Zijn we er toch ingetuind

cruijff.vogts.hoenessDe oorlog is lang geleden, alle fietsen zijn inmiddels terug, maar de WK-finale van 1974 blijft een open wond. Auke Kok schreef over Oranje en het WK het prachtige boek Wij waren de besten over, en kunstenaar Ek van Zanten mocht na het WK een beeld maken dat de herinnering aan een prachtig toernooi met fatale finale-afloop levend zou houden.

Het beeld van Van Zanten staat bij het Olympisch Stadion, vlakbij de burelen van de Cruijff Foundation. Hoe passend. Maar er is iets raars aan de hand. Het beeld is ‘gestolen’ voor boeiende beeldvorming. Noem het geschiedvervalsing. Het bronzen beeld zou de overtreding in de eerste minuut van de WK-finale verbeelden, de tackle van Berti Vogts op Cruijff waarna Johan Neeskens Nederland vanaf de penaltystip op voorsprong zou schieten.

Berti Vogts had alle schijn tegen – zie de foto bij dit blog – maar wie goed kijkt ziet links nog de uitgestoken benen van de echte overtreder Uli Hoeness, en die kennen we nu nog steeds en veel beter als de frauderende en belasting ontduikende worstenkoning van Bayern München. Zo kan het gaan in het bestaan.

Maar Vogts of Hoeness, voor Ek van Zanten maakt het niet uit. Hij heeft met zijn beeld helemaal niet willen verwijzen naar die historische overtreding. ‘Ik heb gewoon een mooi beeld gemaakt van twee kenmerkende voetbalhoudingen.’ Zo. Die zit. Zo wordt de geschiedenis naar eigen goeddunken herschreven. Meestal doen de winnaars dat, maar in dit geval de verliezers. Mythe is mooier dan misère.

Dit jaar is het toch al weer veertig jaar her, die traumatische finale in München die we dus verloren dankzij een Schwalbe – ja, toen ook al – en twee goals van Gerd Müller. Zoals verslaggever Herman Kuiphof in het wedstrijdverslag toen sprak: ‘Zijn we er toch ingetuind.’ En dat geldt dus ook voor het beeld van Van Zanten.

Ehe-Wirrwarr immer verrückter

sylrafensaab534def

Voor veel voetbalvrouwen is het leven een soap. En wat is het ongeneerd smullen van alle 1-2-tjes en driehoekjes waar de Santegoedsen en Nanninga’s ons bestaan constant mee verrijken. Want zeg nu eerlijk: er is toch niets leuker dan genieten van het leed van een ander? Ziekte, scheiding, een enorm verdriet, en liefst alles tegelijk.

Het was best dringen aan de top de laatste tijd. Door de transfer van Wesley naar Istanbul is zijn Yolante – achternamen zijn op dit niveau niet meer nodig – wat uit zicht van onze camera’s, maar Raffie en Silvie hebben zich door hun scheding ware toppers getoond, met dank ook aan Sabia, de ex van Khalid Boularouz die het dus nu met Raffie doet, ach, u weet het vast wel. Volgens Bild ‘Ehe Wirrwarr immer verrückter.’

Silvie bedrogen door haar Raffie en daar haar BFF. Dat is topamusement en voorpginawaardig. Zeker als Silvie dan ook weer los gaat. Sivie zou het met Zlaten Ibrahimovic – weer een voetballer – doen, maar het werd een Fransman, Guiilaume Zarka, en die voetbal volgens mij niet.

Privé had voor de zekerheid usual suspect Ruud Gullit nog even gevraagd of hij niet met Silvie de lakens deelde. Dat deed hij niet. ‘Nee, ben je gek joh, als ik op haar ga liggen, dan breekt ze doormidden.‘ Na Estelle zou Silvie inderdaad een maatje minder zijn.

Aaf Brandt Corstius schreef over voetbalgescharrel in de Volkskrant van zaterdag een hilarisch stukje. Zij sprak van een ‘Shakesperiaanse tragikomedie van epische proporties.’ Heel mooi. Maar voor het historisch besef: al in de jaren ’70 smulden we van dit soort gedoe. Toen had je Truus en Willem van Hanegem die gingen scheiden, en natuurlijk Danny en Johan Cruyff. De nummer 14 moest door zijn Danny tot de orde worden geroepen in het spelershotel tijdens de WK 1974. Daar zouden nachtelijke sessies met bloot rondzwemmende dames zijn geweest.

Het geflikvlooi kostte ons de WK, en Johan mocht vier jaar later van Danny niet mee naar Argentinië. Dat kostte ons nog een WK. Met dank ook aan Rob Rensenbrink die in de finale in de laatste minuut op de paal in plaats van in het Argentijnse doel schoot. Je zou er van ellende bijna om gaan scheiden. Wie volgt?