Dead Kennedys

ethel-kennedy-robert-f-kennedy-everett

Holland Doc presenteerde gisteravond de indrukwekkende HBO-documentaire Ethel over Ethel Skakel Kennedy, de weduwe van de in 1968 vermoorde Robert Kennedy. Ethel is een chronologische documentaire, doorsneden met een interview van Ethel die eigenlijk niet geïnterviewd wil worden en die heel veel zegt door heel veel niet te zeggen.

Ethel is gemaakt door Rory Kennedy, de jongste van elf kinderen van Ethel en Robert. Ethel was zwanger van Rory toen Robert op 5 juni 1968 in Hotel Ambassador in L.A. werd doorgeschoten, twee maanden na de moord op Martin Luther King, en nog geen vijf jaar na de moord op zijn oudere broer president John F. Kennedy.

Gaat heen en weest talrijk was ongetwijfeld de boodschap van de Iers-katholieke ouders van Ethel en Robert. Jongste dochter Rory is nu 45, Ethel – graniet – is 85, en zij stond er na de moord op haar Robert – die ze liefkozend zelf en naar haar dochter steeds Daddy  noemt – alleen voor, en nam haar elftal op sleeptouw door het leven.

The Kennedys waren een grote machtsfactor in de V.S., net zo machtig als nu nog de mythe. Vader Joe was de tyrannieke drijver van zijn mannenkroost waarvan oudste zoon Joe Jr. overleed en toen JFK maar president moest worden. Geruchten over omkoping en stembusfraude zijn na ruim een halve eeuw nog niet verstomd, net als de complottheorieën over de moord in Dallas op JFK en die op Robert in L.A.

Dead Kennedys. Het was ook de naam van een roemruchte punkband uit San Francisco die – los van de naam – scoorde met spetterende singles als California über Alles en Holiday in Cambodia. Niet al te fijnzinnig, maar a sign of the time. Misschien bijna net zo als Ethel een symbool en teken van haar tijd en van de tijd van de Kennedys was, een tijd die ver terug ligt, maar waaover Ethel ons nog kan vertellen.

All in the Family

Voor een republiek heeft de V.S. toch wel heel veel rare trekjes die het land eerder op een monarchie, een familiebedrijf, of een heel close old boys network doen lijken. En dat begon al heel vroeg. Bij de tweede president, John Adams. Ook zijn zoon Quincy zou president worden.

Heel beroemd zijn – beter: waren – natuurlijk de Kennedys. Toen de één  (JFK) in 1963 was vermoord, zou ander president kunnen worden in 1968. Maar ook Robert Kennedy werd vermoord. Nummer drie Edward Kennedy pleegde politieke zelfmoord door van een brug te rijden met de dood van een campagne-assistente tot gevolg. Dat hij pas heel veel later de politie waarschuwde, zou zijn gekomen door fors drankgebruik.

Toen was er de Bush-familie. Vader en zoon. Allebei president. En zoonlief werd in 2000 in de race tegen Al Gore geholpen door de andere lieve zoon Jeb, gouverneur van Florida. All in the Family. De rest is geschiedenis. Al Gore kan zich nog steeds introduceren met de prachtzin ‘I used to be president of the United States.’Tsja.

En dan is er natuurlijk Bill Clinton, de chef van Gore, en echtgenoot van Hillary die in 2008 president wilde worden en het met Bill opnam tegen Barack Obama die in 2004 door John Kerry (die toen verloor van Bush Jr.) naar voren werd geschoven op de Democratische conventie waar Kerry de officiële presidentskandidaat werd. Bent u er nog?

Obama won in 2008. Hillary Clinton verloor. Hun titanengevecht staat prachtig beschreven in Game Change. Er kon geen sprake van zijn dat Hillary vice-president onder Obama zou worden, want dan zou Bill Clinton ook weer in en rond het Witte Huis gaan dolen. No way. Maar Hillary werd minister van Buitenlandse zaken.

Maar dat stokje gaat nu door. Hillary is op en af en stuk en kapot en moet 100 jaar slapen. Na verwoede pogingen om Susan Rice benoemd te krijgen als haar opvolgster, wordt het John Kerry, dezelfde die we in 2004 al tegenkwamen en die toen Obama zo’n mooie duw voorwaarts gaf. Het verhaal gaat dus door.

Hillary Clinton zegt dat ze geen president wil worden in 2016. Maar dat zegt een Clinton niet. Of wordt het dan Chelsea? In een republikeins familiebedrijf met monarchistische trekjes kan (bijna) alles.