Stamppotpourri

beatrix.benno

Nog even geduld en dan gaat Koning Willem-Alexander in Amsterdam in première. De soundtrack is er al, Het Koningslied van John Ewbank en een keur aan warme, fijne en met veel talenten gezegende warme Nederlanders. Her resultaat: schilfers, vlekken, jeuk, niet te stuiten huilbuien, en permanente braaklust.

Emo-bagger. Zomaar een kreet vandaag. Nico Dijkshoorn smeekte bijna om een milde steniging, en een ander vond het lied de ideale manier om krijgsgevangen aan het praten te krijgen.Twitterend Nederland ging helemaal los, en u zou de eerste niet zijn die zijn Nederlanderschap spontaan opzegt.

Wansmaak en non-talent hebben geen bodem of eindpunt, het kan altijd nog veel erger. Dan krijg je pareltjes als de W van Willem De W van wakker, stammpot eten, een omgevallen notiteblok van geraaskaal, onbegrijpelijke peuteronzin en bijna-blasfemische woordschennerij. Als ik Willem-Alexander was, zou ik spontaan de kroon in de wilgen hangen. Wat een trieste stamppotpotpourri.

Ook niet mals was het oordeel van de scheidende vorstin Beatrix over haar vader Bernhard. Zij maakt geen stammpot maar gehakt van de corrupte en overspelige vliegprinsgemaal en zij vroeg zich af ‘welke man hebben wij eigenlijk begraven?’.

Bernhard pleegde ‘hoogverrraad’ vond Beatrix door in na zijn dood gepubliceerde interviews met nu Hilversumburgemeester (en – pikant – door Beatrix benoemde) Pieter Broertjes en Jan Tromp buitenechtelijke dochters en veel meer vuile was neer te schudden over zijn – koninklijke – familie en zijn dochter de vorstin.

Zo’n keihard oordeel van de vorstin over haar vader maakt benieuwd naar het boek Beatrix. Dwars door alle weerstand heen dat dezer dagen verschijnt. Alle anjers gaan dan een dag halfstok uit verdriet voor het decennialange prinselijk misbruik. Maar eerst een k(r)oning, drie vingers lang, drie vingers van de W, de W van Willem, en de W van altijd willen winnen, Een ouderwetse draak. Vre-se-lijk. Dat ik het zelf niet heb verzonnen…