De Kromme van Breskens

Hij is van 1944. Kind van de oorlog. En getekend door de oorlog. Hij wordt geboren op 20 februari en een goed half jaar later verliest hij zonder het te beseffen zijn vader, broer en zus bij een geallieerd bombardement op Breskens, op Zeeuws-Vlaanderen, aan de overkant van Vlissingen, aan de Westerschelde.

Lo van Hanegem was garnalenvisser. Zijn moeder Anna was geboren in Rochester, New York, maar kwam met haar geëmigreerde familie terug naar Zeeuws-Vlaanderen. Na het bombardement van 11 september 1944 stond zij er alleen voor. Met Willem en de andere kinderen die nog leefden, trok zij naar Utrecht om een nieuw bestaan op te bouwen.

Willem groeide op zonder vader en zonder voorbeeld. Over het verleden en over andere emoties sprak hij spaarzaam. Het was moeilijk. Zijn ogen werden snel vochtig. Een vat vol emoties. Het hart op de tong, maar ook die makkelijke traan. Eigenlijk was Willem een beetje de Hazes van het voetbal. Een zwaan, zo noemde Jan Wolkers hem. Maar hij was niet alleen sierlijk, maar ook hard en vierkant, een os.

Voor Rotterdammers was Willem de grootste voetballer. Voor Amsterdammers was slechts de tweede plaats bespreekbaar, achter de Verlosser. Maar 1 of 2: Van Hanegem was een unieke voetballer, met een uniek inzicht, een unieke linker, die unieke kromme, en een uniek taalgebruik. Hij had het altijd over ‘die gasten.’ Dat waren de anderen. Wat wij niet zijn, dat zijn die anderen, dat zijn ‘die gasten,’ ‘die gassies.’ Hoger Van Hanegems.

De Kromme van Breskens wordt deze week 75 jaar. Driekwart eeuw hoekig, dwars, komisch, emotioneel, een tikje rancuneus bij tijd en wijle, maar vooral toch die hele grote meneer in het veld, de regisseur van het eerste Nederlandse team dat de Europa Cup 1 won. 1970. Milaan. Chapeau.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *