Paul is not dead

PaulMcCHet waren waarschijnlijk dezelfde mensen die ons Ufo’s probeerden te verkopen die het verhaal construeerden dat Paul McCartney was overleden en stilletjes vervangen door een look-a-like. Paul is dead. ‘Bewijs’ was er genoeg voor het complot. De hoesfoto van de LP Abbey Road, Paul’s omgekeerde basgitaar op de hoes van Sgt. Pepper’s, en John Lennon die ‘I buried Paul’ gemompeld zou hebben in een eindgroef. Het was een mooie hype.

Paul McCartney is niet dood. Nog steeds niet. Sterker nog: Sir Paul is springlevend. Volgende week wordt het Beatlesicoon 73, maar op het podium van de Ziggodome speelde hij de jonge God in een show die drie uur duurde en regende van de wereldberoemde hits.

Het was gisteravond voor mij het feest der herkenning, maar het was toch ook dat bijna magische moment dat je de held uit je jonge jaren eindelijk in het wild treft. Ik moet 6 of 7 jaar oud geweest zijn toen ik een singeltje van The Beatles mocht kopen, en ik herinner mij nog dat ik met mijn ouders en mijn broer in Schiedam naar de film Help mocht gaan kijken. Those were the days.

En zo stond ik gisteren op een bijzondere manier naar mijn eigen jeugd te luisteren en vond ik het heerlijk dat een oudere heer van stand de tijd nam en de energie had om mij mee te nemen door zijn hitpaleis en mij weg te laten dromen naar een mooie tijd waarin John, Paul, George en Ringo de grootste helden op aarde waren. Maybe I’m Amazed…

Yesterday

McCartneyIk geef toe dat ik wel eens gniffelde als er weer een bejaarde band het podium werd opgerold, maar ik geef het nu grif en ruimhartig toe: ik heb kaarten gekocht voor het – tweede – concert van Paul McCartney in de Ziggo Dome begin juni. Mijn eerste en zeer waarschijnlijk laatste kans om één van The Fab Four in levende lijve te zien.

Je mag voor The Rolling Stones zijn, maar The Beatles waren en zijn toch de maat der dingen in de popmuziek. The Stones waren ruiger, gruiziger en gingen en gaan langer mee, maar zijn muzikaal toch minder baanbrekend en belangrijk dan het op eenzame hoogte verkerende oeuvre van de mannen uit Liverpool.

Paul McCartney is de link met mijn jeugd, de singeltjes die ik mocht kopen, de film Help! die ik met mijn ouders in de bioscoop in Vlaardingen zag, de haarlengtes die inspireerden en de nummers die ik nu nog in slaap mee kan zingen. The Beatles veroverden niet alleen de wereld, maar veranderden ook de wereld. Hun invloed duurt al vele malen langer dan de relatief korte periode van immens succes.

Paul McCartney is heel erg mijn Yesterday en ik mag daar graag schaamteloos sentimenteel over zijn omdat het zoveel goede herinneringen op een prettige waakvlam houdt. Ik verwacht geen fantastisch concert op 8 juni, het is al goed genoeg als Paul het haalt en dat ik ga en er ben, en heel even heel erg fan ben van een man die staat voor een hele band die een hele belangrijke rol speelde in mijn jeugd. Vanaf daar is het leven een Long and Winding Road geweest waar The Beatles zelden ver weg waren. Ik verheug mij.

Evil Ways

american_hustle4Het is eind jaren ’70. De Verenigde Staten likken de wonden van Watergate en Vietnam. Jimmy Carter is de nieuwe president die zich – na Nixon en zijn trawanten – graag afficheert als een Mr. Clean. Intussen hustlet iedereen zich door het leven heen met klein en groter bedrog.

Het fascinerende van de met lof overladen film American Hustle van regisseur David O Russell is dat niets of niemand is wat het of hij of zij lijkt. Het is net een groot schimmenrijk waarbij je telkens op het verkeerde been wordt gezet, goed niet echt van fout kunt onderscheiden, sympathieën telkens schuiven, en de plot eigenlijk ook weer uit een hoge hoed komt.

Christian Bale is een fantastische hoofdrolspeler, maar natuurlijk geen Amerikaan. Zijn enorme bierbuik is speciaal voor de film gekweekt. Amy Adams speelt een Britse achtergrond, maar komt uit Albuquerque, New Mexico. De sjeik die Atlantic City moet redden, is een Mexicaan. In de kofferbak die opengaat ligt nu eens geen lijk, maar een gloednieuwe magnetron. Het is steeds niet wat je denkt dat je ziet in American Hustle.

Het Amerika van American Hustle is het land van bedrog waar iedereen graag een graantje meepikt. Het is het land van de grote benzineslurpers, de te buigzame politici,  waar ambitie best wat mag kosten, en waar je bij grote projecten niet om de Maffia heen kunt. De enige FBI-agent die geen zin heeft om mee te doen in het spel van list en bedrog en set ups, wordt in elkaar geslagen door een verblinde Bradley Cooper (leuk, met mini-haarkrullers) en weggehoond.

American Hustle is een fantastische acteursfilm, rijk aan talent, waanzinnige wendingen, een fraai seventies decor, briljante pakken en brillen en kapsels, en met een prachtige soundtrack die mij direct terug sleurde naar mijn jonge jaren ’70 met zo perfect toepasselijke tracks van Steely Dan (Dirty Work), Santana (Evil Ways) en Paul McCartney ( Live and Let Die). Het verhaal schijnt deels waargebeurd te zijn. Schijnt. Maar welk deel? Gaat dat horen en zien.