In het pak genaaid

rutte.glazenhuis

Het is koud. Dat komt door de opwarming van de aarde. Het is een logica die niet iedereen pakt. Wat iedereen wel begrijpt, is dat het economisch guur is, en dat het toch echt eerder beter weer wordt dan dat we economisch de zon weer zullen zien schijnen over onze delta.

Maar er is een lichtpuntje. Mark Rutte. De premier zelf. Volgens Vanity Fair verdient Rutte een bronzen plak in de categorie best geklede politiek leider. Dat is mooi. Het steekt ons sloebers en paupers een hart onder de riem. Als je maar wilt. En als je maar keuzes durft te maken. Hoe ver je dan komt.

Die lach. Die bril. Dat haar. En dan niet te vergeten dat eeuwige blauwe pak. Volgens mij heeft hij er slechts één. Kan hij zich ook nooit vergissen. In ieder geval niet qua kleding. Over al het andere begint het volk nu toch wel erg hard te knorren.

De mantra’s van eigen verantwoordelijkheid en botte bezuinigingen samen hebben een dodelijk effect op ondernemerszin en consumentenvertrouwen. Virtueel heeft het kabinet nog steun van 42 van de 150 Kamerzetels. Dat mag met recht een dipje in het vertrouwen in dit kabinet worden genoemd, hoe goed haar en pak ook zitten.

Volgens mij worden we in het pak genaaid, en niet zo zuinig ook. Bij de Britten is het niet anders. David Cameron – hij staat tweede bij Vanty Fair, betere dassen dan Marc – ligt ook zwaar onder vuur en coalitiedruk. Goed gekleed, slecht geregeerd, zou dat de moraal van het verhaal zijn?

Weergoden

Het weer. Niermand gaat erover. Niemand kan er wat doen. En toch – of juist daarom – raken we er maar niet over uitgepraat. Het weer is een complete industrie van weersites en weermannen en -vrouwen die zo uitgebreid over het weer ouwehoeren dat je aan het eind van de stortvloed al niet meer of nog steeds niet weet wat voor weer het wordt.

Toen de afgelopen week na het ontluikend voorjaarsweer een nieuwe winter dreigde, leek gans Nederland op slag depressief te zijn. We voelden ons bekocht, bestolen, en genaaid. Het valt me mee dat er nog steeds geen weerman is gelynched voor de aankondiging van een zware storing en onophoudelijke regen. Je zou er zo maar agressief en depressief van worden.

Nou valt dat depressief wel mee, zo las ik in het aardige stukje De mooiweermythe van Tonie Mudde in Wetenschap van de Volkskrant. Velen van ons zijn ervan overtuigd dat zonneschijn substantieel gelukkiger maakt, maar onderzoek staaft dat niet. Het aantal zelfmoorden rond de poolcirkel is niet hoger dan bij ons. In Groenland wel. Maar daar lijkt het eerder te komen omdat het maar niet donker wordt in de zomer.

Somberheid kan bij elke wisseling van de seizoenen toeslaan. Seasonal Affective Disorder, heet dat. Piet Paulusma beschermt zich daar konsekwent tegen. Wij hier ten huize denken dat hij zich voor elke uitzending wapent tegen welk weer dan ook wapent met een glas of drie, just to be on the safe side.

Ik zag trouwens dat Paulusma ook cijfers geeft aan het weer, aan barbecuen, en ook aan de ochtend- en avondspits. En daar kijken mensen dus naar. En vinden er weer iets van. En praten erover bij kapper en koffieautomaat. Of in een blog. Fantastich.

In datzelfde Wetenschapskatern een artikel van Martijn van Calmthout die niet naar de waan van de dag maar naar ijstijd en opwarming kijkt, de langere termijn dus. En dan leren we dat de aarde tot het begin van de vorige eeuw hard op weg was naar een koele periode.

Met de opwarming hebben we er eigenhandig een koele periode afgewend. Wat heet. Het is warmer dan ooit in de menselijke geschiedenis. Dat kunnen we dus wel. Lange termijn. Maar vandaag even beter weer bestellen voor morgen: dat gaat ‘m niet worden. Dat is aan de weergoden.