Una giornata particolare

Als een Alpencol van de buitencategorie lag de CITO-toets al deze schooljaren al te wachten op onze schatten van dochters en zonen. Gisteren was de ontknoping van de thriller die door iedereen zo heftig werd gedownplayed, dat je als kind wel moest gaan twijfelen aan de verstandelijke vermogens van jouw ouders en alle anderen.

Want het was zo onbelangrijk dat alle wapens – behalve zware shit uit Noord-Korea – werden ingezet om onze volgende generatie af te leiden, te trainen, op te peppen, te verdoven, of nog heiliger te verklaren. Knuffelsessies, yoga, handoplegging, gebedsgenezing, piskijken, trainingskampen, ziekelijke verwennerij en nog zowat trucs werden uit kasten en laden getrokken, met daarbij telkens de boodschap: doe je best, meer kun je niet doen. Zo werkt dat.

Gisteren braken hemel en hel open. Onze Benjamin (v) had het behoorlijk boven verwachting gemaakt, en dat stemde vreugdevol, en haar ouders slikten hoorbaar van ingehouden spanning die nu een vrolijk ventiel vond. Want wel de jongste van de klas, dyslectisch (lastig woord voor dyslectici, by the way), maar met stelten boven zichzelf uitgestegen. Una giornata particolare. En wat heb ik goed geslapen.

En vandaag was ook alweer een mooie dag. Niet die dreigtweets over sneeuw, maar gewoon heerlijk gewerkt, vanochtend en nu net nog, en ik was vanmiddag voor het eerst in het tijdelijke Baut (naar Wibaut), een wat gedesigned rommelig etablissement aan de voet van wat ooit het kantoor en de burelen van Trouw vormde, en wat door Johannes van Dam met een 10- de tijdelijke roem en drukte in was geparachuteerd. Helaas waren de sinaasappelen op, dus geen jus d’orange, maar het water was beslist een 10 waard. Zo wordt ook elke dag bijzonder.

Zeker als je dan ook nog even naar het Concertgebouw mag, toch één van de beroemdste toonzalen ter wereld. In de Kleine Zaal was een bescheiden hoofdrol voor de fagot als solo-instrument, niet helemaal my cup, maar wel een aangenaam werk van – even adem in – Jean Baptiste Edouard Louis Camille Du Puy, een Franse Bask en een dwarsligger die als één van zijn hoogtepunten de betrapte vrijpartij in 1809 met een Deense kroonprinses kon opvoeren. Dat was voor hem waarschijnlijk ook een heel bijzondere dag.