Oh, Carol

HopperIk las pas het fraaie boek Een heel leven van de Oostenrijke schrijver Robert Seethaler. Het is in omvang nauwelijks meer dan een wat groot uitgevallen novelle, maar het is een boek van bijna epische proporties. Elk woord is raak, elke zin doet je bijna blozen van blootgelegde schoonheid. Een heel leven in zo weinig pagina’s en toch zo helemaal af.

Ik zag gisteren de fraaie film Carol en vanuit een ooghoek meende ik te zien dat er in L.A. alvast opnieuw een Oscar klaar werd gezet voor Cate Blanchett. Wat een actrice, wat een prachtige performance in een film die overweldigt door visuele schoonheid en groots drama dat wordt uitgeserveerd in het wat trage tempo dat past bij de Verenigde Staten van 1952.

Carol is een liefdesdrama maar ook een road movie, bijna Edward Hopperiaans in zijn art direction en met muziek die het ontrollende drama nog meer gewicht en zwaarte meegeeft. Cate Blanchett is feitelijk een grote magneet die de gebeurtenissen naar zich toe trekt en waar je steeds reikhalzend naar uitkijkt als ze niet in beeld is.

Carol is een lesbisch liefdesdrama in een tijd dat je van homoseksualiteit hoogstens wel eens gehoord had. Maar hoewel de filmtijd van het liefdesdrama relatief kort is, lijkt het wel alsof we Een heel leven voorbij zien komen van vrouw, echtgenote, moeder en geliefde, verteld in een fraaie cirkel van eind naar begin en het eind(e). Cate Blanchett als Carol Aird. Gaat dat genieten. En koop gelijk even het boek van Seethaler.

Je suis Lennon

LennonVijfendertig jaar na de moord op John Lennon is zijn Imagine nog steeds springlevend. Sterker nog: door de terreur in Parijs is zijn hartenkreet van ‘the world will live as one’ misschien wel populairder dan ooit. Maar het is een paradox. We zoeken troost bij elkaar en bij Lennon, maar de Kalasjnikovs vertellen niet het verhaal van de vrede maar van de haat en de genadeloze willekeur.

Het lied van Lennon oogt bij eerste lezing als simpel en eenvoudig, maar de werking van lyrics is altijd in het frame van de muziek en de lading die woorden dan krijgen. ‘Imagine all the people living life in peace’ klinkt wat erg makkelijk en tuinkabouters, maar met ‘nothing to kill or die for, and no religion too’ begrijp je waarom Imagine nu het lied van Parijs en West-Europa is. Je suis Lennon.

En op de golven van verdriet en woede over Parijs is Imagine nu de nieuwe nummer 1 hit in de Top 2000, de opvolger van Hotel California, en met Bohemian Rhapsody stationair op 2. Allemaal nummers uit de jaren ’70, kennelijk voor velen toch het muzikale referentiekader. Voor mij geldt dat zeker. Het is de muziek van mijn coming of age, en mijn afspeellijsten en muziekstapels worden gedomineerd door dat decennium.

Ik weet niet wat ik allemaal in de lijst zou zetten. Ik vind Smells Like Teen Spirit van Nirvana nog steeds een fascinerende muziekkomeet, net als de mokerslagen van London Calling van The Clash. Maar bij mij toch vast veel mannen met haar en gitaren, veel West Coast, en hier en daar een verdwaalde bard als Nick Drake, Ian Matthews, of Bert Jansch, en de folkrock met mellotron en kerkorgel van The Strawbs en hun Grave New World. You may say I’m a dreamer, but I’m not the only one…

11/22, 1963

JFK2Op deze dag 52 jaar geleden werd de Amerikaanse president John F. Kennedy vermoord in Dallas, Texas. De moord is inmiddels ouder dan JFK werd. En bijna net zo oud als de moord is het vermoeden dat de moord op Kennedy niet het werk was van één dader, maar dat er sprake was van meerdere schutters en dus van een complot.

De moord op Kennedy is officieel in de schoenen geschoven van de lone nut Lee Harvey Oswald die een dag na de aanslag op zijn beurt in het politiebureau van Dalles werd doodgeschoten door de louche nachtclubeigenaar met Maffia-banden Jack Ruby. Ruby zou de echtgenote van Kennedy het leed van een lang proces hebben willen besparen.

De techniek toen was nog niet ver ontwikkeld en het geloof in de regering en officals was in 1963 veel groter dan nu. Maar met nieuwe techniek en enorm veel onderzoek is het wazige beeld van die 22e november 1963 steeds helderder geworden. Kennedy was het slachtoffer van een samenzwering, van hoogverraad dus. Volgens mij hanteert de VS nu als officieel standpunt dat er sprake moet zijn geweest van meerdere schutters en dus van een samenzwering. Veroordeeld is nooit iemand.

Met internet en WikiLeaks and what have you zou het gestuurde broddelwerk van de Warren Commission die de moord onderzocht vernietigend onderuit zijn gehaald. Inmiddels heeft de tijd zijn werk gedaan. De film van kleermaker Abraham Zapruder waar ik een beeld van gebruik blijft in de kern van de oplossing van de aanslag zitten. Zapruder filmde het fatale schot dat werd afgevuurd van een andere kant dan de autoriteiten ons wilden doen geloven.

Een grote Griekse komedie

Cruyff.tvOver de zieken niets dan goeds, maar onder de vlag van een ‘fluwelen revolutie’ heeft Johan Cruyff de afgelopen jaren van ‘zijn’ Ajax een verscheurde voetbalclub gemaakt. Ajax is een beursgenoteerd bedrijf van kampen, kongsi’s, achterklap, opportunisme, haat en nijd dat aangestuurd wordt via de kolommen van de Telegraaf.

En het mooiste is: het zogenaamde Plan Cruyff dat het grote Ajax weer moet doen herleven blijkt volgens Cruyff zelf helemaal niet te bestaan. Het Plan Cruyff is dus een zeepbel, een idee-fixe, een waanidee van een meesterintrigant en splijtzwam, twee A4-tjes gebakken lucht van pillenkoning Tscheu La Ling.

En op basis van dat niet bestaande plan zwalkt Ajax over het voetbalveld. Worden vetes uitgevochten. Rollen koppen. Is Ajax bestuurlijk stuurloos, want hopeloos verdeeld in voor en tegen Johan. Wie niet voor mij is, is tegen mij. Het is te triest om je rot te lachen. Maar wat een farce. Of hoe een voormalige voetbalgrootmacht zich laat gijzelen door een clubicoon.

Cruyff weet hoe je het spel speelt. Hij doet het al 40 jaar. Je zet je af tegen de hoge heren, de bobo’s, dan krijg je de supporters achter je. Maar je neemt natuurlijk niet zelf verantwoordelijkheid. Stel je voor. Dan kun je beschadigd raken. Nooit stak nummer 14 echt zijn handen uit. Niet naar Ajax, niet naar Oranje, maar heerlijk vanaf de zijlijn bleef hij kritiek spuien, messen slijpen en orakelen over een fluwelen revolutie. Marco van Basten verwoordde het pas prachtig: ‘Het Plan Cruyff is één grote komedie, de Fabeltjeskrant.’ Zo, die zit.

21.63

China Athletics WorldsWe hadden ooit Fanny Blankers-Koen, FBK, de vliegende huisvrouw uit Amsterdam. En Ellen van Langen in onverwachte triomf op de 800 meter in Barcelona in 1992. En verder mochten we blij zijn als er weer eens een Nederlandse atlete een limiet had gehaald en een serie overleefde. Maar deze week was er in Beijing Dafne Schippers met zilver en goud op de koniginnennummers van de sprint.

Schippers kan heel hard lopen. Voor haar gemiddelde sprintsnelheid zou ze in een woonwijk worden beboet. Haar komst uit het niets en haar grootse triomf zorgde direct voor achterdocht in de media. De stoïcijnse Utrechtse moest wel ergens high op zijn, want anders loop je als rookie niet 21.63, de vierde tijd ooit op de 200 meter. Het is het cynisme van de media in een cynische sportwereld die zelf stof genoeg geeft om iedereen verdacht te maken.

Opvallend ook was dat Schippers de enige blanke loopster was in een verder zwart deelnemersveld. In de tijd waarin ons land te klein is voor de burgeroorlog die Zwarte Piet heet, pas ik wel op hier verder iets over te zeggen. Minister Asscher werd als Jood al zwartgemaakt en kreeg de ergste verwijten en bedreigingen voor zijn genuanceerdheid. Elders op facebook werd gesproken over nieuwe decembermoorden. Letterlijk oneindig laagland.

Ik kreeg kippenvel kijkend naar de 200 meter. Naar DS die zo soeverein loopt dat het geen moeite lijkt te kosten. Dan ben je volgens mij een echte grote. Volgens Gijp gisteravond zou er deze eeuw geen betere atlete meer langs rennen dan Dafne Schippers. Het lijkt me een wat boude uitspraak. Aan de andere kant: we hebben na FBK toch ook 67 jaar moeten wachten op DS. Zo gek is die Gijp misschien dus niet.

Trojka hier, trojka daar

DrsPHet zijn zware tijden voor de Nederlandse muziek. Recent ontvielen ons de toppers Albert West en ‘Cowboy’ Gerard de Vries. Hou het dan maar eens droog. En ook de hier ten lande zo populaire bandleider James Last blies at last zijn laatste adem uit. Maar hoe zwaar ons dit allen ook viel, het verbleekt bij het verscheiden van Drs. P.

Drs. P., kort voor Heinz Hermann Polzer, heeft als geboren, getogen en gebleven Zwitser de Nederlandse taal bijzonder verrijkt. De taalvaardige econoom bracht ons hits als De Veerpont en het hilarische uptempo De Dodenrit. Het bracht de antiheld in 1974 gewapend met bontmuts zelfs in de studio’s van Top Pop waar hij schmierend zijn hit playbackte. Het was een bijzonder gezicht, een heer van stand in middelbare staat in keurig pak.

Drs. P. ging heden van ons heen, 95 jaar oud. ‘Voor zover ik mij kan herinneren, ben ik nooit jong geweest’ liet Polzer pas nog optekenen in het Belgische Knack. Het tekende zijn hele act. Hij leek tijdloos en altijd al een wat oudere heer met overdosis taalschat en woordenspel.Uit De Veerpont: de oever waar wij niet zijn noemen wij de overkant. Die wordt dan deze kant zodra we daar zijn aangeland. Geen speld of pont tussen te krijgen.

Mijn lieveling: de duizelingwekkende dodemansit in de trojka waar het gezin één voor één wordt geofferd aan de hongerige wolven en waar de verteller vlak voor de bestemming Omsk als laatste aan de wilde dieren ten prooi valt. Het ontlokte hem de prachtige parel: Omsk is een mooie stad, maar net iets te ver weg. Zuig daar maar eens een puntje aan. Voor Heinz Polzer is vandaag zijn eeuwige dodenrit begonnen.

Afgeblatterd

FIFA World Cup 2018 & 2022 Host Countries AnnouncedDe wereldvoetbalorganisatie FIFA is een corrupte bende en Sepp Blatter is al zestien jaar hun Godfather. Vanochtend werden negen hoge bestuurders van de FIFA in Zürich van hun bed gelicht. De beschuldigingen zouden niet misstaan bij de Maffia. Grootschalige, geïnstitutionaliseerde corruptie, witwassen, omkoping en malversaties op grote schaal.

Blatter mocht vanochtend lekker blijven liggen en wordt vrijdag voor een vijfde termijn gekozen door zijn trouwe luitenants die hun ogen sluiten en hun handen dankbaar open houden. Ik vond het prachtig en zo treffend om te lezen dat de (ook opgepakte) vice-voorzitter Jeffrey Webb van de Kaaiman-eilanden komt, een plek die uitsluitend wordt geassocieerd met belastingontduiking en ander fout geld.

Bij de FIFA is van alles te koop, tot en met WK’s toe. Als Qatar meer smeeroliegeld betaalt dan anderen, dan voetballen we in 2022 in een zandbak van 50 graden Celsius.  Hoe kun je überhaupt het begrip fair play nog uitspreken of denken dat je match fixing kunt aanpakken,als je zelf als Wereldvoetbalbond corrupt tot op het bot bent?

Alsof het was afgesproken werden vanochtend in Limburg de nodige Bandidos van hun bed gelicht. Bandidos zijn net FIFA-leden op motoren. Zij ondergraven ons bestuurlijk stelsel, en doen met wapens, geld en drugs nare dingen. Het is geen wedstrijd, maar die Bandidos lijken me een groter gevaar voor de samenleving dan de Blattertjes. Als morgen de grote Europese voetballanden elkaar vinden, dan is er overmorgen een FIFA 2.0 zonder Blatter. In dat tempo zullen we helaas niet worden verlost van de oh zo stoere motormannen.

Trijntje spelen

Trein2Het zijn mooie beelden. Wim Kok die handgeschreven hartekreetbriefje van minister Netelenbos verscheurt. De NS die zoveel beidt om maar monopolist te blijven dat ze zich er financieel volledig aan vertillen. Het is weer enquêtetijd in Den Haag. Nu het drama van de ontspoorde Fyra. En dan kun je bestuurlijk Nederland weer op zijn aller smalst beleven.

Het had zo mooi kunnen zijn. Een hogesnelheidslijn van Amsterdam naar Brussel. Maar nu heel veel geld later en vele jaren verder rijdt er een gekietelde Intercity van 020 naar Breda. ‘Waar zouden we zijn zonder de trein’, was ooit een campagne van de NS. Nou, simpel, in de verhoorbanken van de enquêtecommissie.

Ik kon het drama gisteravond helaas niet live meemaken, maar ik wist ook alles van een hoog verwachtingspatroon bij die andere trein, onze eigen Trijntje O. , die ons allen liet wenen. Ik zag nog net de aftiteling en hoorde de aangeslagen stem van Cornald Maas die nog iets mompelde over andere culturen en stemgedrag, ofwel: het lag niet aan dat nummer en aan die tot parachute gestreken vuilniszak die voor festivaljurk door moest gaan.

Bij een enquête ligt het ook altijd aan een ander en tasten partijen ook jaren later nog in het duister over het handelen en de motieven van de anderen. De commissie doet niet aan schuldigen zoeken maar aan waarheidsvinding en die zal ook nu weer erg pijnlijk zijn en menigeen in het hemd doen staan. Vraag is wat we leren van dit rare trijntje spelen? Of moet de vraag zijn welk onderwerp hierna enquêtewaardig is? Dan gok ik met de kennis van nu de zorgoverheveling en de pgb’s. Wie biedt er iets anders?

Te goeder vrouw

WecanHet is vandaag Internationale Vrouwendag. En ik zit eerste rang. Ik ben een bescheiden minderheid in een huis vol vrouwen. Zelfs het konijn is een vrouwtje. Het is hier 4 tegen 1, dus hier mogen de vrouwen dus niet al te hard klagen. Ik ben te goeder vrouw. Maar die minderheidskaart spelen, helpt vrouwen natuurlijk geen stap verder.

Vrouwen zijn dan wel het sterke geslacht, maar in de regel spelen mannen toch lekker de baas. En ze krijgen daar in de regel ook beter voor betaald dan vrouwen. Bij gelijk werk geldt nog steeds: vrouwen krijgen minder. En hoe het ook allemaal mag zitten met dat glazen plafond: het is nog steeds goed zoeken naar vrouwen op de beslissende plekken. Mannen hebben toch liever mannen. Tenminste, als het om werk gaat.

Vandaag is het 8 maart en morgen dus 9 maart. En die 9e maart is de geboortedag van mijn moeder die – als ze niet jaren her al overleden was – morgen 86 jaar geworden zou zijn geworden. Mijn moeder was echt een kind van haar tijd, en dus niet zo van ‘We can do it’. Dat zat niet in haar. Doe maar gewoon, en doe maar wat anderen willen, lees: wat je man wil. En toch was zij te goeder vrouw, in alle onbeholpenheid en afhankelijkheid, maar het was wel mijn moeder.

‘Just do it’, zou ik zeggen, in plaats van ‘We can do it’. Vrouwen nu hebben het beduidend makkelijker dan mijn moeder, dus hup en moedig voorwaarts en grijpt de macht van het sterke geslacht, zou ik zo zeggen. Maar ja, dat is natuurlijk weer zo heel erg mannelijk: lekker als man bedenken hoe vrouwen het moeten doen. Lekker paternalistisch. Ik woon dan wel met vier vrouwen, maar ben natuurlijk geen haar beter dan al die ‘foute’ mannen. Toch goed dat die 8e maart er is.

De pest aan ouderen

OudJob van Amerongen is een dierbare vriend. Als er meer mensen zoals Job zouden zijn, dan zou Mokum en omstreken daar flink van opknappen. We spreken elkaar een paar keer per jaar. Hapje eten, wijn op tafel, en onszelf op tafel, en natuurlijk Ajax, de kinderen, onze PvdA en de toestand in de wereld. Ik ben trots op Job. Hij doet werk wat weinigen willen. Verpleegkundige in de ouderenzorg. Hij werkt zich zes slagen in de rondte. Voor een salaris wat bewijst dat we in Nederland de pest aan ouderen hebben.

‘We hebben dus de pest aan ouderen’ is de kop die Het Parool zette boven een groot ingezonden stuk van Job gisteren. Hierin fileert hij de ouderenzorg, de dikke middelvinger die wordt opgestoken naar mantelzorgers en de holle mantra van de participatiemaatschappij, synoniem voor ‘zoek het zelf maar uit.’ De ouderenzorg is de afvoerput van onze samenleving, waar iedereen veel minder betaald krijgt dan in andere zorg. We hebben de pest aan ouderen. Ouderen zijn alles wat wij niet willen zijn, maar toch graag ooit willen worden. Maar hopen dat er dan nog een paar Jobs zijn.

Recent vertelde Job mij over zijn zorgen over de ouderenzorg, over zijn eigen twijfel of hij dan maar dag in en week uit bij dat afvoerputje moest zijn, in een zorgwereld van bureaucratie, managersterreur, landje pik, bestuursbonussen en alles wat je verder eigenlijk niet wilt weten. Voor Job – de vriendelijkheid en voorkomendheid zelf – is het stuk in Parool bijna een noodkreet. Zo fel bijt hij meestal niet van zich af. Hij is boos, bezorgd en teleurgesteld, zoals helaas zovelen die zich voor wat zilverlingen het snot voor de ogen mogen werken.

Job is een sociaal-democraat in al zijn DNA. Bij elke misstand die wij bespreken, roept Job dan vrolijk ‘daar zou de PvdA eens iets aan moeten doen.’ Het is een grap. Maar het is Job ook ernst. Al 33 jaar lid, en voor zijn gevoel door zijn eigen partij en zijn eigen mensen in de kou van de afvoerput gezet. Dat verdriet mij. Job mag 60 uur per week werken en doet dat met alle liefde die hij heeft. Maar als zo iemand geen liefde meer voelt maar minachting, holle frases en de pest aan ouderen, dan gaat op een slechte dag ook bij hem het licht uit.