Code Oranje

CodeOranjeHet is al ruim een week Code Oranje. ‘Wij’ grossieren in goud, zilver en brons op de schaats op de Olympische Winterspelen. Sinds vorige week zaterdag – de zege van Sven op de 5 kilometer – mag om de haverklap het olympisch vuur in het Olympisch Stadion worden ontstoken als huldeblijk aan weer een ijskanjer. Het eerste vuurtje was op mijn verjaardag. Ik heb het als verkapte verjaarswens met graagte geaccepteerd.

Weg is nu het Poetinbashen en de stem van verzet tegen het foute Rusland. Het goud schittert zo intens dat het verblindt. Nu is het tijd om te feesten, en achter de schermen gaan de Russen gewoon door waar ze mee bezig waren. Maar ons interesseert dat nu even niet. We zitten nu te navelstaren op .003 seconde en hoe de tijd op de televisie niet de echte schaatstijd is. Ik laat het me graag nog een keer uitleggen.

Wel vals dat die Smeekes tegen twee Mulderbroertjes moest rijden. Dat win je nooit. En om te bewijzen dat het schaatsen internationaal helemaal niets meer voorstelt, won een short trackende vrouw gisteren de metrische schaatsmijl en werden ‘we’ ook nog even achteloos 2, 3 en 4. Daar verdienen we eigenlijk een extra medaille voor.

De baas van Oranje was er ook, met eega, en met de baas van de ministers en de baas van de KLM die al IOC’end nieuwe verbindingen voor onze blauwe vogels regelt. Waar de vorst (hoe toepasselijk..) vroeger nog wel eens wat hockeymeisjes stevig wilde knuffelen, bleef Willy nu wel netjes in zijn VIP-vak, ofschoon de kledingvoorschriften wel wat strikter nageleefd hadden mogen worden. En er is ook nog zoiets als voorbeeldgedrag.

We zijn weer helemaal schaatsgek (of medaillegeil), maar oh ironie hier ten lande is de winter net een langgerekte natte herfst of een voortijdig invallend voorjaar. Volgens mij heeft het tot nu toe één nacht één graad gevroren. Niks natuurijs, geen ijsmeesters uit het vet, godzijdank geen ziekelijke elfstedenkoortsaanval.

En om het nog raarder te maken: het Amsterdamse Olympisch Stadion – gebouwd voor de Zomerspelen van 1928 – is omgetoverd tot een echte schaatsbuitenbaan waar straks de NK Schaatsen op wordt afgewerkt. Een vooruitziende blik van de stadiondirectie. Want met de Code Oranje die ons nu in de greep heeft, zou het wel eens een heel gezellige NK in prachtig lenteweer kunnen worden. Met alle klimaatveranderingen is schaatsen over 100 jaar een zomersport.

Humor om te lachen

wilders.30april

Humor om te lachen. Dat is de rel rond de opgestapte Eerste Kamervoorzitter Fred de Graaf. Hij struikelde vannacht over zijn eigen bananenschil. Die schil had hij neergelegd in de Volkskrant waarin hij aangaf Geert Wilders een beetje opzij te hebben geduwd bij de inhulding van Willem-Alexander. Dat was dus niet zo handig.

De humor die zo om te lachen is, is dat De Graaf met zijn geschuif en gekonkel nu juist gepoogd had een plechtigheid ‘..zonder politiek gedoe..’ te regelen. Dat is dus niet helemaal gelukt. Hij werd pijnlijk geraakt door zijn eigen boemerang en ging ten onder in het politieke gedoe. Geert Wilders hoefde niet veel te doen en hard te duwen, en incasseert deze goede vrijdag een fijne overwinning op zijn voormalige vrienden van de VVD die hij nu weer fijntjes weg kan zetten als ‘regenten.’ .

Als ik lid van het Koninklijk Huis was, zou ik me zorgen maken over die De Graaf. Eerder was hij burgemeester van Apeldoorn en toen knalde Karst T. zijn afgetrapte Japanner bijna in de Oranje-tourbus. En nu richt hij door zijn geknutsel en ijdeltuiterig gelek achteraf toch ook weer schade aan en bevlekt op afstand het Koninklijk Huis. Die De Graaf kun je maar beter niet in de buurt hebben. Daar komen ongelukken van.

Van Ruud Lubbers komen al heel lang ongelukken. De oud-premier heeft ziekelijk behoefte aan aandacht en lekt zich een slag in de rondte. Nu weer over vliegbasis Volkel en opgeslagen kernwapens. Lijkt me tijd dat Ruud eens begint aan zijn biografie en al zijn kennis en grote geheimen gestructureerd met ons deelt. Toch het meest benieuwd naar zijn beroddelde affaire met Beatrix. Maar daar hoor je hem dan weer niet over…

Helemaal los

WA.Koning

Zaterdag was de Klapstoel in Het Parool voor mijn voormalig buurman en jaargenoot Tom van ’t Hek. De nieuwe ochtendstem van BNR verbaast zich over de enorme maatschappelijke golf naar aanleiding van de troonswisseling. ‘Soms denk ik wel eens dat ons land te klein is, we zijn net iets te blij als er weer wat te doen is.’

En er is wat te doen. Geen voetbal dit maal, maar wel Oranje, en een publiekswissel. De koningin vertrekt, lang leve de koning, en dus kunnen we morgen op Koninginnedag weer eens even helemaal los. De monarchie zal menigeen worst zijn, maar feesten zullen we, en hossen en drinken tot we zinken.

Alles is Oranje, alles kleurt Oranje, van tompouce tot steunkous en koningswup, alles en iedereen moet mee in een vriendelijke, maar onvermijdbare wolk van volkshysterie en door media en commercie opgestuwde pretfabriek waarin wij zelfs het genoegen smaken om André Rieu in onze voortuin te hebben.

Zeeland ligt nog dwars, dan moeten de dijken maar door, want het koningslied van John Ewbank (onthoud die naam..!) zal schallen door de wingewesten op de dag die je wist dat zou komen. We gaan helemaal los. Feesten zullen we. En ook wij hier ten huize zijn niet zonder zonde.

Want morgen staan onze dochters in naam van Oranje onze halve huisraad te verpatsen om hun zakgeld als Goldman Sachsers te verveelvoudigen. Iedereen doet mee, iedereen gaat los. Oranje boven. En leve de koningin. Eh, koning.

Maar wie vooral los is, is onze Beatrix. Ik vind dat ze het in een zinloze symbolische samenbindende baan prima heeft gedaan. Die ene keer dat ik haar ontmoette, moest ik onbedaarlijk met haar lachen. Sinds die avond in Het Muziektheater kan zij bij niet meer kapot. Dat moet hij van die W eerst nog maar eens waarmaken. Te beginnen morgen. Op die dag die je wist dat zou komen…

Carnaval met andere middelen

Walexander

De monarchie van Maas en Waal krijgt een nieuwe vorst. Niemand had of heeft veel fiducie in koning Willem-Alexander, maar bij een constitutionele monarchie kun je nu eenmaal niet kiezen: je krijgt wie er aan de beurt is. En dat kun je wel zien, dat is hij.

De monarchie is natuurlijk geen sprookje, maar een oude rare weeffout in ons landsbestuur. We zijn echter te lui om het weg te werken en in te ruilen voor een republiek. Ik hoor dan altijd dat een president en zijn hofhouding ook veel kost. Sterk argument. Het tekent onze liefde voor Oranje. We willen ze wel, maar het moet niet te veel kosten. En kan de koning straks niet gewoon belasting betalen?

Vrijdag is het Koningslied klaar. Lange Frans rapt dan op teksten van Daphne Deckers en is vast nog een stoet talentloos dat meedeindt op de walmen van bier en vette worst. Arnon Grunberg omschreef 30 april als ‘..een sympathieke voortzetting van het carnaval met andere middelen,’ en zo is het maar net. Oranje Boven. En het bier achterover. Feesten zullen we. Tot we erbij neer vallen.

Volgens Grunberg is Nirvana”s Smells Like Teen Spirit het ideale volkslied en Kurt Cobain postuum koning, maar als het dan per se Nederlands moet, dan hadden we toch Het Land van Maas en Waal van Boudewijn de Groot wel kunnen afstoffen. ‘Dan steken we de loftrompet en ook de dikke draak.’

Het wordt vast een groot feest. Een draak van een sprookje krijgt een nieuw staatshoofd met loftrompet en brandewijn in de zilveren zon. Een koning zonder macht met een wat nurks en ontvlambaar volk dat zich graag in Oranje hult als we dan maar wereldkampioen kunnen worden of ons helemaal klem kunnen drinken, en liefst beide. Gelukkig lust de koning er zelf ook wel eentje. En wij hebben straks mooi André Rieu in onze voortuin. Als dat geen carnaval is. Entertain us…

Geloof in verandering

De paus is niet dood, leve de nieuwe paus. Benedictus had geen behoefte om als een Britse vorstin in het harnas te sterven, en nam vandaag als CEO afscheid van het Vaticaan en zijn wereldwijde kudde. Witte rook zal het teken zijn van zijn opvolger.

Intussen is Italië overgenomen door andere clowns, een nieuwe en een oudgediende, en ze kunnen zo in de remake van I Clowns van Federico Fellini. Hoe een mooi land zo fout kan zijn. Grappig dat Berlusconi de rechterlijke macht in Bella Italia uitmaakte voor Mafia. Hij kan het weten.

Ook Beatrix zal niet in het hermelijnen harnas sterven. Op Koninginnedag neemt Willem-Alexander de troon over. En wij te Amsterdam gooien er een miljoen of 7 tegenaan. Argument is dat het best veel is, maar dat het ook niet zo vaak voorkomt. Nee, dat moest er nog bijkomen. Maar goed, we hebben in de crisis weer een fees-sie.

Steve McClaren hield bij FC Twente de eer aan zichzelf nadat er diep op hem was ingepraat en het financiële leed prettig werd gecompenseerd. Ondanks dat hij met FC Twente kampioen werd, waren er weinig mensen die de Brit serieus namen. De koning van de nietszeggende one-liners. Hij zou zomaar paus kunnen worden.

Overal is geloof in verandering. In het Vaticaan, in Italië, in Nederland, bij FC Twente. Maar in de tussentijd regent het ontslagen, knijpt het kabinet de zuurstofkraan nog verder dicht, en lijken we steeds dichter richting het Euroinfuus te geraken. En als de Rabobank – onze Rabobank – op één dag 3.000 mensen de deur wijst en eindelijk dan toch middenin de dopingboter valt, dan vraag je toch, waar geloven we eigenlijk nog in?

Voor de verandering kan ik naar Mars, een dag of 500 heen en weer, maar dat is zo lang dat men denkt dat je wel iemand mee moet nemen, om te knuffelen en het overweldigende gevoel te delen. Misschien moet Benedictus maar gaan. Meet your maker. Maar wie wil er mee? Met alle schandalen en misbruik kun je de Roomse CEO  toch niet echt vertrouwen. Hoe was de grap ook alweer over de biecht? ‘Wat geeft de pastoor voor pijpen?’ ‘Een Mars.’