Nooit eerder vertoond

bil3Zappend zat ik zomaar in het wielrennen. Luik-Bastenaken-Luik. Heb ik altijd raar gevonden. Dat je besluit helemaal van Luik naar Bastenaken te rijden, en dan gelijk weer terug. Sisyfusarbeid. Zes-en-een-half uur met een groot peleton rijden voor slechts één winnaar.

Voetbal is iets socialer. Daar wint een heel team. Vanmiddag Ajax. De vierde landstitel op rij. Nooit eerder vertoond. Het wonder van Frank de Boer en zijn zo talentvolle pupillen. Misschien wel kampioen van de armoede, maar wel kampioen. Zo is dat.

Spannender dan het wielrennen of de 1-1 van Ajax bij Heracles was Koningsdag. Of toch eigenlijk Koninginnedag. Maar dat kwam door burgemeester a.i. Fred de Graaf van Amstelveen. Wat hem bezielde, is nog een dik raadsel, maar hij legde behulpzaam zijn burgervaderlinkerhand op de rechterbil van de vorstin. Volgens mij is dat geen oud-Holland gebruik waar je het koninklijk paar een plezier mee doet.

Volgens De Graaf zat hij niet aan de billen van Maxima. Het was een soort optisch bedrog. “Er zou best een centimeter tussen hebben kunnen zitten”, gaf hij aan. Dat is toch een vreemde opmerking van iemand die ontkent. Het voelt als slechts één winnaar. En nooit eerder vertoond. Benieuwd waar de burgemeester van dienst volgend jaar mee aan komt zetten. En of Ajax dan weer kampioen wordt.

De jakhals draait door

jakhals.bierStel: je interviewt een Duitse dichter annex zanger en die vraagt of hij zijn bierflesje van vier hoog in een rondvaartboot mag gooien. Het lijkt me dat je hem neerhoekt of aangeeft. Erik Dijkstra dacht leuker te zijn: hij was Rammsteiner Lindemann voor en gooide zijn eigen flesje. Kijk mij eens lekker stoer doen. Je bent niet voor niets een jakhals.

Het flesje – onschuldig aluminium, heus – raakt bijna een oude vrouw die een leuk uitje had van Stichting de Zonnebloem. Dijkstra was Evenblij met zijn actie, totdat hij het voorval ook echt uitzond, en toen was de boot natuurlijk aan. Was die Dijkstra nu echt helemaal van de pot gerukt?

Jakhals draaide door, en natuurlijk heeft hij nu spijt, en hij gaat een dagje bij de Zonnebloem kijken hoe het is om oud en zorgbehoevend te zijn en in Amsterdam een bierfles naar je kop te krijgen. Excuses, dus. Klaar. Uit. Echt?

Volgens mij vinden we toch best niet oké als kinderen tegels van viaducten gooien. Handig als je dan in de hoofdstad het startsignaal geeft voor bierflesgooien. Leuke inspiratie voor vanmiddag als Ajax kampioen dreigt te worden. Dan kunnen we allemaal een jakhalsje doen.

Ik heb nog niet gehoord dat de VARA veel spijt heeft inzake Dijkstra en zijn quasi-onschuldige poging tot zware mishandeling. Wees verschillig is toch het credo van de Rode Hanen. Dat hadden ze hier mooi in praktijk kunnen brengen. Maar ik hoorde de haan slechts drie maal kraaien. De wereld draait door.

Lipslezen

kraay.vangaal

Han Lips schrijft in Het Parool vermakelijke stukjes over TV. Er zit menig pareltje tussen. Zoals afgelopen woensdag over Andorra – Nederland. Of beter: over Hans Kraay jr versus Louis van Gaal. Het is prachtig hoe hij de puberale kuitenbijter Kraay afserveert. En dat het ergste van Hans Kraay jr zijn zuiggezeik is dat je nog sympathie gaat krijgen voor Louis van Gaal. Prachtig.

Het voetbal wordt omgeven door analisten, semi-deskundigen, uitgerangeerde voormalig volkshelden, non-valeurs en de met twee benen inkomende ettertjes zoals Kraay dus en het vieze voetbalorakel Johan Derksen die al decennia bezig is zijn autoritaire opvoeding af te schudden en zijn gebrek aan niveau nop elk terrein subliem te etaleren.

Kraay. Derksen. Van der Gijp. Het zijn de zogenaamd leuke schoffelaars van het voetbal. En het zijn natuurlijk niet toevallig allemaal mannetjes die het niet hebben gemaakt. Die met hun talenten hebben lopen smijten – Van der Gijp – of die het echte talent ontbeerden, Kraay en Derksen. Die laatste twee hebben ook een wat weinig welriekende reputatie als onbesuisde en soms schandalig schoppende spelertjes. Etterbakken. Matennaaiers. Dat soort.

Dat soort wordt nu constant ingevlogen om voor, tijdens en na wedstrijden en speeldagen ons lastig te vallen met hun derde rangs opinies en quasi-leuk geneuzel. Van der Gijp doet iets met homo’s, Kraay sart de bondscoach, en Derksen – een autoriteit immers – die iedereen en alles schoffeert en van achteren neerhaalt. Bondscoach Van Gaal noemde het deze week walgelijk wat er in de huiskamer van Voetbal International allemaal voor vuil over hem wordt uitgestort.

Respect. Het is een mooi credo van de KNVB in tijden van verruwing en verwarring. Maar de Derksens van deze wereld lijken er geen boodschap aan te hebben. Voor kijkcijfers en je eigen populariteit mag je iedereen met de grond gelijk maken. Het is het verveelde chagrijn van ranzige quasi-kenners van een spel dat veel te leuk is om er zo veel over te lullen. De enige die dat op niveau kan en van mij mag is Gary Lineker. Johan Derksen mag nog niet eens zijn veters vastmaken.

Die andere Andy

Andy-Burrows-Hometown-by-Stefan-Parker2

Net terug uit de Verenigde Staten met de bevestiging dat het commercieel uitermate interessant is om een breed waaiend circus aan losers, crepeergevallen, dwergen en extreme obeten en ander ongerief aan de kijker voor te schotelen. We love it.

En dus krijgt in Nederland Andy van der Meyde zijn realityshow. Natuurlijk kent y hem niet meer. Hij speelde bij Ajax, in Oranje, maar versnoof en verneukte zijn carrière en zijn leven, en dat is leuk om te zien, en dus mogen we straks genieten van dit leeghoofd op zijn pad verder neerwaarts. Smullen.

Gelukkig is er nog een Andy. Ik kende hem niet, maar Het Parool was zo aardig om Andy Burrows vandaag te introduceren. ‘Drummers kunnen meer dan alleen slaan,’ en Andy Burrows is het levende bewijs van zijn eigen uitspraak. Wat maakt deze singer-songwriter prachtvolle muziek.

Ik had niet zo opgelet de afgelopen jaren, en dus had ik zijn band Razor LIght gemist waar Burrows drumde. Nu is hij front man, en geswitcht naar andere, introverte muziek die gelukkig niet mijmelt of navelstaart, maar met prachtimpact binnenkomt, luister maar naar zijn ‘Hometown’ en je bent helemaal thuis. En als hij dan ook nog mijn drummende helden Levon Helm (The Band) en Don Henley (The Eagles) noemt, tsja, dan gaat Burrows bij mij niet meer kapot.

Zondag staat de vriendelijke Brit in het Amsterdams Bos, met in het voorprogramma Michael Prins, winnaar van – jawel, weer een TV-wedstrijdje – de beste singer-songwriter van Nederland. Gaat dat horen, zou ik zeggen.