Niet per definitie onbetrouwbaar

BramBram Moszkowicz is naar eigen zeggen ‘klaar voor de politiek.‘ Hij kwam tot dit verrassende inzicht toen hij de goot als huis had. De politiek leek zijn laatste strohalm. Het zegt veel over de politiek. Het zegt alles over Moskowicz. Voor een narcist als Moskowicz is de politiek natuurlijk ideaal. Steeds maar aandacht, schijnwerpers, je kop op de tv. Voor de advocaat-in-gedwongen-ruste voelt het als een perfect gesneden pak.

Moskowicz is natuurlijk niet de eerste en zeker niet de laatste gelukszoeker in de vaderlandse politiek. Er lopen en liepen genoeg ijdeltuiten, krabbelaars en non-valeurs rond die de soms wat moeizame reputatie van de politiek zeker geen goed deden. Maar Moskowicz is wel buitencategorie. Een afgedaalde en uitgekotste BN’er met een beroepsverbod en een forse belastingschuld. Niet bepaald iemand die de Haagse stal even komt ruimen.

Hoewel hij eigenlijk alleen het woord ‘ik’ kent, prevelt de nieuwbakken politicus nu al zinnetjes als ‘wi,j het volk’. Ik hield het bijna niet droog. Wat een pareltje. En hij is voor alles minder: minder belasting, minder migranten, minder Europa, maar wel heel veel meer Bram. Daar gaan we nog een hoop lol aan beleven. En dat verleden en die fouten? Ach ja, hij is nooit veroordeeld – in ieder geval niet door de strafrechter – en ‘..dat ik geen advocaat meer mocht zijn, maakt mij niet per definitie onbetrouwbaar.’ 

Zwarte Pieter

pieterhilhorst1-621x320Vandaag kwam de PvdA-Amsterdam naar buiten met een rapport over de voor de partij zo dramatisch verlopen gemeenteraadsverkiezingen dit jaar. De hoofdconclusie: lijsttrekker Pieter Hilhorst en de PvdA pasten niet bij elkaar. Dat is toch wel een erg pijnlijke conclusie. De verkeerde man op de verkeerde plaats.

Velen in de partij – ik hoorde erbij – vonden het maar niks: de PvdA in handen geven van een rookie en die dan ook nog belasten met de zwaarste wethouderspost in de slagschaduw van de naar Den Haag afgereisde Lodewijk Asscher. Het was vragen om problemen. En die kwamen er. Met verbanning naar de oppositiebanken als zwaarste straf.

Het leek wel of Pieter Hilhorst zich tijdens de campagne constant afvroeg waarin hij terecht was gekomen. Iedereen leek uit op zijn bloed, en toen de komma verschoof bij betaling van woonkostenminima was er geen houden en redden maar aan. De nieuwe leider was aangeschoten wild voordat iemand hem had kunnen uitleggen in welk spel hij speelde.

Zo werd en kreeg de nieuwe politiek leider de Zwarte Pieter. Het moet toch die ingeslepen wij-weten-wel-wat-goed-voor-u-is-mentaliteit zijn die partij en Pieter zo de bocht uit deden vliegen. De nieuwe trainer van Ajax die nog nooit heeft gevoetbald, u zou het niet pikken. En zo verloor de PvdA in Amsterdam misschien wel haar belangrijkste verkiezing. De leider vertilde zich en hij en partij waren eigenlijk helemaal niet voor elkaar bedoeld en bestemd.

De eenzame schutter

GoghIn 2003 maakte Theo van Gogh de film 06/05 over de moord op Pim Fortuyn. Het was een goede thriller met een nooit bewezen samenzwering als leidmotief. Nu is er de film 2/11 over de moord op Van Gogh een jaar later, en ook nu wordt de officiële lezing van de eenzame schutter betwist.

Het zijn vaak de eenzame schutters – lone wolfsdie aandacht trekken en iets groots willen doen. Maar vaak ook wordt de lone wolf als scape goat gebruikt, de eenzame schutter die geslachtofferd wordt om een groter plot te verdoezelen. Kijk naar 22 november 1963, de moord op JFK in Dallas.

Van Gogh werd vermoord door Mohamed Bouyeri, beter bekend als Mohamed B. Minder bekend, want nooit echt uitgezocht, was dat B. allang voor de moord op Van Gogh bekend was bij de AIVD. Recente uitspraken van hoofdofficier van justitie Frits van Stralen daarover lijken de Tweede Kamer dan nu eindelijk te dwingen om – alsnog – serieus werk te maken van moord en complot en de ware rol van de AIVD, iets wat de verantwoordelijken niet wilden en niet deden.

2/11 van de ‘vrienden van Theo’ Gijs van de Westelaken en Theodor Holman probeert nu alsnog de onderste stenen boven te krijgen. De film is nu al een succes, alleen al doordat de Tweede Kamer nu een debat houdt over de moord. Misschien dat Den Haag dan alsnog doet waar het in 2004 en de jaren daarna geen zin in had of de kloten niet voor had. Benieuwd naar de film. En het debat.

Route 66

01 Hans van Mierlo spreekt Joop Den Uyl  bij D'66 congres 14-12-1969Mijn vader was van D’66, ik meer van Joop, en later ook nog wat blauwe maandagen PSP. Mijn vader hing posters van D66 voor het raam. Ik vond het niet kunnen. En toen hij tussen neus en nagerecht vertelde dat hij misschien wel in de gemeenteraad zou komen voor D’66, was een breed buldergelach zijn – onverdiende – lot. Nooit meer iets van gehoord.

D’66 was toen nog van HAFMO en van Jan Terlouw, nog voordat de krullenbollen binnen kwamen. D’66 piekte en daalde diep, en regeringsdeelname eindigde in tranendallen, tot bijna opheffing toe. Wie nu zeurt over electorale schommelingen: D’66 wist toen niet beter. NIks nieuws, dus.

En nu is D66 – zonder komma inmiddels – virtueel de grootste partij van het land. Zo raar kan het lopen. Route 66. De Gemeenteraadsverkiezingen van 19 maart leken wel een stille staatsgreep, zeker in de grote steden. Van splinter en klein links broertje is D66 nu na bijna een halve eeuw in het centrum van de macht. Het kan verkeren.

Ooit waren D’66 en de PvdA vrienden op links. Toen hamerde D’66 nog hard op de democratiseringstrommel, en de PvdA vond zo’n kleiner broertje wel leuk en handig. Het spel is veranderd. En de partijen staan elkaar naar het leven. Vier jaar geleden was D66 al uit op de sociaaldemocratische scalp hier in Amsterdam, en nu zie en merk ik hoe de afkeer van beide partijen hardgrondig wederzijds is.

D66 en GroenLinks hebben nu een groen pact gesloten voor Mokum, maar missen nog een derde partij. Ik kan mij niet voorstellen dat de nazaten van Joop tekenen bij het kruisje. De SP zie ik ook niet als de heilspartij. Dus wordt het VVD. En blijft de PvdA voor het eerst sinds het pleistoceen buiten het College van B&W. Wint mijn vader toch nog.

Het wordt allemaal minder

minderHet wordt allemaal minder. Minder geld. Minder werk. Minder humor. Minder veilig. Minder zorg. Minder blank. Minder vrijheid. Minder wij. Iedereen weet hoe dat komt. Door steeds meer Marokkanen. Dan wordt het allemaal meer. Meer tuig. Meer geweld. Meer bijstand. Meer zij. En steeds minder wij. Het is meer dan genoeg.

We weten hoe het zit. En dat lossen we dus op. ‘Minder! Minder!’ is het recept. Minder Marokkanen in Nederland. Te beginnen in Den Haag. Volgende week verschijnt de single ‘O o Den Haag, stad met minder Marokkanen’, met leuke samples van de grote leider en zijn Haags slavenkoor van hitsige Harry’s. Geheid een hit.

Het wordt allemaal minder. Minder stemmers. Minder PvdA. Minder VVD. Minder vertrouwen. Minder niveau. Maar gelukkig wordt ook de aanhang van de grote leider minder. Het geschreeuw ‘Minder! Minder!’ sloeg woensdagavond net zo hard op het forse verlies van de PVV in Den Haag en in Almere.

Het wordt allemaal minder. Behalve de aangiften tegen Wilders. Dat worden er steeds meer. Net als de vergelijkingen met andere tijden en personen. Maar laten we hopen dat die op toeval berusten. Wilders is retorisch toch echt een stuk minder dan Goebbels.

Der Rosenkavalier

Hilhorst.rosenkavalierPieter of Paternotte. Dat is het politieke gevecht in Amsterdam. Slaagt D66 er in om het stadsmonopolie van de PvdA te doorbreken? Dagkoersen maken D66 de grootste partij. Het zou een historische nederlaag voor de PvdA betekenen. En een klap voor de nieuwe leider Pieter Hilhorst.

Voor de PvdA is het alarmfase 1. Boeiend om te zien hoe de partij haar coryfeeën en mastodonten inzet om het gebutste imago van Hilhorst uit te deuken. Tot nu toe lijkt het vooral te zorgen voor backfiring. De opmerking van Job Cohen dat Hilhorst zo goed leert als wethouder, leverde hem hoon op: wethouderschap is geen stageplek.

Veel bouter en bonter maakte Cohen het met de retorische vraag welke partij nu eigenlijk gezorgd had voor die schitterende stad. Je moet maar durven. En het dan ook nog gek vinden dat anderen je een partij arrogante machtswellustelingen vinden. Pijnlijk.

Woensdag gehaktdag. Als Hilhorst staande blijft en zijn PvdA de grootste, dan heeft hij een mooie toekomst aan de Amstel. Zo niet, dan gaan de megafoons hard aan en komt de vraag weer keihard op tafel waarom hij zonder enige ervaring direct tot politiek leider en wethouder werd gedoopt, met – naar dan blijkt – alle ellende van dien.

Vier jaar geleden ging D66 hard onderuit door hardnekkig aan te sturen op een machtsdoorbraak. Die kan er nu wel komen. Als D66 de grootste wordt en het slim en niet dogmatisch speelt. Niet de lengte van de bestuurstermijn van de PvdA, maar de welvaart en het welzijn van Amsterdam is waar het om gaat. Maar het gaat ook om het politieke voortbestaan van Pieter Hilhorst. Is Der Rosenkavalier eigenlijk een Spoetnik in duikvlucht?

Politieke overgang

PolitiekongeschiktVolgens adviesraden van de gemeente Amsterdam is er in de stad geen sprake van tweedeling en dus zouden politici het daar ook niet over moeten hebben. Het benoemen van het niet-bestaande, zou het niet-bestaande realiteit kunnen maken. Zoiets. Misschien is de sociaaleconomische tweedeling er niet, die tussen man en vrouw tiert welig, zeker in de politiek.

Lijsttrekkersdebat in Amsterdam. Geen vrouw in zicht. Pauw en Witteman vliegen de landelijke kopstukken in voor een gemeenteraadsdebat: alleen maar alpha-aapjes. Terwijl het toch veel leuker en nuttiger is om Marianne Thieme te zien en te horen over de bio-industrie dan Emiel Roemer over het over-de-grens-tanken in zijn Brabants grensgebied.

Met alle emancipatiegolven zijn de plafonds van beton en glas nog niet geslecht. In de politiek zijn vrouwen lijstvulling of excuus-Truus, de SGP vindt de vrouwsoort ‘politiek ongeschikt.’ Tijd voor een machtsgreep, dus. Vrouwen moeten alleen nog maar op vrouwen stemmen. En de revolutie in eigen partijen preken. Wachten op mannen schiet niet op. Die kiezen altijd zichzelf.

Pijnlijk was ook een andere Pauw en Witteman deze week. Allemaal mannen van zekere of zeker hoge leeftijd (sorry Pieter Hilhorst, je blonk uit in jongheid) mochten daar lekker gaan gniffelen over het betoog van Ingeborg Beugel over vrouwen in de overgang. Youp van ’t Hek, gevraagd omdat hij 60 werd, had niets te melden en gniffelde laatdunkend wat met Bennie Jolink die vroeger Normaal was. Die twee uit de Muppet Show ogen een stuk vitaler.

Youp redt zich er vandaag in NRC met zijn column wel weer uit. Hij weet dat zijn lezersschare precies vindt wat hij vindt, het zogenaamd dwarse maar oh zo burgerlijke afzeiken zonder doel of substantie. Hij zou zo de politiek in kunnen. Jammer dat hij geen vrouw is. Dan zou er misschien ook nog om hem te lachen zijn.

Nogal Wiebes

wiebes-financienWonderkind. Probleemoplosser. Bemoeial. Briljant. Eric Wiebes is niet doorsnee. De VVD-wethouder werd een tijdje geleden alle hemelen ingeschreven omdat hij uit al zijn mouwen briljante oplossingen bedacht voor vastgelopen bestuurlijke spaghetti. Hij had het maar steeds over ‘het maximale effect per euro’, en iedereen knikte in ademloze bewondering.

En dan weet je: aan alle moois komt een eind. Wiebes was te groot geworden voor Amsterdam, en dag mag je dus naar Den Haag, naar het landsbestuur. Het overkwam Lodewijk Asscher ook, de ook niet van hersenen gespeende jeune premier die overigens in Wiebes intellectueel zijn meerdere erkende.

Eric Wiebes wordt de opvolger van eh-eh-eh-Frans-Weekers, de staatssecretaris van financiën die alle lachers op zijn hand kreeg, maar politiek-bestuurlijk weinig deuken in even-zo-weinige pakjes boter trapte. Als ik Weekers zag stuntelen en zweten in de Tweede Kamer, overviel mij altijd het gevoel dat het eigenlijk Erik van Muiswinkel was, de navolger die als in een reality soap het origineel overneemt.

Wiebes maakt promotie vlak voordat het Amsterdamse College demissionair wordt. Vraag is hoe briljant en tegendraads je kunt zijn om de Belastingdienst in het spoor te krijgen, en hoe leuk dat is. Dat laatste lijkt niet echt een probleem voor Wiebes. De organisatieadviseur en tegendenker kan het zelfs op vakantie in Minneapolis niet laten om het fietscirculatieplan te bestuderen. Een briljante bemoeial. Benieuwd hoe lang Den Haag hem leuk vindt.

Gekke Henkie

Henk-Krol

Geert Wilders noemde recent D 66-captain Alexander Pechtold een ‘miezerig mannetje.’ Nu kun je van Pechtold veel zeggen, maar het is geen miezerig mannetje. Henk Krol wel. Heel miezerig. Heel naar. Dus wat een vreugde hedenochtend toen bleek dat het uithangbord van 50+ uit de Tweede Kamer vertrekt. Vlaggen uit.

Je hebt miezerige mannetjes, en types die totaal niet deugen. Types als Henk Krol, dus. Een buiten-categorie-glij-jodukus, dol op zichzelf, en onbetrouwbaar tot zijn pensioen en lang daarna. De valsheid wappert je tegemoet, en zo ging ook zijn afscheid in schande, het waren die anderen en zijn ´vijanden´ hadden nu dus ´gewonnen´. Ach ja. Ach gut. Zout op.

Gekke Henkie. En dat is weer niet zo gek. Want Henkie Krol van de ouderenzorg is geboren op 1 april. Het kan geen toeval zijn. Wonderbaarlijk toch dat zoveel mensen op deze mafkoker stemden. Maar goed, ik las net weer een mooi verhaal dat mensen helemaal niet zo rationeel zijn en niet altijd het beste voor zichzelf kiezen.

De politiek blijft een aantrekkelijk speelveld voor would be types en derderangs opportunisten – type autoverkopers en colporteurs – die allemaal alleen maar doelgroepen kunnen denken en gaten zien waar zij in moeten springen, vooral of uitsluitend ter meerdere eer en glorie van zichzelf.

Tien minuten nadat ik vanochtend vroeg van het afscheid van Krol hoorde, scheurde de hemel open en donderde en flitste het in de vijfde versnelling. Het was God die zag dat het goed was zo, en die de volgende Henkie Krollen waarschuwde om niet in de voetsporen van deze pensioenfraudeur te stappen.

Kunst om te kotsen

Het is goed anderhalf jaar geleden dat de culturele wereld in de Mars der Beschaving te hoop liep tegen het sloopbeleid van het toenmalige kabinet met staatssecretaris Halbe Zijlstra als de verpersoonlijking van het hakkende kwaad. Er zijn klappen uitgedeeld, er is gesnoeid en gehakt, wonden zijn gelikt, en inmiddels is er een nieuw kabinet en is Zijlstra als loyaal uitvoerder gepromoveerd tot fractievoorzitter van de VVD.

Andere tijden. Zo is dat. En het kan hard gaan. Toen werd er met dedain gesproken over subsidieslurpers en werd zin en nut en waarde van kunst betwijfeld of zelfs geridiculiseerd. Dat lijkt over. De culturele wereld herademt en merkt dat er wel weer zuurstof is, maar veel minder geld. En iedereen moet nu op jacht naar nieuw publiek, naar nieuw geld, naar crowdfunding, en naar de schatten van de grote loterijen.

Nederland heeft een mooie museadichtheid en de waardevolle Museumkaart, sleutel tot een rijkdom van enorme omvang. Het is mooi dat de Museumkaart met de BankGiro Loterij met de Museumaanden in vier maanden een 16-tal musea in de schijnwerpers zet en hoopt zo nieuw publiek aan te spreken en te boren. Niets dan lof. Behalve in de uitvoering. Daar gaat het helemaal mis.

Over smaak valt heel goed te twisten. Over humor ook. Maar wat kaart en loterij aan campagnebeeld presenteren, is die typische uit de hand gelopen quasi-humor van ‘kijk mij eens durven’, maar die kant noch wal raakt. Wie verzint nu in godsnaam om iemand blauwe verf te laten kotsen? Is dat het idee van leuk? Is dat het idee van musea zijn niet saai maar hip? En is dat het idee om – zoals de doelstelling luidt – nieuw publiek te trekken?

Kunst is om te kotsen. Dat is de boodschap. En zeur nu niet dat ik geen humor heb of geen dubbele lagen kan (h)erkennen. Dit is gewoon troep. Blauw braaksel. Smurfenverf. Bedacht door een gerenommeerd bureau waar niemand het noodzakelijke en hardgrondige nee tegen durfde te zeggen, misschien uit angst om dus niet hip en cool gevonden te worden.

Wat de Mars der Beschaving vooral beoogde was het onmiskenbare signaal af te geven dat kunst van grote waarde is, noodzakelijke zuur- en brandstof voor een samenleving. Dat schept verwachtingen en verplichtingen. Ook de verplichting om zuinig op jezelf te zijn. En jezelf niet weg te gooien en ongestuurde nepideeën te omarmen als een wezenlijke bijdrage aan de Museumkaart en het museale klimaat. Er is geen moed nodig om het goed te keuren, er is moed nodig om het van tafel te vegen. Zijlstra kon slopen, deze campagne is – sorry, ik begon niet – om te kotsen.