Admiraal Jumbo

RuyterHoe prachtig wil je het hebben. De nadagen van onze Gouden Eeuw. De Republiek op de rand van een burgeroorlog. De moord op de Gebroeders De Witt. En een admiraal die bijna single handed ons land uit vreemde handen houdt. Dat moet een fantastische film opleveren. Of de draak die Michiel de Ruyter is geworden.

Frank Lammers speelt Michiel de Ruyter en dat is bepaald geen genoegen. Lammers is het gezicht van supermarktketen Jumbo en dat beeld krijg je maar niet weg. Het grote gevaar voor acteurs die zich voor veel geld uitleveren aan de adverteerder. Je kijkt naar De Ruyter en je ziet een acteur die op zoek is naar de laagste prijsgarantie. Het helpt ook niet dat je Lammers de helft van de tijd gewoon niet verstaat. Slechte dictie, slecht geluid. De Nederlandse film op z’n smalst.

Maar misschien moet je blij zijn dat je Lammers nauwelijks verstaat. De dialogen in Michiel de Ruyter zijn namelijk nog erger dan tenenkrommend en uitgesproken op het niveau van de schoolmusical, hoewel je daar nog wel eens prettig wordt verrast. De film had zichtbaar geen gebrek aan geld, maar aan echt talent om een fascinerend verhaal fascinerend te verbeelden.

In 153 minuten ben ik niets wijzer geworden over Admiraal ‘Jumbo’ de Ruyter en dat lijkt me toch een gemiste kans. De geschiedenis van de Republiek in de opmaat naar het rampjaar 1672 lijkt een wat gepoetste samenvatting voor basisschoolniveau 5, een bordkartonnen verhaal dat ook nog eens wordt opgeleukt met valse heroïek en misplaatste verwijzingen naar onze tijd. En Rutger Hauer is na 5 minuten al dood, en dan moet je er nog 148. Bezint eer ge gaat..

All in the Family

Voor een republiek heeft de V.S. toch wel heel veel rare trekjes die het land eerder op een monarchie, een familiebedrijf, of een heel close old boys network doen lijken. En dat begon al heel vroeg. Bij de tweede president, John Adams. Ook zijn zoon Quincy zou president worden.

Heel beroemd zijn – beter: waren – natuurlijk de Kennedys. Toen de één  (JFK) in 1963 was vermoord, zou ander president kunnen worden in 1968. Maar ook Robert Kennedy werd vermoord. Nummer drie Edward Kennedy pleegde politieke zelfmoord door van een brug te rijden met de dood van een campagne-assistente tot gevolg. Dat hij pas heel veel later de politie waarschuwde, zou zijn gekomen door fors drankgebruik.

Toen was er de Bush-familie. Vader en zoon. Allebei president. En zoonlief werd in 2000 in de race tegen Al Gore geholpen door de andere lieve zoon Jeb, gouverneur van Florida. All in the Family. De rest is geschiedenis. Al Gore kan zich nog steeds introduceren met de prachtzin ‘I used to be president of the United States.’Tsja.

En dan is er natuurlijk Bill Clinton, de chef van Gore, en echtgenoot van Hillary die in 2008 president wilde worden en het met Bill opnam tegen Barack Obama die in 2004 door John Kerry (die toen verloor van Bush Jr.) naar voren werd geschoven op de Democratische conventie waar Kerry de officiële presidentskandidaat werd. Bent u er nog?

Obama won in 2008. Hillary Clinton verloor. Hun titanengevecht staat prachtig beschreven in Game Change. Er kon geen sprake van zijn dat Hillary vice-president onder Obama zou worden, want dan zou Bill Clinton ook weer in en rond het Witte Huis gaan dolen. No way. Maar Hillary werd minister van Buitenlandse zaken.

Maar dat stokje gaat nu door. Hillary is op en af en stuk en kapot en moet 100 jaar slapen. Na verwoede pogingen om Susan Rice benoemd te krijgen als haar opvolgster, wordt het John Kerry, dezelfde die we in 2004 al tegenkwamen en die toen Obama zo’n mooie duw voorwaarts gaf. Het verhaal gaat dus door.

Hillary Clinton zegt dat ze geen president wil worden in 2016. Maar dat zegt een Clinton niet. Of wordt het dan Chelsea? In een republikeins familiebedrijf met monarchistische trekjes kan (bijna) alles.