Graag springen na de spits

Trein.NSWat is dat toch met onze zogenaamde topmannen? Ze doen een boute uitspraak, heel Nederland in rep en roer, maar voor je het weet is de uitspraak al weer een teruggetrokken keutel en regent het excuses. Niet zo bedoeld. Nooit gezegd. Uit zijn verband. Het gaat om de context. Het was niet mijn intentie. Straks krijgen we al excuses voordat iemand überhaupt iets heeft gezegd. Gekker moet het niet worden.

Het is toch een rare behoefte om maar wat te roepen en het dan razendsnel weer in te slikken. Het lijkt wel een light version van Gilles de la Tourette. Eerder deze week Hans de Boer en zijn labbekakken. Land in brand. Prompt excuses. En daarna Pier Eringa, topman van ProRail. Leest deze quote goed: “Als ik na een zelfmoord een smsje krijg, denk ik: verdorie, waarom een niet minder druk tijdstip gekozen?” Uiteraard excuses. ‘Springen na de spits’, kopte een journalist. Het schijnt dat deze Eringa nog niet ontslagen is. Mag ik daar dan ook excuses voor?

Oud ABN-topman Rijkman (what’s in a name?) Groenink was deze week wel eerlijk. Hij gaf aan veel te veel geld ooit te hebben meegekregen, maar was niet van plan om iets terug te betalen. En ook geen excuses. Mooi. Excuses waren er ook niet van de Chileense verdediger Gonzalo Jara. Deze psychopaat stak tijdens de Copa America zijn vinger in de anus van de Uruguayaanse spits Cavani. Geen excuses. Wel geschorst. Van zijn Duitse werkgever mag hij omzien naar een andere club. En hopelijk enige psychische hulp.

Onze gedachten dit weekend gaan uit naar Dr. P, ofwel Ronald Plasterk, PvdA-minister van rijkdiensten, overzeese gebiedsdelen en nog zo wat zaken die weinigen boeien. Zo hij nog rechtop stond, dan zaagt de Volkskrant hem vandaag net onder de knieën af in een long read vol falen, zelfoverschatting en nog zo wat poltiek geblunder en karakterzwaktes. Gelukkig voor hem zei hij ooit: “mijn ego is te groot om gekwetst te worden.” Het klinkt bijna als een excuus.

1,8 miljoen mega culpa’s

Plasterk.megaRonald Plasterk leeft nog. Maar politiek is hij dood. Hij overleefde weliswaar in de vroege woensdaguren een motie van wantrouwen, maar de beschadiging is dermate ernstig dat experts het houden op een wonderkind total loss.

Plasterk toonde soepele knieën – ik telde zeker 1,8 miljoen mega culpa’s – maar de geest wilde niet echt. Hij vond dat hij niets verkeerd had gedaan, behalve wat speculeren, en dat zou hij echt nooit meer doen. Dus wat moest die oppositie nu eigenlijk?

Diederik Samson ging nog verder. Hij schold Alexander Pechtold de huid vol omdat gedoogpartner D66 het had gewaagd de doodskus voor Plasterk zelf de Kamer binnen te dragen. Samson presenteerde het als de actuele versie van landverraad. Hoe gek wil je het hebben? Een gedoogpartner die een minister niet meer mag controleren en beoordelen? Laten we het maar houden op verkiezingskoorts.

De media hebben hun Haagse rel weer gehad. De gedroomde lynching ging helaas niet door. Dus even wachten op de volgende glijer. Weekers, Pechtold, wie volgt? In de tussentijd gaat iedereen stiekem door met afluisteren, scannen, tracken en in de gaten houden. Maar daarvoor staan geen hordes journalisten op het Binnenhof.

Afluistertoets

das-leben-der-anderen-848172lEr is veel ellende op de wereld. Zo ook te Den Haag. Hebben we net afscheid moeten nemen van Franske Weekers, ligt Ronald Plasterk weer onder vijandelijk vuur. De minister van Binnenlandse Zaken lijkt niet goed te weten wie nu eigenlijk wie afluistert. Dat is niet handig als je erover gaat. Dat wordt een weekendje doorbuffelen om ruim 80 Kamervragen keurig te beantwoorden en je mentaal voor te bereiden op een grilling in de Kamer komende dinsdag.

Afluisteren. Het is een oude tak van sport, die met alle moderne technieken een steeds grotere vlucht neemt. Edward Snowdon heeft al laten zien dat niemand veilig is voor de oren en ogen van veiligheidsdiensten. In naam van de staatsveiligheid mag bijna alles, en wat niet mag, doen we toch. Zo is het altijd gegaan. Zo gaat het nog steeds.

Je identiteit is niet meer veilig. Je bent langer op een vliegveld dan in de lucht. Overal wordt je gezien en getracked. Het slappe excuus voor al het gegraai en gekoekeloer is dat ‘wie niets te verbergen heeft ook niets te vrezen heeft.’ Was het maar weer. Het is eerder omgekeerd: iedereen wordt gezien als potentiële dader, en dus moet iedereen gecheckt en in de gaten worden gehouden.

En Plasterk? Ben benieuwd. Wist hij niet wat hij zei? Was hij weer eens ijdel en eigenwijs? Wilde hij niet (af)luisteren? De oppositie ruikt bloed. Uiteraard. Maar ook in de coalitie rommelt het. Het zal een dolle dinsdag voor Plasterk worden. Hij zal overtuigend helder moeten krijgen dat hij in control is. Misschien weer een hoed op, en een aangeplakte baard. Misschien trapt de Kamer in de vermomming. Maar je raakt in veiligheidsland snel het spoor bijster. En dat is nu net het verwijt dat Plasterk krijgt. Dinsdag is zijn grote afluistertoets.