Nog geen cavia

markHij leek volledig seksloos en zonder contact. Een man alleen in een Haags huis, geen vriend(in) in zicht, volgens zijn woordvoerder heeft hij niet eens een cavia. Zo. Niet dat de premier iets met zo’n harig beestje zou willen, het was slechts als ‘beeld’ dat er echt niemand over de vloer is bij Mark. Vreemd, toch? Maar vanochtend was er opeens ‘een vriend’ van Mark Rutte, misschien wel ‘de.’ Maar de woordvoerder ontkende. Wat niet wil zeggen dat het niet waar is. Misschien is er ook wel een cavia. Of een hangoor. Maar eerst maar eens naam en rugnummer, lijkt mij.

Ik hoop dat onze premier een serieus aangenaam seksleven heeft, maar hoe moet dat als iedereen je kent en je nergens ongezien kunt zijn of binnenwippen? Lijkt me lastig. Maar is dat voor Rutte de reden om dan maar helemaal niets te doen? Of is hij slimmer dan wij? Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Wat ook wordt vervolgd, is de ingesleten hebzucht van de mens. De Volkskrant had een mooie bijlage over Geld & Geluk en de verschillen tussen mannen en vrouwen. Mannen graaien uit statusverwerving, vrouwen uit verlangen naar extra zekerheid. Yvonne Hofs schreef er het boeiende artikel We want more over. Hoe zou Mark dit nu lezen?

Politieke partijen willen ook altijd meer. Meer kiezers, meer zetels, meer macht. Bij Europa is dat toch een raar verhaal. Iedereen lijkt tegen, of in ieder geval tegen deze EU. Maar welke dan wel? En kunnen we daar dan voor kiezen? Het lijkt me niet. Het lukt politici uit angst of ander ongerief in ieder geval maar niet helder te maken wat Europa ons biedt en onthoudt.

Dus is het voor of tegen ‘dit’ Europa. Ja of nee. Een onzinnige keuze. Of zoals Jeroen Dijsselbloem in diezelfde Volkskrant zei: “politici moeten ophouden Europa te verkopen om Europa. Je gaat de gemeenteraadscampagne toch ook niet in met ‘de gemeente is belangrijk! ‘Who cares?” Niet zo gek dus dat er slechts een beschamende minderheid Europa stemwaardig vindt.

Moddergat

Het kan raar lopen. Zo win je de verkiezingen glansrijk, en zo word je als premier als onbetrouwbaar en leugenaar weggezet. Mark Rutte heeft het lastig. En dat is zacht uitgedrukt. Zijn VVD-achterban is woest, de Telegraaf stookt de vuren voortdurend op, en dan had en heeft hij ook de pret van de staatsecretarissen Verdaas en Weekers. Het houdt niet op. En het houdt niet over.

Rutte is zwaarbeschadigd uit het ‘feest’ van de nivellerende zorgslag gekomen. Een groot deel van zijn achterban vindt hem onbetrouwbaar, zou niet meer op hem stemmen, en vindt dat hij zich in het pak heeft laten naaien door politicus van het jaar Diederik Samsom.

Maar het kan nog erger worden. Nu krijgt Rutte namelijk in de puntschoenen geschoven dat hij niet de waarheid gesproken zou hebben in de Tweede Kamer over wat hij wist en niet wist over het schadedossier van Co Verdaas. En liegen tegen de Kamer is politieke doodzonde nummer één.

Dan is er ook nog Frans Weekers, de staatssecretaris van Financiën die nu plots voro zijn politieke leven moet vechten omdat hij in de putlucht van oud-VVD-senator Jos van Rey terecht is gekomen en de geur van vriendendiensten links en rechts wordt opgesnoven. Misschien minder link dan de zaak-Verdaas, maar het telt wel op in het schadedossier van de premier.

Het kan raar lopen en hard gaan. Zo lach je de hele dag en wijst met een priemende vinger in het grote niets, en nu ruikt iedereen zweet en bloed. Het gezag van de premier is aangetast, dat is zeker. Maar ik denk niet dat hij struikelt en valt. Nu niet. Nog niet. Alhoewel. Het loopt wel vaker raar in de politiek. Een paar maanden geleden was Rutte nog helemaal top. Nu dreigt het grote moddergat.