A Million Miles Away

Hillary+Clinton+Arrives+Kabul+Karzai+Inauguration+KbTeLurLe0Fl

A Million Miles Away. Het is een prachtige metafoor voor de afstand die je ervaart als je geliefde weg is. of de enorme afstand die nooit te overbruggen valt. Niet voor niets namen namen als Rihanna, Rory Gallagher, Toto en Offspring nummers op met die titel.

Maar A Million Miles Away is niet alleen een song, het is ook de afstand die Hillary Clinton in haar vier jaar als secretary of state vloog, pendelend naar en van 112 landen, zoals op de foto net geland in Kabul. Veertig keer de wereld rond. Gezond kan het niet zijn. Maar wie ver reist, kan wel veel verhalen.

Maar niet Clinton doet dat, maar de in Libanon geboren BBC-journaliste Kim Ghattes. Zij reisde met Hillary Clinton mee in een Boeing met achterstallig onderhoud – het lijkt een metafoor voor de V.S. – en schreef er het boek The Secretary over, nu vertaald als Op reis met Hillary Clinton.

Dinsdag is Ghattes in Amsterdam en geeft voor het John Adams Institute een lezing in de Aula van de UVA. Daar ga ik heen. Benieuwd naar het verhaal van en achter die enorme wereldreis. Naar het verhaal over mevrouw de minister. En naar wat haar volgende verhaal wordt. Dat is nu nog A Million Miles Away, maar zolang ze geen ‘nee’ zegt, kan Hillary Clinton de volgende president van de V.S. worden.

Run, Baby, Run

Lance Armstrong. ‘A worm’ noemde iemand op Twitter hem. Niet omdat hij doping gebruikte. Dat wist iedereen al. Wel omdat hij zelfs zijn beste vrienden achtervolgde met advocaten. Deze Boss – sorry, de echte Boss is toch echt Bruce Springsteen – is de narcistische baas van fraude en verraad.

Benieuwd hoe zijn ex-verloofde Sheryl Crow het opneemt. Wat wist zij? Wat zag zij in die drie jaar samen? En waarom ging het mis? Of ging het daarom mis? Ik hoor het nog wel. Maar nu de camera’s weg van de doper, hij haalt het daglicht weg bij Barack Obama die vandaag formeel mag starten met zijn Four More Years. Hoop dat die eed in het openbaar morgen nu wel in één keer wil lukken.

En dan is het exit Hillary Clinton. De loyale secreatary of state wordt afgelost door John Kerry. Clinton is uitgevloerd en uitgeput. Zij woonde vier jaar in een vliegtuig, en wij weten maar al te goed hoe één jetlag er al flink inhakt. Maar Hillary Clinton heeft hogere bergen, diepere dalen en hetere vuren gezien, doorstaan en overwonnen. Dus vliegt de vraag maar rond over haar toekomst. Doet ze nog een ultieme gooi naar het Amerikaanse presidentschap? Of, om met Sheryl Crow te spreken, wordt het Run, Baby, Run?

Haar uitgeputte staat nu is voor velen het bewijs dat Hillary het in ieder geval fysiek niet aan zal kunnen. Een presidentsrace duurt twee jaar en heel zwaar, zeker als je – zoals Hillary dan – toch al tegen de 70 loopt. En bij winst moet je dan nog vier jaar, en liefst natuurlijk acht. Maar het kan wel. Ronald Reagan was op een paar dagen na 70 toen hij in 1981 aantrad.

In 2008 verloor Hillary na een heftig gevecht van de rookie Obama. Lees het prachtige boek Game Change en je begrijpt van hoe ver Bill Clinton afgelopen najaar moest komen om de toen wat aangslagen Obama met een fantastische speech weer op het rechte spoor te zetten. Gaat Obama Hillary helpen tegen 2016? Of staat zijn geld op vp Joe Biden, die zich dit weekend iets al te nadrukkelijk versprak.

Roosevelt, Kennedy, Bush, Clinton, het is een ouderwetse oligarchie in een zichzelf zo modern vindende republiek. Het zegt iets over de macht, de kracht, het netwerk, het geld en het aanzien dat je moet hebben om tot een hoog of het hoogste ambt te komen. De Republikeinen vrezen Hillary. Een formidable tegenstander. Maar de idee dat man Bill dan de tuin en de secretaresses doet, zal voor velen de brandstof zijn om de Clintons te stoppen. Run, Baby, Run. Later dit jaar meer. Eerst gaat Hillary een paar maanden slapen.