Vijftig tinten grijs

wimkok1Terwijl de Chinese restaurants in Nederland door nieuwe wetgeving honderden koks tekort dreigen te komen, blijkt een Nederlandse kok juist de omgekeerde weg te gaan: Wim Kok is sinds enkele maanden niet besturend-commissaris bij de Chinese Construction Bank. En daar maak ik geen flauwe grappen over.

Slecht betaald is het niet die negen retourtjes China die Kok jaarlijks maakt. De Telegraaf rekende al met graagte uit dat het oude rode boegbeeld Kok € 4.700 per vergadering krijgt, en dat is toch behoorlijk ruim boven modaal.

Wim Kok – twee kabinetten lang voorzitter van Nederland – is de verpersoonlijking van het brave, grijze Nederland van een broodje ham en een broodje kaas, het doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg, het was de timmermanszoon uit Bergambacht met paplepels tegelijk ingegoten.

Onder Kok verloor der PvdA wat er nog aan socialistische veren zat vastgeplakt. In het Paarse tijdperk werd de PvdA Kok en Kok de PvdA: het grijze midden, veilig koersen, niet te breed, niet te ver, dan kom je het verst. Onder Kok leek Nederland wel ‘af’, een sociaalliberale heilstaat het hoogst haalbare.

Na de politiek kwam het bedrijfsleven, en commissaris Kok gleed daar op glad ijs en kukelde in wakken. Hij praatte recht wat vroeger nog keurig krom was, en wat hij ooit mooi omschreef als ‘exorbitante zelfverrijking’ mocht nu rekenen op zijn fiat. Wiens woord men eet, wiens bonus men geeft.

Nederland onder Kok heette Paars maar was vijftig tinten grijs. Gelukkig bleek Nederland niet ‘af’. Langzaam poogt de PvdA wat veren terug te vinden. Het gaat van ‘au’. Benieuwd hoe het ‘onze Wim’ vergaat aan de Chinese vergadertafels. Of zijn stevig postuur, zijn opvallende, en zijn wat norse voorkomen indruk maken. Een broodje kaas en een broodje ham zitten er niet in. Als hij maar niet die grap van Gordon over nummer 39 met rijst maakt.

Het is volbracht

D66 CAMPAGNESTART‘Het is een meisje en we noemen haar Els’. Met die idiote aankondiging introduceerde D’66-CEO Hans van Mierlo in mei 1997 Els Borst als zijn opvolgster als lijsttrekker van de Democraten. Goed om te memoreren dat meisje Els in 1997 al 65 was, een leeftijd waarop je toen nog met pensioen mocht.

Els Borst was geen meisje meer, maar werd een grande dame die in het Paarse tijdgewricht zorgde voor baanbrekende wetgeving. Onzinnig zijn dan ook de commentaren bij haar dood dat Els Borst altijd toch ‘..meer arts dan politica was..’. Ze was arts, werd politica, en omdat ze arts was, wist ze als politica de recepten voor succesvolle wetgeving uit te schrijven. Vakminister. Vakvrouw. Vicepremier. Minister van Staat. Erelid van haar D66.

Nu is meisje Els dood. Politiek overkwam haar dat bijna twee keer eerder. In de nasleep van de Bijmerramp. En met haar uitspraak ‘Het is volbracht’, waarmee zij het christelijke smaldeel in de Tweede Kamer alle voorhanden zijnde gordijnen injoeg. Borst ‘ontheiligde’ de kruiswoorden van Jezus in een interview in NRC vlak nadat haar euthanasiewet was aangenomen. Zij ging door de knieën, maar boog niet.

Het is volbracht. Een bijzondere vrouw is dood. We noemden haar Els. Maar voor mij was zij mevrouw Borst. Want de dokter tutoyeer je niet. Zeker niet als de dokter ook nog eens minister van formaat was die met haar wetgeving eigenlijk veel meer voor D66 heeft betekend dan de inmiddels ten grave gedragen staatkundige hervormingen van de nu toch ook al bijna middelbare krullenbollenclub.