Graag springen na de spits

Trein.NSWat is dat toch met onze zogenaamde topmannen? Ze doen een boute uitspraak, heel Nederland in rep en roer, maar voor je het weet is de uitspraak al weer een teruggetrokken keutel en regent het excuses. Niet zo bedoeld. Nooit gezegd. Uit zijn verband. Het gaat om de context. Het was niet mijn intentie. Straks krijgen we al excuses voordat iemand überhaupt iets heeft gezegd. Gekker moet het niet worden.

Het is toch een rare behoefte om maar wat te roepen en het dan razendsnel weer in te slikken. Het lijkt wel een light version van Gilles de la Tourette. Eerder deze week Hans de Boer en zijn labbekakken. Land in brand. Prompt excuses. En daarna Pier Eringa, topman van ProRail. Leest deze quote goed: “Als ik na een zelfmoord een smsje krijg, denk ik: verdorie, waarom een niet minder druk tijdstip gekozen?” Uiteraard excuses. ‘Springen na de spits’, kopte een journalist. Het schijnt dat deze Eringa nog niet ontslagen is. Mag ik daar dan ook excuses voor?

Oud ABN-topman Rijkman (what’s in a name?) Groenink was deze week wel eerlijk. Hij gaf aan veel te veel geld ooit te hebben meegekregen, maar was niet van plan om iets terug te betalen. En ook geen excuses. Mooi. Excuses waren er ook niet van de Chileense verdediger Gonzalo Jara. Deze psychopaat stak tijdens de Copa America zijn vinger in de anus van de Uruguayaanse spits Cavani. Geen excuses. Wel geschorst. Van zijn Duitse werkgever mag hij omzien naar een andere club. En hopelijk enige psychische hulp.

Onze gedachten dit weekend gaan uit naar Dr. P, ofwel Ronald Plasterk, PvdA-minister van rijkdiensten, overzeese gebiedsdelen en nog zo wat zaken die weinigen boeien. Zo hij nog rechtop stond, dan zaagt de Volkskrant hem vandaag net onder de knieën af in een long read vol falen, zelfoverschatting en nog zo wat poltiek geblunder en karakterzwaktes. Gelukkig voor hem zei hij ooit: “mijn ego is te groot om gekwetst te worden.” Het klinkt bijna als een excuus.

Spoorloos

Het spoor in Nederland heeft het zwaar. Niet zozeer door het weer, maar door een soort van collectieve diarree die over NS en ProRail wordt uitgestort, met de valse hoop en de hoge toon dat als dit gezwel is opgelost, Nederland ook weer als vanzelf uit de eigen as herrijst. Het spoor is de nationale pispaal.

Terecht? Wie weet. Politici zijn zelden zakkenvuller, maar ze krijgen het massaal voor de voeten gegooid. Taxichauffeurs? Tuig. Kickboxers? Idem. En daar zijn nu ook de bankiers en de zorgmanagers aan toegevoegd. Het uitschot van de natie. Het beeld is veel krachtiger dan de nuance. En wat is een nuance waard als de wissel niet werkt, de trein niet komt, of zelfs helemaal aan de ketting ligt zoals de Fyra?

We zijn verwend. We hebben een prachtspoor, en soms gaat er wat mis en kapot, maar vrijwel elke keer als ik de trein neem, komt en vertrekt en arriveert de gele reus met blauw op tijd en op de juiste locatie. Geluk? Ik geloof er niks van. Het is eerder zoals ik deze week ergens las: een trein is tien minuten te laat en het station is te klein, maar we staan massaal in een file die veel langer duurt. Het een is een collectieve wanprestatie, het andere is een vrije keuze, Meten met twee maten? Het lijkt er zeker op.

Graag vertellen we dat treinen in Zwitserland vrijwel verticaal tegen een berg opgaan. Daar zullen ze wel voor zijn gebouwd. Pijnlijker wordt het als treinen die voor oneindig laagland zijn gebouwd, van onkunde en weigerdefecten de moed opgeven. Zie de Fyra. Low cost, high risk. En dat doet het beeld van het spoor natuurlijk geen goed.

Een paar geleden had de trein het helemaal. Voortgestuwd door groener denken moest de trein in druk West-Europa het snelle(re) alternatief worden voor het vliegtuig. Ik hoor er hier niemand meer over. Jammer. Gepasseerd station? We zullen zien. Maar het weglokken van vliegkanten met hi-speed internet, lekkere stoelen en een goed glas werkt alleen maar als de treinen ook rijden, en liefst behoorlijk tot goed op tijd, anders wint toch de glamour van een korte vlucht.

In Japan staan 51 Dreamliners van Boeing aan de grond. De hi speed-low fuel vliegtuigen van een nieuwe generatie hebben last van oververhittende accu’s en electrische bedrading die niet safe lijkt. De Amerikaanse Fyra, maybe. Maar de Dreamliner ziet er wel veel mooier uit. Maar kapot is kapot. En dat geldt zeker voor je reputatie. Nog een paar akkefietjes met de Dreamliner en de beurskoers van Boeing stort neer. En de Fyra is al spoorloos. Vertrouwen vertrekt niet per spoor.