Mittagessen

Na oorlog zal er vrede zijn. De Amerikaanse Burgeroorlog kwam na vier bloedige jaren in 1865 tot een eind. De campagne tussen Obama en Romney voor wie The White House mocht (blijven) bewonen, kwam op 6 november voorspelbaar ten einde. Als de superorkaan Sandy is ook het miljardenspel tussen Democraten en Republikeinen gaan liggen. Maar de vrede is nog ver.

Vandaag was het vredespijpenmiddag in het Witte Huis. Een lunch van winnaar en verliezer, van zittend president en uitdager.Officieel was er geen agenda, maar die laat zich toch makkelijk raden. De economie, de fiscal cliff, en de hervorming van het overheidsapparaat, en dat laatste lijkt het punt waarop Mr President en Mr Romney elkaar het beste kunnen vinden.

De verkiezingscampagne was een harde en negatieve strijd, en alsof iedereen er zelf van was geschrokken, kwamen er al op de verkiezingsavond verzoenende woorden en eerste handreikingen.We’re in this together. Het afzagen van de tegenkanidaat moet nu juist worden omgevormd tot het opbouwen van een nieuwe relatie. Er zal eerst nog wel wat water door de Potomac moeten stromen.

Het is nobel dat Obama Romney vraagt, het is dapper van Romney om te gaan. Hij moet daar toch gezeten hebben met een gevoel van this could’ve been my office. Jammer toch dat we niet zoals bij de debatten konden horen en volgen waar de heren het aan het Mittagessen over hadden, en ook hoe de toon en lichaamshouding waren. Misschien een aardig idee voor een script.

Op social media gaat de campagne van Obama gewoon door. Niet de campagne om van Romney te winnen, maar de harten van de Middle Class met tax cuts die het leven in lastige tijden aangenamer moeten maken en ook moeten zorgen voor meer aankopen. Dus zit Obama aan aan keukentafels, als the guy next door die even komt informeren hoe het gaat en of hij misschien kan helpen.

Obama is niet een echt grote president geweest, ik denk niet dat Romney er eentje had kunnen worden. Maar een president komt ook maar zover als het Congres hem laat en toelaat. Na alle verkiezingsretoriek moet er nu wat ruimte gevonden voor de duiven, en moeten de havikken op hok. De V.S. lijkt een supermacht in nadagen en op laatste benen, als er niets gebeurt aan de hopeloze verdeeldheid, dan kan Obama of zijn opvolger straks het licht uitdoen.

Forward. Maar waarheen?

Na het wonder van 2008, is nu het grootste probleem van Barack Obama Barack Obama zelf. Vier jaar geleden bracht hij hoop, en de zoete geur van verandering. De relatieve rookie uit Chicago – een politieke amateur volgens de Clintons – was de verpersoonlijking van hoop, van het onmogelijke dat mogelijk werd, van kortweg The American Dream 2.0.

In alle euforie en optimisme was het beeld oneindig veel sterker dan de inhoud. Met Obama zou alles anders worden, dat was immers die boodschap die de new kid bracht. Change. Yes we can. Maar macht is relatief. Ook in de V.S. En campagne voeren is iets anders dan een land besturen. Daar kwam Obama achter. En zijn omgeving ook. Lees het fascinerende ‘Confidence Men: Wall Street, Washington and the Education of a President’ van Ron Suskind, een bij vlagen ontluisterende reconstructie van de eerste twee jaar Obama in het Witte Huis.

Obama heeft veel geleerd. Maar het niet zo heel goed gedaan als president. De verwachtingen waren torenhoog. Dan valt alles al snel heel vies tegen. En dat is het gevecht dat Obama nu aanmoet. Meer met zichzelf dan met Romney. Hij moet iets van de allure, van de hoop op verandering oppoetsen en weer inspireren. Dat wetende, was zijn optreden woensdag in Denver meer dan een teleurstelling. Het was pijnlijk.

Romney hing al in de touwen, en het was wachten op de definitieve klap. Maar Obama had geen zin, hij keek liever football, zo was gelekt. En hij leek zich oprecht te storen aan Romney, een soort ongeloof dat hij hier met zo’n Republikeinse blaaskaak het podium moet delen. Daar is Obama niet goed in, dat wisten we. Maar zo slecht, dat hadden we slechts kunnen vrezen.

Maar was dit een uitglijder, of beleid? Heeft Obama nu op zijn donder gekregen van Jim Messina en zijn mensen, of is het wachten op het volgende slechte debat? Benieuwd. Net zo benieuwd naar wat er komt na 6 november. Van Romney weet je wat je kunt verwachten. Zijn wurgkapitalisme is gefocust op het verder vergroten van de ongelijkheid. Daar word je namelijk rijk van. Als je aan de ‘goede’ kant staat.

Maar wat  biedt Obama eigenlijk? Forward. Klinkt goed. Maar waarheen? Nog een paar van dit soort debatten, en de Amerikanen gaan zich echt afvragen waarom ze Obama four more years zouden geven. Misschien dat ze het dan weer tijd vinden voor Change.  Voor Romney.