigen van een nieuwe generatie hebben last van oververhittende accu’s en electrische bedrading die niet safe lijkt. De Amerikaanse Fyra, maybe. Maar de Dreamliner ziet er wel veel mooier uit. Maar kapot is kapot. En dat geldt zeker voor je reputatie. Nog een paar akkefietjes met de Dreamliner en de beurskoers van Boeing stort neer. En de Fyra is al spoorloos. Vertrouwen vertrekt niet per spoor.