Emotionele constipatie

EdHet mooie zit niet zelden in het kleine, zoals het kleine stukje van Olaf Tempelman in Sir Edmund van de Volkskrant gisteren over Ed Miliband en het belang van oogcontact. Tempelman schreef zijn stukje voordat de Engelse (en Schotse) kiezer meat loaf van de Labourleider had gemaakt. Voor velen – behalve de Britse pollsters – was dat overigens geen verrassing. Die Ed Miliband, die had niet echt ‘what it takes.’

Volgens Tempelman was Miliband niet zo erg op zijn gemak in het gezelschap van mensen, toch een lichte handicap voor een politicus, to put it mildly. Gereserveerdheid en emotionele constipatie zijn Britten eigen, volgens Tempelman. Maar bij Milliband zag je niet zozeer stijfheid maar een permanente verstijving, een ‘verschrikt konijn in de schijnwerper.’ Ed Konijn, so to speak, maar die naam was al vergeven aan de voormalige Feyenoordkeeper say-oe-ah-ed-de-goey.

Miliband verloor. En Cameron won. Overtuigend. Maar het blijven rare jongens, die Britten. Want Cameron won een absolute meerderheid met slechts 36,9% van de stemmen. Van het districtenstelsel heb je als establishment ongekend lang lol. Maar ja, probeer die Britten maar eens te doorgronden. In dezelfde Volkskrant werd superfysicus Richard Feynmann aangehaald: “wie zegt iets van de quantumwereld te snappen, heeft er duidelijk niks van begrepen.” Je hoeft alleen maar quantumwereld door Britten te vervangen. Hoe zou het trouwens met de broer van Ed Miliband zijn?

Met pek en veren

SamsomHij kan er niets aan doen. Maar altijd als ik Diederik Samsom zie, dan denk ik aan iemand anders. Aan Jelle ten Rouwelaar, bijvoorbeeld, de keeper van NAC die zo op Samsom lijkt, en andersom. Of ik denk zelfs heel heimelijk wel eens aan Job Cohen, de voorganger van Samsom. Job wist niet wat een heel casino kostte, had de cijfers niet paraat, maar had alles in zich om boven zichzelf uit te stijgen als hij niet zo’n last van zichzelf had gehad.

Diederik Samsom lijkt me iemand die heel erg last heeft van zichzelf. Onstuitbaar, over-energiek, liever in de Kamer dan in de kamer thuis, en behept met een drammerige gelijkhebberij die ik al lang niet meer ben tegengekomen bij de sociaal-democraten. Empathie is niet het eerste woord dat je bij Diederik te binnen schiet. Niet voor niets had de partij hem deze campagneweken van de straat gehaald. Iedereen ging bij hem aan iets anders denken. Aan een andere partij vooral.

Gisteravond had ik in een split second even met hem te doen. Hij moest in Amsterdam voor zijn frontsoldaten toegeven dat hij verloren had. Weer verloren. Veel verloren. Heel veel verloren. Weggejaagd uit Groningen, verpletterd in de grote steden. Met pek en veren verwijderd uit de ooit zo sterke sociaaldemocratische wingewesten. Ik had niet met hem te doen uit misplaatste zieligheid. Maar wel omdat ik zag dat hij het niet zag. Wie snapt wie nu niet?

Diederik heeft altijd gelijk. Alleen de kiezer, die ziet het niet. Nog niet. Daarom is voor de Diederikken van deze wereld de mokerslag van gisteren juist een aansporing om nog harder over dezelfde rails te gaan rennen. Dan volgt de rest vanzelf wel. Want ik heb gelijk. Ik weet waarheen. En waarvoor. Maar drie nederlagen op een rij, dan moet het oproer toch gaan kraaien. Senator Adri Duivesteijn opende vanochtend de beschietingen. Hij had het over een leiding met tunnelvisie. Losgezongen van de achterban, zonder herkenbare visie.

Diederik Samsom ís nu Jelle ten Rouwelaar. De doelman van NAC probeert het vege lijf te redden en degradatie van NAC te voorkomen, en Samsom moet nu hetzelfde doen. Hij gelooft dat hij het herstel en al het zoet na het zuur morgen wel kan verkopen aan zijn inmiddels wat anorectische achterban. Hij gelooft dat de achterban hem uiteindelijk wel zal gaan begrijpen. Dat hij toch gelijk krijgt. Het lijkt me wankel. En in de verte zie ik de pek en de veren. En te weinig achterban. Maar ach, Diederik weet het natuurlijk weer beter.

De Dag des Oordeels

BordFreek de Jonge grapte ooit: “het niveau daalt, de stemming stijgt.” Hij had het zomaar over vandaag en de verkiezingen voor Provinciale Staten en ‘uw’ waterschap kunnen hebben. Ik ben misschien een oude brombeer aan het worden, maar wat een niveau, of beter: wat een gebrek daaraan. En waar stemmen we eigenlijk voor? Waterschappen die slechts als claim hebben dat ze al sinds 1283 democratisch worden bestuurd? Lekker actueel. En die Provinciale Staten. Weet iemand wat die doen?

Het is de Dag des Oordeels. We mogen stemmen, maar het gaat nergens over. Dat vertaalt zich ook in de campagnes en de bijbehorende leuzen, slogans en andere kretologie. Het is van een nauwelijks verwerkbare leegte en lelijkheid. Nu vooruit. Reken af. Gewoon CDA. Houdt koers. Vooruit. Herstel. Brabant blijft Brabant. Genoeg is genoeg. En niet te vergeten: water belangrijk! En: PvdA gaat werken voor Utrecht. Het is een willekeurige greep uit bakken vol droefheid. Ik krijg er spontaan huilbuien van.

Maar er is toch nog iets politieks. De oude getrapte verkiezingen voor de Eerste Kamer, onze part-time-senaat die velen ook liever kwijt dan rijk zijn. Waterschappen, provincies, een senaat vol politieke lobbyisten: het is geen prettig beeld van onze democratie en participatie anno 2015. Het walmt naar gisteren, naar brak water, naar een amechtige democratie. En wij maar denken dat we invloed hebben. Het enige dat we doen is het ingeslapen bestel legitimeren. In ‘mijn’ waterschap is het campagnebeeld een eend met een stempotlood in zijn snavel. Do I need to say more?

De mannetjes uit Den Haag deden weer hun plas dezer dagen. Er werden er zelfs twee in een vechtkooi gestopt. Het ging over een oehoe en een wolf, en de een wilde vooruit en de ander vond genoeg genoeg. Rutte vindt dit een gaaf land en wil koers houden, het kabinet moet door want is nog niet klaar (wie wel?), en hoeveel moet Samsom verliezen om pootje gelicht te worden. Dan was er nog iets met de SGP en overspel en ik begreep dat het kabinet mocht blijven zitten maar dan met ander beleid of zo. Al googlend kwam ik een mooie postertekst tegen: ‘you can’t fix stupid, but you can vote them out.’ Was het maar waar…

Altijd de bonnetjes bewaren

Ivo1De mens – althans de prototypes – is ouder dan we dachten. De vondst in Ethiopië van een onderkaak dateert ons plots een half miljoen jaar verder terug in de geschiedenis. Onze letterlijke voorlopers moeten zo’n 2,8 miljoen jaar geleden hebben geleefd. De hersenomvang was nog van een chimp en er moest nog wel het nodige aan worden gesleuteld, maar toch: zie homo, zie de mens.

Het is een beetje lullig om van de vondst van een fossiel de overstap te maken naar Ivo Opstelten, ik geef het toe, maar de verleiding was te groot. Misschien wel net zo groot als voor Ivo om de Tweede Kamer, u en mij wat op de mouw te spelden en quatsch uit de mouw te schudden over een bijna verjaarde deal van die andere crime fighter Fredje Teeven. Het is toch net alsof de ene VVD’er de andere dekt.

Een beetje politicus kan zich veel dingen ‘niet herinneren’, maar Ivo heeft ook de bonnetjes en de afschriften niet meer van de deal met Eric H. Dat is toch vreemd voor een minister die moet toezien op het naleven van de wet, U en ik moeten onze bonnetjes en belastingbescheiden ook heel lang keurig laten verkleuren in ordners. Altijd de bonnetjes bewaren. Het is les één. En dan zou Ivo niets kunnen vinden? Het moet niet gekker worden.

Het is geen gelukkig gesternte waaronder premier Rutte zijn aangeschoten VVD moet verkopen in deze verkiezingstijd. De walm van corruptie, de vieze smaak van dubbel declareren, hennepplantages en dan ook nog een beetje liegen tegen de Kamer. Het zou lachwekkend zijn als het niet zo tenenkrommend gênant was. Zou Rutte zijn Ollie B. Bommel durven te offeren om te laten zien dat zijn VVD best schoon schip durft te maken?

Ruil uw Ford in voor een Benz

NikkiBenzPorno en politiek associeerde ik altijd met Italië. Totdat ik Nikki Benz ontmoette. De Canadese pornoster heeft haar gewillige ogen laten vallen op de burgemeestersstoel van Toronto.

Burgemeester van Toronto nu is Rob Ford, ofschoon hij momenteel in rehab zit om van zijn venijnige crack- en cocaïneverslaving af te komen. Ford – zwaarlijvig straatvechter met opvliegend karakter – poogt in oktober zijn stoel te behouden, maar met alles wat hij heeft geflikt, zou zo’n wederopstanding Lazarus tot kleine jongen degraderen.

De campagneslogan van Nikki Benz is waarlijk briljant: Trade in Your Ford for A Benz. Wat een pareltje. In de school van Ford zou het antwoord waarschijnlijk iets zijn in de trant van Fuck Benz, Keep Your Ford. Er valt wat te kiezen daar in Toronto in oktober.

Nikki Benz gooit niet alleen haar professionele borstpartijen in de strijd. Ze heeft ook een echt programma dat bijvoorbeeld de porno-industrie naar de stad wil halen. En ze heeft goede plannen voor het openbaar vervoer. Maar het hoogtepunt is toch de National Masturbation Day die Benz wil instellen. Daar gaat die Ford niet overheen, zo vermoed ik.

Europanisch

europa4Wubbo Ockels is dood. Hij is een ster. Wim Kieft was een ster. Hij was bijna dood. Drugs en alcohol. En hoe schijnen de sterren van Europa? Met een opkomst van 1:3 is comateus waarschijnlijk een adequate beschrijving.

We komen er maar niet uit. Voor Europa. Tegen Europa. Tegen dit Europa. Minder Europa. Tegen alles. Nederland verplaatsen uit Europa. Europanisch. Waar gaat het over? Het is zoals de VVD in een ronkende advertentie vandaag zo treffend verwoordde: niet onvoorwaardelijk voor Europa. Waar Europa tegen ons werkt, is de VVD ook tegen. Goh.

De claim van de VVD: stem voor Nederland. Niks Europa. Eigen land eerst. En dat Europa is maar een rare abstractie op afstand, moeilijkdoeners, pennenlikkers, regelneukers, zakkenvullers. Alleen als we er echt iets aan verdienen, dan zijn we voor Europa. Tenzij.

Morgen wordt geen mooie dag. Willem Kieft moet met nog geen € 15 per dag zien rond te komen. Berooid, maar wel clean. De Amsterdamse politiek kibbelt verder als het schoonplein van de voorschoolse opvang.

En Europa wordt geen millimeter populairder. Behalve bij Eritreeërs in Amsterdam, bijvoorbeeld. ‘Europa is toch het paradijs’ is de kop van het hoofdartikel van Het Parool. Daar weten ze wel hoe goed wij het in Europa hebben. Maar zij mogen niet stemmen. Wij wel.

Nog geen cavia

markHij leek volledig seksloos en zonder contact. Een man alleen in een Haags huis, geen vriend(in) in zicht, volgens zijn woordvoerder heeft hij niet eens een cavia. Zo. Niet dat de premier iets met zo’n harig beestje zou willen, het was slechts als ‘beeld’ dat er echt niemand over de vloer is bij Mark. Vreemd, toch? Maar vanochtend was er opeens ‘een vriend’ van Mark Rutte, misschien wel ‘de.’ Maar de woordvoerder ontkende. Wat niet wil zeggen dat het niet waar is. Misschien is er ook wel een cavia. Of een hangoor. Maar eerst maar eens naam en rugnummer, lijkt mij.

Ik hoop dat onze premier een serieus aangenaam seksleven heeft, maar hoe moet dat als iedereen je kent en je nergens ongezien kunt zijn of binnenwippen? Lijkt me lastig. Maar is dat voor Rutte de reden om dan maar helemaal niets te doen? Of is hij slimmer dan wij? Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Wat ook wordt vervolgd, is de ingesleten hebzucht van de mens. De Volkskrant had een mooie bijlage over Geld & Geluk en de verschillen tussen mannen en vrouwen. Mannen graaien uit statusverwerving, vrouwen uit verlangen naar extra zekerheid. Yvonne Hofs schreef er het boeiende artikel We want more over. Hoe zou Mark dit nu lezen?

Politieke partijen willen ook altijd meer. Meer kiezers, meer zetels, meer macht. Bij Europa is dat toch een raar verhaal. Iedereen lijkt tegen, of in ieder geval tegen deze EU. Maar welke dan wel? En kunnen we daar dan voor kiezen? Het lijkt me niet. Het lukt politici uit angst of ander ongerief in ieder geval maar niet helder te maken wat Europa ons biedt en onthoudt.

Dus is het voor of tegen ‘dit’ Europa. Ja of nee. Een onzinnige keuze. Of zoals Jeroen Dijsselbloem in diezelfde Volkskrant zei: “politici moeten ophouden Europa te verkopen om Europa. Je gaat de gemeenteraadscampagne toch ook niet in met ‘de gemeente is belangrijk! ‘Who cares?” Niet zo gek dus dat er slechts een beschamende minderheid Europa stemwaardig vindt.

Het oproer kraait

samsom2Het leek wel alsof iedereen de verkiezingsramp van de PvdA aan zag komen, behalve de PvdA zelf. Daar was men geobsedeerd door de eigen navel. De campagne van de PvdA was een groots succes, zo klonk het steeds, ook nog na de electorale dreun. Het zegt veel, zo niet alles over de staat van de PvdA.

De campagne was Amerikaans. Alsof dat garant zou staan voor succes. De campagne was ook ongekend in omvang. Nog nooit waren zoveel handen geschud en burgers voorzien van roos en rolletje pepermunt, de spiegels en kralen van een moderne campagne.

Mijn tenen kromden akelig toen ik Pieter Hilhorst op een markt – daar komen we graag –  het nog eenmaal uitlegde aan een oudere mevrouw: “PvdA. Sterk en sociaal. Niet vergeten hoor.” That sums it up, zouden de Britten zeggen. De leegte van een zinnetje. Een mantra als verkiezingsleus. Dol op jezelf. Het kon alleen maar fout gaan.

Het ging fout. Het was een dreun. Alle rode bolwerken stortten ineen. Amsterdam viel. Rotterdam, viel. Den Haag viel. Utrecht viel. Maar de PvdA had een prima campagne gevoerd, zo enthousiast en massaal. Het beleid was ook best goed. Alleen de kiezers begrepen het nog niet. Zoiets.

Die hoogmoed kwam dus voor de val. Maar partijleider Diederik Samsom hield nog lang voet bij stuk. Totdat lokale bazen vielen en het gedecimeerde partijkader in den lande begon te morren. Inmiddels kraait het oproer alom.

Samsom moet op zoek naar een nieuwe lente en een nieuw geluid. Misschien iets minder campagne, minder gelijk, minder kabinetskoers, en iets meer ouderwetse bevlogenheid, inlevingsvermogen en een rood kloppend hart. Is dat nog op voorraad?

Het wordt allemaal minder

minderHet wordt allemaal minder. Minder geld. Minder werk. Minder humor. Minder veilig. Minder zorg. Minder blank. Minder vrijheid. Minder wij. Iedereen weet hoe dat komt. Door steeds meer Marokkanen. Dan wordt het allemaal meer. Meer tuig. Meer geweld. Meer bijstand. Meer zij. En steeds minder wij. Het is meer dan genoeg.

We weten hoe het zit. En dat lossen we dus op. ‘Minder! Minder!’ is het recept. Minder Marokkanen in Nederland. Te beginnen in Den Haag. Volgende week verschijnt de single ‘O o Den Haag, stad met minder Marokkanen’, met leuke samples van de grote leider en zijn Haags slavenkoor van hitsige Harry’s. Geheid een hit.

Het wordt allemaal minder. Minder stemmers. Minder PvdA. Minder VVD. Minder vertrouwen. Minder niveau. Maar gelukkig wordt ook de aanhang van de grote leider minder. Het geschreeuw ‘Minder! Minder!’ sloeg woensdagavond net zo hard op het forse verlies van de PVV in Den Haag en in Almere.

Het wordt allemaal minder. Behalve de aangiften tegen Wilders. Dat worden er steeds meer. Net als de vergelijkingen met andere tijden en personen. Maar laten we hopen dat die op toeval berusten. Wilders is retorisch toch echt een stuk minder dan Goebbels.

Der Rosenkavalier

Hilhorst.rosenkavalierPieter of Paternotte. Dat is het politieke gevecht in Amsterdam. Slaagt D66 er in om het stadsmonopolie van de PvdA te doorbreken? Dagkoersen maken D66 de grootste partij. Het zou een historische nederlaag voor de PvdA betekenen. En een klap voor de nieuwe leider Pieter Hilhorst.

Voor de PvdA is het alarmfase 1. Boeiend om te zien hoe de partij haar coryfeeën en mastodonten inzet om het gebutste imago van Hilhorst uit te deuken. Tot nu toe lijkt het vooral te zorgen voor backfiring. De opmerking van Job Cohen dat Hilhorst zo goed leert als wethouder, leverde hem hoon op: wethouderschap is geen stageplek.

Veel bouter en bonter maakte Cohen het met de retorische vraag welke partij nu eigenlijk gezorgd had voor die schitterende stad. Je moet maar durven. En het dan ook nog gek vinden dat anderen je een partij arrogante machtswellustelingen vinden. Pijnlijk.

Woensdag gehaktdag. Als Hilhorst staande blijft en zijn PvdA de grootste, dan heeft hij een mooie toekomst aan de Amstel. Zo niet, dan gaan de megafoons hard aan en komt de vraag weer keihard op tafel waarom hij zonder enige ervaring direct tot politiek leider en wethouder werd gedoopt, met – naar dan blijkt – alle ellende van dien.

Vier jaar geleden ging D66 hard onderuit door hardnekkig aan te sturen op een machtsdoorbraak. Die kan er nu wel komen. Als D66 de grootste wordt en het slim en niet dogmatisch speelt. Niet de lengte van de bestuurstermijn van de PvdA, maar de welvaart en het welzijn van Amsterdam is waar het om gaat. Maar het gaat ook om het politieke voortbestaan van Pieter Hilhorst. Is Der Rosenkavalier eigenlijk een Spoetnik in duikvlucht?