Noord-Korea is er niks bij

d66.mobielMokummert weet wel hoe het zit met de gemeentepolitiek in zijn Amsterdam: ‘Noord-Korea is er niks bij.’ Het was zijn schelle observatie op de site van AT5 van de formatie van het nieuwe stadsbestuur. Winnaar SP blijft aan de kant, verliezers GroenLinks en VVD mogen de flanken van D66 bemannen.

Terwijl Mokum zich indrinkt voor de eerste koningsdag, gaat zeer waarschijnlijk gebeuren wat menigeen maar steeds ‘historisch’ noemt: geen PvdA-deelname aan het hoofdstedelijke stadsbestuur. We run this city heeft bijna 70 jaar gekleefd aan de PvdA. In de recente campagne leek het wel alsof de PvdA eigenhandig ooit die Dam in de Amstel had gelegd.

Voor een republiek viert Amsterdam wel erg uitbundig het jaarlijkse Oranjebal. Elk jaar kopen we weer terug wat we het jaar ervoor verkochten. Elk jaar is Mokum magneet op de provincie die hier graag – met ons – losgaat, gewoon omdat het kan, of beter: moet.

Morgen weer schattig krassende meisjes met viool, eieren gooien, een break dance hier en daar, en ook wij gaan gewapend met optimisme en nog goed speelbare cd’s en dvd’s en slechts één keer gelezen boeken de straat op, hopend op wat handel. Wie kan het niet goed gebruiken?

En intussen in Noord-Korea aan de Amstel? Daar blijven – zo lijkt het – GroenLinks en VVD aan het bewind, en verjaagt D66 de PvdA uit het centrum van de nieuwe coalitie. Andere tijden. Maar een Koninginnedag blijft gewoon een Koningsdag. Het dondert niet wie er regeert. Lang leve de lol.

Kill your darlings

Kim

Egypte is oud nieuws. Syrië ook al bijna. En Noord-Korea waren we alweer helemaal vergeten. Toch is het nog maar kort her dat het Noord-Koreaans opperhoofd Kim Jong-un de ganse wereld met dood en vernietiging dreigde of vervolgens een pirouette te draaien en tot stilstand te komen.

Het was en blijft natuurlijk een schimmig spookland, dat Noord-Korea, een groot gevangenkamp met het hysterisch lege Pyongyang als uithangbord naar het Westen en het visitekaartje voor de toeristen die nu dit communistische pretpark wel eens van dichtbij willen zien.

Toch heeft de grote leider Kim Jong-un niet stil gezeten. In een kleine terzijde vond ik een bericht dat hij zijn oude geliefde, de – daar – bekende zangeres Hyon Song-wol heeft laten executeren, samen met nog anderen die porno zouden hebben gemaakt en verspreid en met bijbels op zak zouden hebben gelopen.

Pyongyang-watchers houden het eerder op een ordinaire afrekening van Kim met zijn succesvolle ex, met de huidige geliefde van de leider als valse stok achter de deur. Fijn ook wel dat familieleden en andere artiesten gedwongen werden om de executie bij te wonen. Daarna werd het publiek onder applaus afgevoerd naar werkkampen. Kill your darlings. Kimnam style. In Noord-Korea doen ze er niet moeilijk over.

Una giornata particolare

Als een Alpencol van de buitencategorie lag de CITO-toets al deze schooljaren al te wachten op onze schatten van dochters en zonen. Gisteren was de ontknoping van de thriller die door iedereen zo heftig werd gedownplayed, dat je als kind wel moest gaan twijfelen aan de verstandelijke vermogens van jouw ouders en alle anderen.

Want het was zo onbelangrijk dat alle wapens – behalve zware shit uit Noord-Korea – werden ingezet om onze volgende generatie af te leiden, te trainen, op te peppen, te verdoven, of nog heiliger te verklaren. Knuffelsessies, yoga, handoplegging, gebedsgenezing, piskijken, trainingskampen, ziekelijke verwennerij en nog zowat trucs werden uit kasten en laden getrokken, met daarbij telkens de boodschap: doe je best, meer kun je niet doen. Zo werkt dat.

Gisteren braken hemel en hel open. Onze Benjamin (v) had het behoorlijk boven verwachting gemaakt, en dat stemde vreugdevol, en haar ouders slikten hoorbaar van ingehouden spanning die nu een vrolijk ventiel vond. Want wel de jongste van de klas, dyslectisch (lastig woord voor dyslectici, by the way), maar met stelten boven zichzelf uitgestegen. Una giornata particolare. En wat heb ik goed geslapen.

En vandaag was ook alweer een mooie dag. Niet die dreigtweets over sneeuw, maar gewoon heerlijk gewerkt, vanochtend en nu net nog, en ik was vanmiddag voor het eerst in het tijdelijke Baut (naar Wibaut), een wat gedesigned rommelig etablissement aan de voet van wat ooit het kantoor en de burelen van Trouw vormde, en wat door Johannes van Dam met een 10- de tijdelijke roem en drukte in was geparachuteerd. Helaas waren de sinaasappelen op, dus geen jus d’orange, maar het water was beslist een 10 waard. Zo wordt ook elke dag bijzonder.

Zeker als je dan ook nog even naar het Concertgebouw mag, toch één van de beroemdste toonzalen ter wereld. In de Kleine Zaal was een bescheiden hoofdrol voor de fagot als solo-instrument, niet helemaal my cup, maar wel een aangenaam werk van – even adem in – Jean Baptiste Edouard Louis Camille Du Puy, een Franse Bask en een dwarsligger die als één van zijn hoogtepunten de betrapte vrijpartij in 1809 met een Deense kroonprinses kon opvoeren. Dat was voor hem waarschijnlijk ook een heel bijzondere dag.

Ik ben één van hen

Het is niet pluis in de wereld. De aarde trilt op zijn grondvesten. Eerst Noord-Oost Groningen, toen de paus, en nu weer Noord-Korea. Niets lijkt meer heilig. Nu staat ook Emiel Ratelband voor de rechter. Niet omdat hij als ster ven een schans springt, maar vanwege brandstichting. Is er dan niets meer heilig?

Noord-Korea is niet echt een fijn land, hoewel je er nu wel op vakantie kunt. De noordelijke pedant van de Gangnam Style is in internationaal jargon een ‘schurkenstaat’, en gisteren deed het wingewest van Kim Jong-Un weer een ondergrondse kernproef.

De spierenrollerij van Pyongyang is flink wat steviger en gevaarlijker dan de gastrillingen in Groningen, en sterk genoeg om de grachtengordel van Amsterdam van de kaart te vegen, zoals Het Parool heel raar kopte vandaag. Het leek wel of onze stadscourant de indruk wilde wekken dat Noord-Korea het op ons zou hebben voorzien. Heel raar.

Ook raar is Ed Groot, een tot vandaag voor mij onbekend lid van de Tweede Kamer voor de PvdA. Dat is nu in één klap veranderd. Kamerleden worden namelijk ook gekort op hun salaris. Nu kunnen ze wel wat hebben. De schadeloosstelling – mooi woord – van een Kamerlid is € 7.311,56 per maand, en daar zou zo’n € 170 vanaf gaan. Elke bejaarde fan van Henk Krol zou er voor tekenen. Maar Kamerleden zijn er niet gerust op.

Ed Groot zag gelukkig ook een – bizar – voordeel. ‘Het is nu wel makkelijker voor mij om brieven te beantwoorden van mensen die er door de kabinetsplannen op achteruit zijn gegaan. Ik kan nu zeggen dat ik één van hen ben.’ Ik heb het rustig nog een keer gelezen. En nog een keer. Man in de war, dacht ik. Rijp voor de propagandamachine van Pyongyang.

Op het Kamerprofiel van Ed Groot las ik dat hij ‘..graag aan de knoppen zit..’ en dat hij zich erop verheugt om ‘..het land in te gaan om uit te leggen waar de PvdA voor staat.’ Dat zou nog wel eens een hele toer kunnen worden.