Robbendoes

Robben-kinderenOp het eind winnen de Duitsers. En dus is het WK nu klaar. Wat hebben we genoten. Vooral omdat we tevoren overtuigd waren dat ‘zij’ de eerste ronde niet zouden overleven. Maar ‘zij’ werden ‘wij’ en ‘wij’ kwamen ver, veel verder dan in elke stoutste droom.

Het Parool had het vandaag na de 0-3 tegen Brazilië over een ‘waardig afscheid’, maar dat klinkt me teveel als een eerbetoon aan de doden, terwijl het Nederlands elftal in jaren niet zo levend is geweest, met Arjen Robben als de echte leider van wereldformaat.

Met die Robben is het toch ook raar gelopen. Niet zo lang geleden vond iedereen hem maar een egoïst, een duikelaar, en geen aardig mens. Maar zoals Van Gaal transformeerde, zo transformeerde ook Robben. En zoals Van Gaal de bondscoach des vaderlands werd, zo werd Robben de primus inter pares, de eerste onder zijns gelijken, als een vader voor zijn jongens.

Die rol paste hem plots wonderbaarlijk. En hij kan nu gelijk weer verder. Want niks niet lui onderuit voor Robben. “Er wachten drie kinderen op papa.” De druk op de spits wordt nu de druk op de vader. Gevraagd: liefde, aandacht en energie. Dat wordt Robbendoesen. Iets zegt mij dat het helemaal goed gaat komen. Jongens zijn mannen geworden. En een echt hecht team kan veel meer dan de optelsom van individuen. Chapeau.

Bondscoach des vaderlands

LouisWie had dat gedacht? Louis van Gaal de verlosser van Nederland. Wie zijn succes enkele weken terug had voorspeld, was met hoon overladen en met pek en veren het land uitgezet. Het kan verkeren. Zeker in het voetbal.

Louis van Gaal was een idioot, een dorpsgek, en deze paljas zou met zijn gedeukte selectie de eerste ronde nooit overleven. De guillotine stond al klaar voor de bondscoach die ons wijs had willen maken dat hij eigenlijk helemaal geen zin had in het bondscoach zijn. Waren we bijna ingetuind.

Louis van Gaal was Louis van Gaal niet de afgelopen weken, of juist heel erg wel. Hij was benaderbaar, aanspreekbaar, aardig, vrolijk, en vooral: hij versloeg alles wat op zijn weg kwam, tot gisteravond, maar toen was hij al veel verder dan iedereen minus Van Gaal zelf had gedacht dat hij zou komen. De bondscoach des vaderlands.

Wat zal Van Gaal genoten hebben van Van Gaal. En van zijn jongens. En van de lange neus die hij kon maken naar de Derksens, de Telegrafen en de Cruyffs die hem allemaal het liefste zagen hangen aan de allerhoogste boom. Van Gaal kon dus alleen nog maar winnen, en dat deed hij. De een noemt het 5-3-2, de ander 1-5-3-2 en soms leek het 4-3-3, maar het was toch vooral Systeem-Van Gaal.

Met een middelmatig team met een falende topper en één echte wereldster haalde Van Gaal de halve finale. Dat waren drie wedstrijden meer dan iedereen had gevreesd. Maar meer zat er ook niet in. Van Gaal heeft uit een middelmatig elftal het uiterste geperst, en hij zal hoogstens de pest in hebben dat we niet tegen die Duitsers en dan in die laatste minuut Robben…

De 90-jarige dokter die op zijn post blijft

hasseltWat is het toch heerlijk dat Het Parool je bijpraat over je eigen stad. Over Sea Palace, bijvoorbeeld, het drijvende Chinese driedeksrestaurant . Hoe vaak was ik er al niet voorbij gefietst, of zag ik het uit de verte liggen. Ik was er nog niet. Maar de rapportage in de PS van zaterdag over het familiebedrijf vermeerdert de trek nog meer. Lekker dim sum, oesters, pekingeend.

De praktijk van huisarts Nico van Hasselt is eigenlijk ook een familiebedrijf. Maar wat deze Buitenveldertse huisarts zo bijzonder maakt is zijn bijzonder hoge leeftijd: 90, Maar 24/7 actief en betrokken. En zijn cliënt-patiënten lopen met hem weg. Van Hasselt mag nog tot 2016, maar ik vermoed dat hij het liefst in het doktersharnas zou sterven.

Louis van Gaal is ook 24/7 actief en betrokken en heeft alle winden mee. Zijn team – onze jongens – is ongeslagen en zonder puntverlies een bijzondere vriendenploeg en de bondscoach kan er – tegen zijn slechte gewoonte in – heel blij en relaxed om doen. En het zit ook niet tegen. De hopeloos falende Wesley Sneijder schiet de 1-1 er in, en bankzitter Klaas-Jan Huntelaar haalt niet zijn gram door de penalty de tribunes in te schieten, maar scoort haarfijn.

Vandaag was het dus vooral dat zweet van die trits bloed-zweet-en-tranen, maar het leven lacht Oranje toe. En de status van Van Gaal is in twee weken tijd van norse eikel opgekrikt naar groot leider, ziener en duider van het al. En dan mag hij straks ook nog naar Manchester United. Mijn vriend wordt het niet, maar hij levert hier toch wel het visitekaartje der visitekaartjes af.

Gebeten hond

SuarezGenialiteit en krankzinnigheid liggen dicht bij elkaar. Kijk maar naar Luis Suarez, tot voor kort spits van Uruguay en algemeen beschouwd als één van de beste aanvallers in het voetbal. Al drie maal zette Suarez zijn indrukwekkende tandenrijen in het vlees van tegenstanders. Hoe gek wil je het hebben.

Maar toch is de megaschorsing die Suarez kreeg voor het bijten van de Italiaanse pierlala-met-scheermessen Chiellini echt buiten proportie. Bijten spoort niet – zo op je tweede moet je er toch wel mee ophouden – maar er spoort heel veel niet op het voetbalveld. Er worden overtredingen begaan die eigenlijk voor de strafrechter zouden moeten komen.

Neem Pepe, de schoppende paladijn van het potsierlijke Portugal. Een echte recidivist. Tegen Duitsland gaf hij Müller een kopstoot. Niet hard, maar het was er wel eentje. En wat kreeg Pepe? Eén wedstrijd schorsing. Dat is wel wat anders dan vier maanden verbanning.

En Pepe is niet de enige en waarschijnlijk nog niet de grofste. Het valt me dit WK wéér heftiger op hoe iedereen elkaar naar het leven staat, simuleert, zuigt, treitert, duwt, schopt, achillespezen spiest, elleboogt, en schreeuwt om gerechtigheid en nooit kan toegeven ook maar iets kwaad gedaan te hebben. Het voetbal wordt uitgehold bij elke schop die wordt uitgedeeld.

Nu is Suarez de zwarte piet, de duivel in korte broek, de gebeten hond. Het lijkt wel alsof de FIFA met de megaschorsing voor spijtebijt een groot gebaar wil maken en zo laat zien dat geweld en misdragingen niet worden getolereerd. Was het maar waar.

Elk weekend kun je op talloze velden op de hele wereld zien hoe de zwaar gesponsorde besten ter wereld het slechte voorbeeld geven voor misdragingen en structureel onsportief gedrag. In tijden van oorlog en voetbal is alles geoorloofd. Suarez is daar hét freaky voorbeeld van.

Groter zijn dan je klein bent

robinBart Smout schreef een mooie column in de Volkskrant over de overgang van Oranjecoma naar Oranjegekte. Eerst was Van Gaal een idioot en een psychopaat, hadden we geen goede voetballers meer en misten we ook nog Strootman, maar na de 1-5 tegen Spanje is alle scepsis weg en zijn ‘we’ helemaal los.

Louis van Gaal is nu plots een inlevend mens, sociaal ook, en hij schijnt verstand van voetbal te hebben. Iedereen spreekt nu vrijelijk over 5-3-2, terwijl je daar recent nog voor kon worden opgepakt. Johan Cruyff heeft in het oranje gegolfd. En voor ieders begrip: het systeem is niet belangrijk, het is maar hoe je het invult.

Mooi hoe onze natie van slachtoffer in spe nu bij de favorieten hoort. Groter zijn dan je klein bent, noemde Smout dat treffend. Opeens kunnen we het weer, swingt het als nooit tevoren, en juichen, hamsteren en donderen we van gekte dubbel van euforische vreugde. We hebben het zo hard nodig dit succes. Wij zijn klein, en de wereld is zo groot en vol gevaar.

Vanavond wacht een drieste kangaroekudde van down under om ons feestje te verpesten of tot euforische hoogte te jagen. Winst vanavond betekent een plaats bij de laatste 16. En misschien wel tegen Brazilië dat geen schim is van de eigen schaduw. Wie vreest hen nog? Zoals Cruyff ooit zei: ‘als je wereldkampioen wil worden, moet je van iedereen winnen.’ Groter zijn dan je klein bent is best leuk, voor zolang het duurt.

Brood en spelen

Rio-605x250

De Romeinen snapten het al. Geef het volk brood en spelen, en je hebt rust in de tent. Gooi wat Christenen voor de leeuwen, en je kunt er als machthebbers weer even tegenaan. In Brazilië dachten ze het volk dan ook een groot plezier te doen met het WK-voetbal in 2014 en de Olympische Spelen twee jaar later. Maar het volk mort. En gaat massaal de straat op.

Natuurlijk houden de Brazilianen van sport en van hun futebol, ze zijn er grootmeester in. Maar het lijkt alsof de oppositie vooral gericht is tegen de grootgeldsmijterij en tegen de megalomane en corrupte internationale sportkoepels. ‘Wat moet mijn zieke kind met een voetbalstadion’ is nu een beroemd spandoek uit Rio.

Had was triest en ziek dat grote voetbalbaas Blatter zich al heel snel bemoeide met de interne aangelegenheden van Brazilië en het protest richting mestvaalt poogde te duwen. Het lijkt hem niet te lukken, maar het tekent wel hoe groot de macht is die die bonden hebben en de arrogantie die zich – als een staat in een staat – aanmeten.

Brazilië is booming, Brazilë is Pelé, Ronaldo, Neymar en al die andere voetbalkanaries, Brazilië is Rio, en Copacabana, en The Girl From Ipanima, en – vooruit – Barry Manilow die nog steeds ergens dronken achter een piano hangt met Rio op zijn lippen bestorven. Brasil is een opkomende super power, met superpowerpretenties, maar nu ook en voor het eerst met een volk dat buskaartjes te duur vindt, openbare voorzieningen ondermaats, en de geldsmijterij naar de grote sportevenementen als schuldfactor ziet.

Die geest is uit de fles. En die geest gaat er niet zomaar meer in, hoeveel traangas en rubberen kogels je er ook tegenin gooit. Brood en spelen is niet genoeg voor een trots volk dat verder wil en ziet hoe politiek en toplaag zich verrijken, ook aan de WK en aan de Olympische Spelen. Brazilië staat misschien voor de grote opgave om van een semi-relaxed archaïsch land vol diepe kloven tussen rijk en arm zich echt op te gaan werken naar een beter bestuurd, eerlijker en potentierijk land.  .