Kein geloel, fussball spielen

Pauskandidaat Borgia liet in 1492 vier muilezels beladen met goud bij zijn belangrijkste rivaal bezorgen en won zo de begeerde post. De geschiedenis van de conclaven zit vol complotten en chantage, zo kopte de Volkskrant vandaag. Het lijkt wel wielrennen. Of matchfixing bij het voetbal.

Ryan Giggs (39) speelde deze week tegen Real Madrid zijn 1.000ste wedstrijd voor Manchester United. Jammer dat coach Alex Ferguson koos voor een zelfvernietigende tactiek en zo het feestje van Giggs bedierf en psychopaat Mourinho met zijn Real vrije doorgang verschafte in de Champions League.

Welshman Giggs heeft een imponerende carrière vol clubtrouw. In zijn privéleven was hij minder trouw, maar het schandaal van een langdurige affaire met zijn schoonzus overleefde hij, net als kanker op jeugdige leeftijd. Niet in alle opzichten een lichtend voorbeeld, die Giggs. Clarence Seedorf is dat wel. Behalve bij het nemen van penalty’s.

In diezelfde Volkskrant vandaag een mooi interview met Seedorf, maar twee jaar jonger dan Giggs, en nog steeds in de bloei van sportive bestaan, nu bij Botafogo in Brazilië, buurland van zijn Suriname. Seedorf heeft altijd geleden onder het beeld van wise guy op te jonge leeftijd, en het missen van de vaak zo gewenste nederigheid, terwijl hij in de tussentijd een cv opbiouwde waar geen Nederlandse voetballer bij in de buurt komt.

Wie leed en toch terugvocht was de donderdag overleden voormalig bondscoach en luchtmachtkapitein Jan Zwartkruis. Zwartkruis (links op de foto) eiste de afgelopen decennia de credits op die hij zou hebben verdiend tijdens het WK 1978 in Argentinië. De ‘echte’ bondscoach Ernst Happel – ‘kein geloel, fussball spielen’– zou alleen maar hebben zitten kaarten en zuipen, terwijl Zwartkruis het haperende Oranje weer aan de gang kreeg door volgevreten vedetten te dumpen ten faveure van de jeugd.

Happel communiceerde niet, verstopte zich achter zijn sigarettenrookgordijn. Zwartkruis was de begripvolle herbergvader, waar jonge jongens nog harder voor gaan lopen. Maar alles in het leven draait helaas om een doelpaal. Slangenmens Rob Rensenbrink schoot vlak voor tijd tegen de Argentijnse paal, en zo verloor Nederland – na verlenging – van het juntateam van Videla en Zorreguieta. Weer geen wereldkampioen. Misschien volgend jaar eindelijk, in Brazilië. Ik zou wel weten wie ik bij de selectie zou halen…

Lone Rangers

Glasgow Rangers – van 1872 – is de club met het grootste aantal nationale titels ter wereld, maar ook de club die zeldzaam diep is gevallen. Deze zomer werd de protestantse trots van Glasgow teruggezet naar League Three, de vierde Schotse divisie, daar waar tandeloze spitsen schoffelen voor een paar pints en een onkostenvergoeding.

Rangers weg uit de Schotse top en weg ook van het Europese toneel, en weg vooral ook The Old Firm, de op het voetbalgras uitgevochten burgeroorlog tussen de protestantse Rangers en het katholieke Celtic, de klassieker aller klassiekers waar alles wat God – protestant of katholiek – verboden heeft, werd geflikt.

Door wanbeleid en megaschulden is Glasgow Rangers nu op de Schotse bodem terecht gekomen. Maar heel veel fans laten de club niet schieten, so to speak. Bij thusiwedstrijden zitten er nog altijd 39.000 (!) fans, en bij uitwedstrijden overtreft de belangstelling de capaciteit van de kleine stadions. Dit weekend moest de uitwedstrijd van Rangers daarom worden afgelast, er waren veel te veel kaarten verkocht en voor ieders veiligheid en biervoorraad werd gevreesd.

Zaterdag was ik in Manchester op Old Trafford waar de Schot der Schotten – Sir Alex Ferguson – nu al voor zijn dood een standbeeld heeft. Het voetbal van Manchester United was bleek en flets, maar genoeg om Queens Park Rangers met 3-1 te kloppen. Na de wedstrijd in de gratis en altijd beschikbare regen besloten we een uiteindelijk staande gehouden taxi te delen met twee verzopen Schotten uit Glasgow die hun trein naar North of the Border nog moesten halen.

De twee Lone Rangers vertelden graag over Rangers en de smadelijke val, en hoe ook onze Dick Advocaat daar heerlijk met geld mocht smijten en zelf ook overal zijn hand ophield, dat laatste wisten ze zeker. Als voetballiefhebbers vonden ze het allemaal vreselijk, maar ze hadden ook rotsvast geloof in de wederopstanding van Rangers.

Maar dit waren dan ook echte liefhebbers die uren in de trein ervoor over hadden om Wayne Rooney en Robin van Persie te zien spelen. Die hadden hun dag echter niet, zoals heel Man United flets was. Maar de 75.602 toeschouwers op Old Trafford leek het niet te deren. En de Schotten zagen tenminste weer een wedstrijd op het hoogste niveau. Met een stevige en warme handdruk bezegelden zij onze vriendschap voor altijd en hun dank voor het delen van ‘onze’ taxi.