Kein geloel, fussball spielen

Pauskandidaat Borgia liet in 1492 vier muilezels beladen met goud bij zijn belangrijkste rivaal bezorgen en won zo de begeerde post. De geschiedenis van de conclaven zit vol complotten en chantage, zo kopte de Volkskrant vandaag. Het lijkt wel wielrennen. Of matchfixing bij het voetbal.

Ryan Giggs (39) speelde deze week tegen Real Madrid zijn 1.000ste wedstrijd voor Manchester United. Jammer dat coach Alex Ferguson koos voor een zelfvernietigende tactiek en zo het feestje van Giggs bedierf en psychopaat Mourinho met zijn Real vrije doorgang verschafte in de Champions League.

Welshman Giggs heeft een imponerende carrière vol clubtrouw. In zijn privéleven was hij minder trouw, maar het schandaal van een langdurige affaire met zijn schoonzus overleefde hij, net als kanker op jeugdige leeftijd. Niet in alle opzichten een lichtend voorbeeld, die Giggs. Clarence Seedorf is dat wel. Behalve bij het nemen van penalty’s.

In diezelfde Volkskrant vandaag een mooi interview met Seedorf, maar twee jaar jonger dan Giggs, en nog steeds in de bloei van sportive bestaan, nu bij Botafogo in Brazilië, buurland van zijn Suriname. Seedorf heeft altijd geleden onder het beeld van wise guy op te jonge leeftijd, en het missen van de vaak zo gewenste nederigheid, terwijl hij in de tussentijd een cv opbiouwde waar geen Nederlandse voetballer bij in de buurt komt.

Wie leed en toch terugvocht was de donderdag overleden voormalig bondscoach en luchtmachtkapitein Jan Zwartkruis. Zwartkruis (links op de foto) eiste de afgelopen decennia de credits op die hij zou hebben verdiend tijdens het WK 1978 in Argentinië. De ‘echte’ bondscoach Ernst Happel – ‘kein geloel, fussball spielen’– zou alleen maar hebben zitten kaarten en zuipen, terwijl Zwartkruis het haperende Oranje weer aan de gang kreeg door volgevreten vedetten te dumpen ten faveure van de jeugd.

Happel communiceerde niet, verstopte zich achter zijn sigarettenrookgordijn. Zwartkruis was de begripvolle herbergvader, waar jonge jongens nog harder voor gaan lopen. Maar alles in het leven draait helaas om een doelpaal. Slangenmens Rob Rensenbrink schoot vlak voor tijd tegen de Argentijnse paal, en zo verloor Nederland – na verlenging – van het juntateam van Videla en Zorreguieta. Weer geen wereldkampioen. Misschien volgend jaar eindelijk, in Brazilië. Ik zou wel weten wie ik bij de selectie zou halen…

Geloof in verandering

De paus is niet dood, leve de nieuwe paus. Benedictus had geen behoefte om als een Britse vorstin in het harnas te sterven, en nam vandaag als CEO afscheid van het Vaticaan en zijn wereldwijde kudde. Witte rook zal het teken zijn van zijn opvolger.

Intussen is Italië overgenomen door andere clowns, een nieuwe en een oudgediende, en ze kunnen zo in de remake van I Clowns van Federico Fellini. Hoe een mooi land zo fout kan zijn. Grappig dat Berlusconi de rechterlijke macht in Bella Italia uitmaakte voor Mafia. Hij kan het weten.

Ook Beatrix zal niet in het hermelijnen harnas sterven. Op Koninginnedag neemt Willem-Alexander de troon over. En wij te Amsterdam gooien er een miljoen of 7 tegenaan. Argument is dat het best veel is, maar dat het ook niet zo vaak voorkomt. Nee, dat moest er nog bijkomen. Maar goed, we hebben in de crisis weer een fees-sie.

Steve McClaren hield bij FC Twente de eer aan zichzelf nadat er diep op hem was ingepraat en het financiële leed prettig werd gecompenseerd. Ondanks dat hij met FC Twente kampioen werd, waren er weinig mensen die de Brit serieus namen. De koning van de nietszeggende one-liners. Hij zou zomaar paus kunnen worden.

Overal is geloof in verandering. In het Vaticaan, in Italië, in Nederland, bij FC Twente. Maar in de tussentijd regent het ontslagen, knijpt het kabinet de zuurstofkraan nog verder dicht, en lijken we steeds dichter richting het Euroinfuus te geraken. En als de Rabobank – onze Rabobank – op één dag 3.000 mensen de deur wijst en eindelijk dan toch middenin de dopingboter valt, dan vraag je toch, waar geloven we eigenlijk nog in?

Voor de verandering kan ik naar Mars, een dag of 500 heen en weer, maar dat is zo lang dat men denkt dat je wel iemand mee moet nemen, om te knuffelen en het overweldigende gevoel te delen. Misschien moet Benedictus maar gaan. Meet your maker. Maar wie wil er mee? Met alle schandalen en misbruik kun je de Roomse CEO  toch niet echt vertrouwen. Hoe was de grap ook alweer over de biecht? ‘Wat geeft de pastoor voor pijpen?’ ‘Een Mars.’

Ik ben één van hen

Het is niet pluis in de wereld. De aarde trilt op zijn grondvesten. Eerst Noord-Oost Groningen, toen de paus, en nu weer Noord-Korea. Niets lijkt meer heilig. Nu staat ook Emiel Ratelband voor de rechter. Niet omdat hij als ster ven een schans springt, maar vanwege brandstichting. Is er dan niets meer heilig?

Noord-Korea is niet echt een fijn land, hoewel je er nu wel op vakantie kunt. De noordelijke pedant van de Gangnam Style is in internationaal jargon een ‘schurkenstaat’, en gisteren deed het wingewest van Kim Jong-Un weer een ondergrondse kernproef.

De spierenrollerij van Pyongyang is flink wat steviger en gevaarlijker dan de gastrillingen in Groningen, en sterk genoeg om de grachtengordel van Amsterdam van de kaart te vegen, zoals Het Parool heel raar kopte vandaag. Het leek wel of onze stadscourant de indruk wilde wekken dat Noord-Korea het op ons zou hebben voorzien. Heel raar.

Ook raar is Ed Groot, een tot vandaag voor mij onbekend lid van de Tweede Kamer voor de PvdA. Dat is nu in één klap veranderd. Kamerleden worden namelijk ook gekort op hun salaris. Nu kunnen ze wel wat hebben. De schadeloosstelling – mooi woord – van een Kamerlid is € 7.311,56 per maand, en daar zou zo’n € 170 vanaf gaan. Elke bejaarde fan van Henk Krol zou er voor tekenen. Maar Kamerleden zijn er niet gerust op.

Ed Groot zag gelukkig ook een – bizar – voordeel. ‘Het is nu wel makkelijker voor mij om brieven te beantwoorden van mensen die er door de kabinetsplannen op achteruit zijn gegaan. Ik kan nu zeggen dat ik één van hen ben.’ Ik heb het rustig nog een keer gelezen. En nog een keer. Man in de war, dacht ik. Rijp voor de propagandamachine van Pyongyang.

Op het Kamerprofiel van Ed Groot las ik dat hij ‘..graag aan de knoppen zit..’ en dat hij zich erop verheugt om ‘..het land in te gaan om uit te leggen waar de PvdA voor staat.’ Dat zou nog wel eens een hele toer kunnen worden.

Dat overkomt Den Besten

Wie kun je nog geloven? Wie mag je nog vertrouwen? Nu kapt de paus er opeens mee. Te kwetsbare gezondheid. Nou en? We hadden een afspraak. Paus tot de dood ons scheidt. En dan is er een conclaaf, witte rook, en een nieuwe plaatsvervanger van God op aarde. En we zijn allemaal wel eens moe, dat overkomt Den Besten.

Het overkwam ook zomaar Rinda den Besten, wethouder te Utrecht, nou ja, ex-wethouder te Utrecht, net gestopt en binnenkort een prachtige nieuwe baan. Niks mis mee. Zij diende de Domstad zeven jaar, dus dan wil je wel eens wat leuks gaan doen. Vakantie houden, bijvoorbeeld. En daar gebruikt zij de 14.000 euro wachtgeld voor die ze eigenlijk niet nodig heeft en zou moeten willen hebben. Ze heeft immers al een nieuwe baan? Wachtgeld voor wat?

Het excuus van Den Besten was het zelfde wegkomertje: vermoeidheid. Elke week 80 uur gewerkt voor het Utrechtse volk, dus dan mag ik wel eens lekker op vakantie van mijn wachtgeld. ‘Mensen zouden dat wel begrijpen,’ zo liet Den Besten weten. Tsja. Haar partijchef Spekman was er niet van gecharmeerd. Hij was rood aangelopen, maar den Besten vindt het wel best zo. Goed voorbeeld. Lange neus.

Henk Krol (foto) lijkt me niet iemand die snel moe wordt van zichzelf. Integendeel. Henk Krol is vol van Henk Krol. Dat is de brandstof waar politici toch zelden zonder kunnen. En ach, wat is daar mis mee?  Dat ik er moe van word? Pech voor mij. Verder is het vast een hele warme, oprechte en eerlijke man die het goed – wat heet: het beste – voor heeft met een ieder boven de 50. Zo’n groot hart, en dan ook nog Jan Nagel naast je kunnen dulden, van Henk Krol zijn we voorlopig nog niet af. En dat hij moe wordt van dat gezeur over bv’s, en geldstromen, ach, het is allemaal kinnesinne.

Veel mensen zijn moe. Hard gewerkt. Tijd van het jaar. Weer een bank moeten redden. Weer een kind doodgepest. Jan Smit gaat een Engelstalig album opnemen. Er is weinig dat troost biedt. De paus deed dat. Maar die kapt er ook mee. Wat zou God daar nu van vinden? Werkweigering? Contractbreuk? Belediging van het ambt? Of misschien een deal gesloten. Weg zonder bonus. En nog maar kort te leven. Maar voor wie echt gelooft, is dat laatste toch niet echt een straf.