Kramer vs. Kramer

kramer2De verloren finale van 1974. Rensenbrink tegen de paal tegen Argentinië. De val van Schenk. Hilbert van der Duim die nog een rondje moet. De strafschoppen van Seedorf. De foute wissel in Vancouver. Nederland verzakt zowat onder nationale sporttrauma’s.

Gisteren moest het gebeuren. Gisteren moest Vancouver uit ons systeem. Terwijl Kramer en Kemkers er al lang klaar mee zijn, was Nederland nog helemaal in de ban van vier jaar terug. In een interview vooraf aan de 10 kilometer, bleef de verslaggever het maar proberen bij Kemkers. De verhoormethode was bijna Noord-Koreaans.

En toen? Toen moest Sven het doen. Dat doen wat vier jaar geleden strandde door een foute wissel. Nu gingen de wissels goed. Maar reed Bergsma te hard. Of Kramer te langzaam. We werden 1, 2 en 3, maar de volgorde klopte niet, althans niet voor Kramer, en zo zitten we met het volgende nationale trauma.

Weer geen goud voor Sven op de 10. En wie zijn schuld was dat? Eigen schuld. De rug deed pijn. Nou, die van mij ook. Door het onder een verkeerde hoek half liggend naar de televisie kijken. Van sporten krijg je blessures. Maar mij hoor je niet klagen. Ik probeer het over vier jaar gewoon opnieuw.

Ehe-Wirrwarr immer verrückter

sylrafensaab534def

Voor veel voetbalvrouwen is het leven een soap. En wat is het ongeneerd smullen van alle 1-2-tjes en driehoekjes waar de Santegoedsen en Nanninga’s ons bestaan constant mee verrijken. Want zeg nu eerlijk: er is toch niets leuker dan genieten van het leed van een ander? Ziekte, scheiding, een enorm verdriet, en liefst alles tegelijk.

Het was best dringen aan de top de laatste tijd. Door de transfer van Wesley naar Istanbul is zijn Yolante – achternamen zijn op dit niveau niet meer nodig – wat uit zicht van onze camera’s, maar Raffie en Silvie hebben zich door hun scheding ware toppers getoond, met dank ook aan Sabia, de ex van Khalid Boularouz die het dus nu met Raffie doet, ach, u weet het vast wel. Volgens Bild ‘Ehe Wirrwarr immer verrückter.’

Silvie bedrogen door haar Raffie en daar haar BFF. Dat is topamusement en voorpginawaardig. Zeker als Silvie dan ook weer los gaat. Sivie zou het met Zlaten Ibrahimovic – weer een voetballer – doen, maar het werd een Fransman, Guiilaume Zarka, en die voetbal volgens mij niet.

Privé had voor de zekerheid usual suspect Ruud Gullit nog even gevraagd of hij niet met Silvie de lakens deelde. Dat deed hij niet. ‘Nee, ben je gek joh, als ik op haar ga liggen, dan breekt ze doormidden.‘ Na Estelle zou Silvie inderdaad een maatje minder zijn.

Aaf Brandt Corstius schreef over voetbalgescharrel in de Volkskrant van zaterdag een hilarisch stukje. Zij sprak van een ‘Shakesperiaanse tragikomedie van epische proporties.’ Heel mooi. Maar voor het historisch besef: al in de jaren ’70 smulden we van dit soort gedoe. Toen had je Truus en Willem van Hanegem die gingen scheiden, en natuurlijk Danny en Johan Cruyff. De nummer 14 moest door zijn Danny tot de orde worden geroepen in het spelershotel tijdens de WK 1974. Daar zouden nachtelijke sessies met bloot rondzwemmende dames zijn geweest.

Het geflikvlooi kostte ons de WK, en Johan mocht vier jaar later van Danny niet mee naar Argentinië. Dat kostte ons nog een WK. Met dank ook aan Rob Rensenbrink die in de finale in de laatste minuut op de paal in plaats van in het Argentijnse doel schoot. Je zou er van ellende bijna om gaan scheiden. Wie volgt?

Kein geloel, fussball spielen

Pauskandidaat Borgia liet in 1492 vier muilezels beladen met goud bij zijn belangrijkste rivaal bezorgen en won zo de begeerde post. De geschiedenis van de conclaven zit vol complotten en chantage, zo kopte de Volkskrant vandaag. Het lijkt wel wielrennen. Of matchfixing bij het voetbal.

Ryan Giggs (39) speelde deze week tegen Real Madrid zijn 1.000ste wedstrijd voor Manchester United. Jammer dat coach Alex Ferguson koos voor een zelfvernietigende tactiek en zo het feestje van Giggs bedierf en psychopaat Mourinho met zijn Real vrije doorgang verschafte in de Champions League.

Welshman Giggs heeft een imponerende carrière vol clubtrouw. In zijn privéleven was hij minder trouw, maar het schandaal van een langdurige affaire met zijn schoonzus overleefde hij, net als kanker op jeugdige leeftijd. Niet in alle opzichten een lichtend voorbeeld, die Giggs. Clarence Seedorf is dat wel. Behalve bij het nemen van penalty’s.

In diezelfde Volkskrant vandaag een mooi interview met Seedorf, maar twee jaar jonger dan Giggs, en nog steeds in de bloei van sportive bestaan, nu bij Botafogo in Brazilië, buurland van zijn Suriname. Seedorf heeft altijd geleden onder het beeld van wise guy op te jonge leeftijd, en het missen van de vaak zo gewenste nederigheid, terwijl hij in de tussentijd een cv opbiouwde waar geen Nederlandse voetballer bij in de buurt komt.

Wie leed en toch terugvocht was de donderdag overleden voormalig bondscoach en luchtmachtkapitein Jan Zwartkruis. Zwartkruis (links op de foto) eiste de afgelopen decennia de credits op die hij zou hebben verdiend tijdens het WK 1978 in Argentinië. De ‘echte’ bondscoach Ernst Happel – ‘kein geloel, fussball spielen’– zou alleen maar hebben zitten kaarten en zuipen, terwijl Zwartkruis het haperende Oranje weer aan de gang kreeg door volgevreten vedetten te dumpen ten faveure van de jeugd.

Happel communiceerde niet, verstopte zich achter zijn sigarettenrookgordijn. Zwartkruis was de begripvolle herbergvader, waar jonge jongens nog harder voor gaan lopen. Maar alles in het leven draait helaas om een doelpaal. Slangenmens Rob Rensenbrink schoot vlak voor tijd tegen de Argentijnse paal, en zo verloor Nederland – na verlenging – van het juntateam van Videla en Zorreguieta. Weer geen wereldkampioen. Misschien volgend jaar eindelijk, in Brazilië. Ik zou wel weten wie ik bij de selectie zou halen…