Guus wil naar huus

HiddinkHet recente staatsbezoek aan Zuid-Korea gaf wel even aan hoe de verhoudingen liggen in ons land. Niet vorst en vorstin stalen de show, maar Guus Hiddink, de echte baas van Oranje. Voor zolang het duurt. Want Guus mag mateloos populair zijn in Zuid-Korea, hier in het thuisland klinkt de hele dag het geluid van kettingzagen.

Het is geen gelukkig huwelijk tussen het Nederlands Elftal en Guus. In één van de op papier eenvoudigste kwalificatiepoules voor het Ek 2016, moet Oranje nu zo ongeveer alles winnen om kwalificatie nog af te kunnen dwingen. Van de vijf wedstrijden onder Hiddink verloor Oranje er vier. Dus is nu plots het B-potje vanavond tegen Letland van levensbelang.

Guus heeft zijn positie dus maar op scherp gezet. Als Oranje niet wint van de Letten, dan stapt Hiddink op. Puh. Wat een lef. Alsof hij er niet ook gewoon uit zou vliegen dan. Maar hoe dan ook: het lijkt hem ook wel goed uit te komen zo’n vroeg vertrek. De oude vos lijkt zijn streken kwijt te zijn en zijn trucendoos van weleer lijkt niet de werken bij de jongens van nu. Guus lijkt over zijn houdbaarheidsdatum heen. Guus wil naar huus.

Maar als Guus het probleem zou zijn, dan zouden we na zijn vertrek het lek weer boven hebben. Ik betwijfel dat. Voordat Louis van Gaal tijdens het WK het onmogelijke presteerde, wist iedereen al dat dit Oranje een middelmatig elftal is dat van iedereen kan verliezen. En dat wordt nu weer bevestigd. Ook de Letten zijn gevaarlijk. Of zoals Erik van Muiswinkel ooit als bondscoach Dick Advocaat grapte: “die Letten zijn levensgevaarlijk, ze jatten zo je hele kleedkamer leeg.” Ik ga er lekker voor zitten vanavond.

Robbendoes

Robben-kinderenOp het eind winnen de Duitsers. En dus is het WK nu klaar. Wat hebben we genoten. Vooral omdat we tevoren overtuigd waren dat ‘zij’ de eerste ronde niet zouden overleven. Maar ‘zij’ werden ‘wij’ en ‘wij’ kwamen ver, veel verder dan in elke stoutste droom.

Het Parool had het vandaag na de 0-3 tegen Brazilië over een ‘waardig afscheid’, maar dat klinkt me teveel als een eerbetoon aan de doden, terwijl het Nederlands elftal in jaren niet zo levend is geweest, met Arjen Robben als de echte leider van wereldformaat.

Met die Robben is het toch ook raar gelopen. Niet zo lang geleden vond iedereen hem maar een egoïst, een duikelaar, en geen aardig mens. Maar zoals Van Gaal transformeerde, zo transformeerde ook Robben. En zoals Van Gaal de bondscoach des vaderlands werd, zo werd Robben de primus inter pares, de eerste onder zijns gelijken, als een vader voor zijn jongens.

Die rol paste hem plots wonderbaarlijk. En hij kan nu gelijk weer verder. Want niks niet lui onderuit voor Robben. “Er wachten drie kinderen op papa.” De druk op de spits wordt nu de druk op de vader. Gevraagd: liefde, aandacht en energie. Dat wordt Robbendoesen. Iets zegt mij dat het helemaal goed gaat komen. Jongens zijn mannen geworden. En een echt hecht team kan veel meer dan de optelsom van individuen. Chapeau.

Bondscoach des vaderlands

LouisWie had dat gedacht? Louis van Gaal de verlosser van Nederland. Wie zijn succes enkele weken terug had voorspeld, was met hoon overladen en met pek en veren het land uitgezet. Het kan verkeren. Zeker in het voetbal.

Louis van Gaal was een idioot, een dorpsgek, en deze paljas zou met zijn gedeukte selectie de eerste ronde nooit overleven. De guillotine stond al klaar voor de bondscoach die ons wijs had willen maken dat hij eigenlijk helemaal geen zin had in het bondscoach zijn. Waren we bijna ingetuind.

Louis van Gaal was Louis van Gaal niet de afgelopen weken, of juist heel erg wel. Hij was benaderbaar, aanspreekbaar, aardig, vrolijk, en vooral: hij versloeg alles wat op zijn weg kwam, tot gisteravond, maar toen was hij al veel verder dan iedereen minus Van Gaal zelf had gedacht dat hij zou komen. De bondscoach des vaderlands.

Wat zal Van Gaal genoten hebben van Van Gaal. En van zijn jongens. En van de lange neus die hij kon maken naar de Derksens, de Telegrafen en de Cruyffs die hem allemaal het liefste zagen hangen aan de allerhoogste boom. Van Gaal kon dus alleen nog maar winnen, en dat deed hij. De een noemt het 5-3-2, de ander 1-5-3-2 en soms leek het 4-3-3, maar het was toch vooral Systeem-Van Gaal.

Met een middelmatig team met een falende topper en één echte wereldster haalde Van Gaal de halve finale. Dat waren drie wedstrijden meer dan iedereen had gevreesd. Maar meer zat er ook niet in. Van Gaal heeft uit een middelmatig elftal het uiterste geperst, en hij zal hoogstens de pest in hebben dat we niet tegen die Duitsers en dan in die laatste minuut Robben…

De 90-jarige dokter die op zijn post blijft

hasseltWat is het toch heerlijk dat Het Parool je bijpraat over je eigen stad. Over Sea Palace, bijvoorbeeld, het drijvende Chinese driedeksrestaurant . Hoe vaak was ik er al niet voorbij gefietst, of zag ik het uit de verte liggen. Ik was er nog niet. Maar de rapportage in de PS van zaterdag over het familiebedrijf vermeerdert de trek nog meer. Lekker dim sum, oesters, pekingeend.

De praktijk van huisarts Nico van Hasselt is eigenlijk ook een familiebedrijf. Maar wat deze Buitenveldertse huisarts zo bijzonder maakt is zijn bijzonder hoge leeftijd: 90, Maar 24/7 actief en betrokken. En zijn cliënt-patiënten lopen met hem weg. Van Hasselt mag nog tot 2016, maar ik vermoed dat hij het liefst in het doktersharnas zou sterven.

Louis van Gaal is ook 24/7 actief en betrokken en heeft alle winden mee. Zijn team – onze jongens – is ongeslagen en zonder puntverlies een bijzondere vriendenploeg en de bondscoach kan er – tegen zijn slechte gewoonte in – heel blij en relaxed om doen. En het zit ook niet tegen. De hopeloos falende Wesley Sneijder schiet de 1-1 er in, en bankzitter Klaas-Jan Huntelaar haalt niet zijn gram door de penalty de tribunes in te schieten, maar scoort haarfijn.

Vandaag was het dus vooral dat zweet van die trits bloed-zweet-en-tranen, maar het leven lacht Oranje toe. En de status van Van Gaal is in twee weken tijd van norse eikel opgekrikt naar groot leider, ziener en duider van het al. En dan mag hij straks ook nog naar Manchester United. Mijn vriend wordt het niet, maar hij levert hier toch wel het visitekaartje der visitekaartjes af.

Groter zijn dan je klein bent

robinBart Smout schreef een mooie column in de Volkskrant over de overgang van Oranjecoma naar Oranjegekte. Eerst was Van Gaal een idioot en een psychopaat, hadden we geen goede voetballers meer en misten we ook nog Strootman, maar na de 1-5 tegen Spanje is alle scepsis weg en zijn ‘we’ helemaal los.

Louis van Gaal is nu plots een inlevend mens, sociaal ook, en hij schijnt verstand van voetbal te hebben. Iedereen spreekt nu vrijelijk over 5-3-2, terwijl je daar recent nog voor kon worden opgepakt. Johan Cruyff heeft in het oranje gegolfd. En voor ieders begrip: het systeem is niet belangrijk, het is maar hoe je het invult.

Mooi hoe onze natie van slachtoffer in spe nu bij de favorieten hoort. Groter zijn dan je klein bent, noemde Smout dat treffend. Opeens kunnen we het weer, swingt het als nooit tevoren, en juichen, hamsteren en donderen we van gekte dubbel van euforische vreugde. We hebben het zo hard nodig dit succes. Wij zijn klein, en de wereld is zo groot en vol gevaar.

Vanavond wacht een drieste kangaroekudde van down under om ons feestje te verpesten of tot euforische hoogte te jagen. Winst vanavond betekent een plaats bij de laatste 16. En misschien wel tegen Brazilië dat geen schim is van de eigen schaduw. Wie vreest hen nog? Zoals Cruyff ooit zei: ‘als je wereldkampioen wil worden, moet je van iedereen winnen.’ Groter zijn dan je klein bent is best leuk, voor zolang het duurt.

De dood of de gladiolen

LouisVier jaar wachten op vier weken WK. Geen wonder dat iedereen een Roy Donders-juichpak wil. En 23 hamsters hamstert. Dat Yolante haar Sloggibillen in de strijd gooit. En iedereen als Hollandse koopman graantjes meepikt van de Oranje-euforie. Het gaat toch om de winst?

Winst. Daar moet Louis van Gaal voor gaan zorgen. Maar het zit hem niet mee. Staat hij eindelijk op dit grote eindtoernooi, heeft hij een niet veel meer dan middelmatig elftal om de klus te klaren. Pech voor Louis. En een fantastische uitdaging. Want als hij met dit Oranje verder komt dan velen denken of durven hopen, dan is hij natuurlijk het heertje. En kan zijn persoonlijkheid echt niet meer door de draaideuren van Schiphol.

Velen vrezen de vroege uitschakeling in weer een poule des doods. Weer die tikkie-takkie Spanjolen, die geniepige Chilenen en het powerball van Australië. Maar ja, zei Cruyff niet ooit dat je van iedereen moet kunnen winnen als je wereldkampioen wilt worden? Nou dan.

En gaat het mis, dan kan de kop van Louis er definitief af. Velen staan met den hakbijl in de hand. De Telegraaf – clubblad van Cruyff – probeert Van Gaal al tijden kapot te maken. Maar Louis heeft het mooi voor elkaar, hoe wij ook presteren. Hem wacht een driejarig contract – voor naar verluidt een 20 miljoen Britse Ponden – bij Man United, één der grootste clubs van de wereld. De Britse pers smult nu al van zijn komst.

Vrijdag Spanje. Vrijdag de 13e. Dan weten we of Van Gaal de grote tovenaar is of dat we zwetend zwalken richting Chili. Wereldkampioen worden we niet. En die vierde finaleplaats zit er ook niet in. Of ben ik nu zo dom en Louis zo slim. Voor Van Gaal valt er bijna niets en helemaal alles te winnen. De dood of de gladiolen.

Noord-Korea is er niks bij

d66.mobielMokummert weet wel hoe het zit met de gemeentepolitiek in zijn Amsterdam: ‘Noord-Korea is er niks bij.’ Het was zijn schelle observatie op de site van AT5 van de formatie van het nieuwe stadsbestuur. Winnaar SP blijft aan de kant, verliezers GroenLinks en VVD mogen de flanken van D66 bemannen.

Terwijl Mokum zich indrinkt voor de eerste koningsdag, gaat zeer waarschijnlijk gebeuren wat menigeen maar steeds ‘historisch’ noemt: geen PvdA-deelname aan het hoofdstedelijke stadsbestuur. We run this city heeft bijna 70 jaar gekleefd aan de PvdA. In de recente campagne leek het wel alsof de PvdA eigenhandig ooit die Dam in de Amstel had gelegd.

Voor een republiek viert Amsterdam wel erg uitbundig het jaarlijkse Oranjebal. Elk jaar kopen we weer terug wat we het jaar ervoor verkochten. Elk jaar is Mokum magneet op de provincie die hier graag – met ons – losgaat, gewoon omdat het kan, of beter: moet.

Morgen weer schattig krassende meisjes met viool, eieren gooien, een break dance hier en daar, en ook wij gaan gewapend met optimisme en nog goed speelbare cd’s en dvd’s en slechts één keer gelezen boeken de straat op, hopend op wat handel. Wie kan het niet goed gebruiken?

En intussen in Noord-Korea aan de Amstel? Daar blijven – zo lijkt het – GroenLinks en VVD aan het bewind, en verjaagt D66 de PvdA uit het centrum van de nieuwe coalitie. Andere tijden. Maar een Koninginnedag blijft gewoon een Koningsdag. Het dondert niet wie er regeert. Lang leve de lol.

Zijn we er toch ingetuind

cruijff.vogts.hoenessDe oorlog is lang geleden, alle fietsen zijn inmiddels terug, maar de WK-finale van 1974 blijft een open wond. Auke Kok schreef over Oranje en het WK het prachtige boek Wij waren de besten over, en kunstenaar Ek van Zanten mocht na het WK een beeld maken dat de herinnering aan een prachtig toernooi met fatale finale-afloop levend zou houden.

Het beeld van Van Zanten staat bij het Olympisch Stadion, vlakbij de burelen van de Cruijff Foundation. Hoe passend. Maar er is iets raars aan de hand. Het beeld is ‘gestolen’ voor boeiende beeldvorming. Noem het geschiedvervalsing. Het bronzen beeld zou de overtreding in de eerste minuut van de WK-finale verbeelden, de tackle van Berti Vogts op Cruijff waarna Johan Neeskens Nederland vanaf de penaltystip op voorsprong zou schieten.

Berti Vogts had alle schijn tegen – zie de foto bij dit blog – maar wie goed kijkt ziet links nog de uitgestoken benen van de echte overtreder Uli Hoeness, en die kennen we nu nog steeds en veel beter als de frauderende en belasting ontduikende worstenkoning van Bayern München. Zo kan het gaan in het bestaan.

Maar Vogts of Hoeness, voor Ek van Zanten maakt het niet uit. Hij heeft met zijn beeld helemaal niet willen verwijzen naar die historische overtreding. ‘Ik heb gewoon een mooi beeld gemaakt van twee kenmerkende voetbalhoudingen.’ Zo. Die zit. Zo wordt de geschiedenis naar eigen goeddunken herschreven. Meestal doen de winnaars dat, maar in dit geval de verliezers. Mythe is mooier dan misère.

Dit jaar is het toch al weer veertig jaar her, die traumatische finale in München die we dus verloren dankzij een Schwalbe – ja, toen ook al – en twee goals van Gerd Müller. Zoals verslaggever Herman Kuiphof in het wedstrijdverslag toen sprak: ‘Zijn we er toch ingetuind.’ En dat geldt dus ook voor het beeld van Van Zanten.

Code Oranje

CodeOranjeHet is al ruim een week Code Oranje. ‘Wij’ grossieren in goud, zilver en brons op de schaats op de Olympische Winterspelen. Sinds vorige week zaterdag – de zege van Sven op de 5 kilometer – mag om de haverklap het olympisch vuur in het Olympisch Stadion worden ontstoken als huldeblijk aan weer een ijskanjer. Het eerste vuurtje was op mijn verjaardag. Ik heb het als verkapte verjaarswens met graagte geaccepteerd.

Weg is nu het Poetinbashen en de stem van verzet tegen het foute Rusland. Het goud schittert zo intens dat het verblindt. Nu is het tijd om te feesten, en achter de schermen gaan de Russen gewoon door waar ze mee bezig waren. Maar ons interesseert dat nu even niet. We zitten nu te navelstaren op .003 seconde en hoe de tijd op de televisie niet de echte schaatstijd is. Ik laat het me graag nog een keer uitleggen.

Wel vals dat die Smeekes tegen twee Mulderbroertjes moest rijden. Dat win je nooit. En om te bewijzen dat het schaatsen internationaal helemaal niets meer voorstelt, won een short trackende vrouw gisteren de metrische schaatsmijl en werden ‘we’ ook nog even achteloos 2, 3 en 4. Daar verdienen we eigenlijk een extra medaille voor.

De baas van Oranje was er ook, met eega, en met de baas van de ministers en de baas van de KLM die al IOC’end nieuwe verbindingen voor onze blauwe vogels regelt. Waar de vorst (hoe toepasselijk..) vroeger nog wel eens wat hockeymeisjes stevig wilde knuffelen, bleef Willy nu wel netjes in zijn VIP-vak, ofschoon de kledingvoorschriften wel wat strikter nageleefd hadden mogen worden. En er is ook nog zoiets als voorbeeldgedrag.

We zijn weer helemaal schaatsgek (of medaillegeil), maar oh ironie hier ten lande is de winter net een langgerekte natte herfst of een voortijdig invallend voorjaar. Volgens mij heeft het tot nu toe één nacht één graad gevroren. Niks natuurijs, geen ijsmeesters uit het vet, godzijdank geen ziekelijke elfstedenkoortsaanval.

En om het nog raarder te maken: het Amsterdamse Olympisch Stadion – gebouwd voor de Zomerspelen van 1928 – is omgetoverd tot een echte schaatsbuitenbaan waar straks de NK Schaatsen op wordt afgewerkt. Een vooruitziende blik van de stadiondirectie. Want met de Code Oranje die ons nu in de greep heeft, zou het wel eens een heel gezellige NK in prachtig lenteweer kunnen worden. Met alle klimaatveranderingen is schaatsen over 100 jaar een zomersport.

Heerlijk Helder Homofoob

HollandHouseAls sport en politiek niets met elkaar te maken hebben, wat deed kameraad Poetin dan gisteravond in het Holland House in Sochi? Je hoeft niet van de man te houden om te zien en te begrijpen dat hij zijn PR en die van het grote Russische rijk meer dan uitstekend beheerst.

In zijn rode Formule 1-overall leek Poetin wel Nicky Lauda, of een kosmonaut die elk moment vanaf Bajkonour in een baan om de aarde kan worden geschoten. Hij straalde heel casual macht en kracht en overwinning uit, en de Oranjekolonie dronk graag een biertje met de gastheer-boef.

Sochi gaat niet over goud voor Sven of Wüst of drie sprinters op een rij, maar over hoe Rusland zich verkoopt aan de ommelanden. Na zijn voor ons zo moeilijke standpunten en onverbiddelijkheid, speelt Poetin nu de rol van begripvolle en charming gastheer die ziet dat zijn Spelen fantastisch verlopen en zijn gasten overrompelt en voor het blok zet.

En dus zit je opeens niet meer naar een homofobe Russisch leider te kijken, maar naar een groot politicus waar ons koninklijk paar graag even een heerlijk helder biertje mee drinkt. Niks mis met die Poetin, is het beeld dat hij ons dwingt om over hem te verkopen. ‘Zijn we er toch ingetuind’, zou Herman Kuiphof hebben gezegd.