Speaking in Tongues

Talking+Heads+live.1

De Heilige Geest vind ik veruit het vaagst van de heilige drie-eenheid. God kan ik wel plaatsen. Dat is de CEO. Onzichtbaar in zijn loft op de 14.296e etage, maar wel alom aanwezig. Zijn zoon werd zelfs vlees en bloed, maar zal daar nog steeds met gemengde gevoelens terugkijken op zijn korte bezoek aan die schepsels van zijn vader.

De Heilige geest verschijnt ook niet, maar wordt uitgestort, ik heb dat altijd een intrigerend begrip gevonden, zeker omdat de discipelen van Jezus erdoor ‘in tongen gingen spreken’ en zo het evangelie in alle talen verkondigden. Zo was de christelijke kerk geboren. Waarachtig een wonder. Goed om daar jaarlijks twee Pinksterdagen voor uit te trekken.

En nu we het toch hebben over Speaking in Tongues. Het is de titel van het vijfde album van The Talking Heads uit New York, een album dat losser en luchtiger klinkt dan briljante voorgangers zoals Fear of Music, en het door mij nog immer bewierrookte Remain in Light, met de hypnotiserende chant Once in a Lifetime.  

Ik heb The Talking Heads één keer live gezien, in de Jaap Edenhal, het zal 1981 zijn geweest, met bijzondere support acts The B-52’s en Pearl Harbor and the Explosions. Het oorspronkelijke kwartet uit New York was voor die tour groots uitgebreid tot een waanzinnig swingbedrijf met inhoud en voorganger David Byrne als de hoeder van de heilige geest van een band op de pieken van creativiteit: You may ask yourself, where does that highway lead to?

Vandaag geen Op een mooie Pinksterdag, geen zon maar regen, geen Leen Jongewaard en André van den Heuvel in de musical Heerlijk duurt het langst, niet meer madeliefjes plukken en eendjes voeren met m’n dochter(s) aan de hand, en nog even geen zorgen over een behanger, een Franse zanger, of iemand uit Den Haag. Handen thuis, en lazer op. Speaking in Tongues papa style…

Vreemd ongrijpbare regenjas

Raincoat

Thank God it’s Friday zullen velen vast verzuchten vandaag. Het weekend naakt. Een lang Pinksterpopweekend. Maar waar blijft nu toch de zon, het heerlijke voorjaarsweer? Wanneer kunnen we nu toch echt eens de paden op en de lanen in, fietsen langs lammeren, en heerlijk terrassen?

Vandaag gaat het ‘m niet worden, helaas. Ons wacht regen. Maar gelukkig is er een regenjas, een prachtige Raincoat, een heerlijk lieflijk, onbezorgd en vreemd ongrijpbaar nummer van Silver Wilkinson op zijn nieuwste cd Bibio, gisteren zo bejubeld in Het Parool door Hans van Lissum.

Wilkinson is een Brit, dus hij weet wat regen is en hoe je te wapenen met een Raincoat. Het is het prijsnummer op zijn album dat een letterlijke en figuurlijke mix is van folk, electronica, rusiende beats en sounds. Intrigerend, niet allemaal even ijzersterk, maar volgens Van Lissum ‘de muzikale evenknie van een stoffige polaroid die decennia bij je oma op zolder lag.’

Hoe dat klinkt? Check op i-tunes en voor € 0,99 koop je een Raincoat die je vast het weekend in en door helpt en waar je ook nog een zonnig gevoel van krijgt. Wat muziek niet allemaal vermag. En Rod Stewart weet het al heel lang: ‘An Old Raincoat Won’t Ever Let You Down’..