Minder Wilders

Wilders.rug

Geert Wilders wordt vaak vergeleken met Donald Trump, maar ik ben er nog niet uit voor wie dat teveel eer is. Zeker, beiden hebben raar haar en de nodige rare gedachten. Waar beiden sterk in zijn is het schofferen en neersabelen van tegenstanders, bestaand of bedacht. En zodra er iets van tegenwind is, dan is het gelijk piepen en protesteren en huilie-huilie, en dat klaagorgel bespelen ze met verve.

Wilders treft het ook niet met Nederland. Een nepparlement, vooringenomen rechters, open grenzen, teveel Marokkanen, je zou er ook bijna gek van worden. En die vrijheid van meningsuiting die ook niets voorstelt. Want als je iets zegt wat veel mensen vinden maar de elite niet behaagt, dan word je voor de rechter gedaagd. Heel Nederland is gek, behalve Wilders.

Je zou denken dat zo’n Don Quichote grotendeels genegeerd zou worden, maar voor de media zijn Wilders en Trump kersen op de taart en lekker smullen. Hoe gekker en grotesker, hoe beter. Trump financiert zijn eigen campagne, maar geeft nauwelijks iets uit. Hij krijgt op alle netwerken en in alle media alle aandacht die hij wil, zelfs hier. De tegenwaarde ervan loopt nu al in de miljarden dollars. En dan moet het echte gevecht nog beginnen.

Het lijkt me rot dat je elke ochtend wakker wordt en weer aan zoveel mensen en groepen een hekel hebt. Hup, weer met twee benen erin over vluchtelingen en Marokkanen. Wat een leven heb je dan . En dat alles uit naam van die zogenaamde vrijheid die hij zo graag voor zichzelf claimt maar weinig anderen gunt. In die zin klopt de vergelijking met Trump helemaal. Het zijn de nare jongetjes van het schoolplein die geen vrienden hebben maar die worden gevreesd en tegelijk bewonderd omdat zij toch maar durven te zeggen waar het op staat. Minder Wilders? Was het maar waar.

Stikken in de spullen

StuffocationMijn vader had het heel erg. Toen hij mid jaren ’70 een fatsoenlijke draaitafel kocht, startte een ongekende intocht van langspeelplaten in ons huis. Hij kocht ze voortdurend en van heinde en verre bracht de PTT alle bestelde albums thuis. Hij vond zichzelf een bevlogen verzamelaar, maar het had alle verschijnselen van koopwoede en verspulling.

Overconsumptie is net zo erg als obesitas, en het is dan ook niet zo gek dat mijn vader leed aan beide. Hij kon geen enkel strijkkwartet van een dode Rus laten staan en het ontbijtbuffet in een hotel had op hem dezelfde magische aantrekkingskracht. Zo stikte hij in de spullen, en werd in de loop der jaren alleen maar dikker en zwaarder.

Verspulling of stuffocation is niet het probleem van mijn vader. Ik heb hard moeten knokken tegen dezelfde verslavingen en in mijn kasten staan nog steeds stapels cd’s en boeken die ik zo nodig moest hebben maar noot speelde of las. James Wallman schreef een boeiend boek over stuffocation, het stikken in de spullen, een probleem dat ons de afgelopen decennia hardnekkig teistert.

Inmiddels beginnen we te zien en te snappen dat iets doen of ervaren veel bevredigender is dan kopen en hebben. Less is more doet steeds meer opgeld. Maar het is een taai gevecht. De verleidingen zijn te talrijk. En reclame jaagt onze bestedingen op en zo zitten we – bijna – allemaal met kasten vol strijkkwartetten van dode Russen en boeken die we heus ooit nog een keer gaan lezen.

Grijs gebied

AppleAangezien het voorlopig de laatste kans was om de – ook al omstreden – Gouden Koets te zien, ging ik gisteren maar eens even goed zitten voor de fantastische folklore die Prinsjesdag heet. Ik verwachtte en hoopte op een Troonrede met een opening over de stand van de staat en duiding dat het kabinet ook had begrepen dat er een internationale vluchtelingencrisis is. Helaas. De vluchtelingen zaten in de tweede helft. Net als het klimaat en duurzaamheid. Het was een grijs verhaal dat onze vorst mocht debiteren.

Een grijs verhaal van een grijs kabinet dat puffend en kreunend nog de tweede helft van het eigen bestaan moet spelen. Dat valt voor den drommel niet mee, zeker als je het nergens over eens bent. Over vluchtelingen, bijvoorbeeld. De oplossingen komen niet uit Den Haag, maar dienen zich overal in het land aan. Omdat het moet, en omdat het kan. Het laat zien hoe de Haagse macht zichzelf erodeert.

Helaas spelen we nu ook gelijk het spelletje ‘fout na de oorlog’. Op de Amsterdamse Stadsschouwburg – bakermat van goede smaak en dito opvattingen – hing plots een spandoek met de vraag wat overbuurman Apple nu eigenlijk voor de vluchteling doet. Het bleek te gaan om het ‘innemen van een maatschappelijke positie.’ Want Apple verdient veel geld en betaalt weinig belasting.’ Begrijpt u wel? De jaren ’70 zijn weer helemaal terug. Met grove penseelstreken schetsen hoe de wereld in elkaar steekt en wie deugt en wie niet.

Het was ook al onze nationale hobby over de Tweede Wereldoorlog. Wie was goed en wie was goed fout. Dat strekt zich nu uit tot Zwarte Piet, de schilderingen op de Gouden Koets en nu ook over de remake in de Jordaan van een muurschildering uit 1920 met werving van soldaten voor Nederlands-Indië. De Palmgracht pikt het niet. Die wordt nu geconfronteerd met ‘een zwarte bladzijde uit de Nederlandse geschiedenis.’

Ons verleden moet op de schop. Onze toekomst ziet er plots anders uit. Een grijs gebied. Ons hele leven is Apple en vanuit de Stadsschouwburg roepen we naar de overkant, naar de moeder aller apparaten, en tweeten schande en roepen feitelijk foei tegen onszelf. Veel beter kan de verwarring niet worden geduid.

Graag springen na de spits

Trein.NSWat is dat toch met onze zogenaamde topmannen? Ze doen een boute uitspraak, heel Nederland in rep en roer, maar voor je het weet is de uitspraak al weer een teruggetrokken keutel en regent het excuses. Niet zo bedoeld. Nooit gezegd. Uit zijn verband. Het gaat om de context. Het was niet mijn intentie. Straks krijgen we al excuses voordat iemand überhaupt iets heeft gezegd. Gekker moet het niet worden.

Het is toch een rare behoefte om maar wat te roepen en het dan razendsnel weer in te slikken. Het lijkt wel een light version van Gilles de la Tourette. Eerder deze week Hans de Boer en zijn labbekakken. Land in brand. Prompt excuses. En daarna Pier Eringa, topman van ProRail. Leest deze quote goed: “Als ik na een zelfmoord een smsje krijg, denk ik: verdorie, waarom een niet minder druk tijdstip gekozen?” Uiteraard excuses. ‘Springen na de spits’, kopte een journalist. Het schijnt dat deze Eringa nog niet ontslagen is. Mag ik daar dan ook excuses voor?

Oud ABN-topman Rijkman (what’s in a name?) Groenink was deze week wel eerlijk. Hij gaf aan veel te veel geld ooit te hebben meegekregen, maar was niet van plan om iets terug te betalen. En ook geen excuses. Mooi. Excuses waren er ook niet van de Chileense verdediger Gonzalo Jara. Deze psychopaat stak tijdens de Copa America zijn vinger in de anus van de Uruguayaanse spits Cavani. Geen excuses. Wel geschorst. Van zijn Duitse werkgever mag hij omzien naar een andere club. En hopelijk enige psychische hulp.

Onze gedachten dit weekend gaan uit naar Dr. P, ofwel Ronald Plasterk, PvdA-minister van rijkdiensten, overzeese gebiedsdelen en nog zo wat zaken die weinigen boeien. Zo hij nog rechtop stond, dan zaagt de Volkskrant hem vandaag net onder de knieën af in een long read vol falen, zelfoverschatting en nog zo wat poltiek geblunder en karakterzwaktes. Gelukkig voor hem zei hij ooit: “mijn ego is te groot om gekwetst te worden.” Het klinkt bijna als een excuus.

Bijna continu voetbalgekte

MandelaArnon Grunberg zei het gisteren nog in Het Parool: de nuance is ver te zoeken. Je bent voor of tegen. De waan van de dag regeert. Social media werken de hysterie in de hand. Kijk maar naar Zwarte Piet of het collectief rouwen na de vliegramp. Als je niet rouwt ben je een gevoelloze klootzak die zelf uit een vliegtuig moet worden geworpen.

Heel Holland staat permanent in de hens. En bij alle problemen geldt: Zwarte Piet gaat voor. Ofschoon hij bijna is afgeschaft, waart zijn geest overal rond. Een dwalend GroenLinksraadslid in Zuidoost zag zelfs in een door kinderen gemaakte Mandelapop een Zwarte Piet en daar had je het gedonder weer. Hoe erg kun je in de war zijn?

Er heerst bijna continu voetbalgekte. Als je vroeger ergens boos over was, dan schreef je een brief naar de courant of de burgemeester en verder besprak je alle wereldsores thuis of over de heg met de buren. Nu zijn we 24 uur per dag overgeleverd aan ieders opinie, selfie en bijzondere kijk op de wereld en wat daar allemaal gebeurt. Vrolijk stemt het niet.

De ouderwetse media in hun jacht naar markt en voortbestaan lijken de olie op de golven steeds meer voor te koken. Wat je allemaal even tegenkomt bij een ochtendrondje langs de velden. Een stille tocht voor een hond. Een ‘piepende doos’ (nee, niet wat u denkt) met 24 cavia’s bij Dierenopvangcentrum Hengelo. De nieuwe en waarschijnlijk nog veel jongere vriendin van Harry Mens. En van melk ga je eerder dood,  hoewel dat ook geldt voor oversteken zonder te kijken.

Het valt waarachtig niet mee allemaal. En dan is het binnenkort ook nog 5 december. Ik las over een schminkverbod en oranje Pieten. Het zijn de Hoekse en Kabeljauwse twisten revisited. Met alleen maar verliezers. Waarin een klein land heel klein kan zijn. Arnon Grunberg had nog wel een mooie: “De Nederlander wil leven alsof hij de eerste mens op aarde is, waar hij zelf het referentiekader is. Hij heeft een hekel aan autoriteit en trekt kennis in twijfel uit angst onderdrukt te worden.”

Bondscoach des vaderlands

LouisWie had dat gedacht? Louis van Gaal de verlosser van Nederland. Wie zijn succes enkele weken terug had voorspeld, was met hoon overladen en met pek en veren het land uitgezet. Het kan verkeren. Zeker in het voetbal.

Louis van Gaal was een idioot, een dorpsgek, en deze paljas zou met zijn gedeukte selectie de eerste ronde nooit overleven. De guillotine stond al klaar voor de bondscoach die ons wijs had willen maken dat hij eigenlijk helemaal geen zin had in het bondscoach zijn. Waren we bijna ingetuind.

Louis van Gaal was Louis van Gaal niet de afgelopen weken, of juist heel erg wel. Hij was benaderbaar, aanspreekbaar, aardig, vrolijk, en vooral: hij versloeg alles wat op zijn weg kwam, tot gisteravond, maar toen was hij al veel verder dan iedereen minus Van Gaal zelf had gedacht dat hij zou komen. De bondscoach des vaderlands.

Wat zal Van Gaal genoten hebben van Van Gaal. En van zijn jongens. En van de lange neus die hij kon maken naar de Derksens, de Telegrafen en de Cruyffs die hem allemaal het liefste zagen hangen aan de allerhoogste boom. Van Gaal kon dus alleen nog maar winnen, en dat deed hij. De een noemt het 5-3-2, de ander 1-5-3-2 en soms leek het 4-3-3, maar het was toch vooral Systeem-Van Gaal.

Met een middelmatig team met een falende topper en één echte wereldster haalde Van Gaal de halve finale. Dat waren drie wedstrijden meer dan iedereen had gevreesd. Maar meer zat er ook niet in. Van Gaal heeft uit een middelmatig elftal het uiterste geperst, en hij zal hoogstens de pest in hebben dat we niet tegen die Duitsers en dan in die laatste minuut Robben…

Groter zijn dan je klein bent

robinBart Smout schreef een mooie column in de Volkskrant over de overgang van Oranjecoma naar Oranjegekte. Eerst was Van Gaal een idioot en een psychopaat, hadden we geen goede voetballers meer en misten we ook nog Strootman, maar na de 1-5 tegen Spanje is alle scepsis weg en zijn ‘we’ helemaal los.

Louis van Gaal is nu plots een inlevend mens, sociaal ook, en hij schijnt verstand van voetbal te hebben. Iedereen spreekt nu vrijelijk over 5-3-2, terwijl je daar recent nog voor kon worden opgepakt. Johan Cruyff heeft in het oranje gegolfd. En voor ieders begrip: het systeem is niet belangrijk, het is maar hoe je het invult.

Mooi hoe onze natie van slachtoffer in spe nu bij de favorieten hoort. Groter zijn dan je klein bent, noemde Smout dat treffend. Opeens kunnen we het weer, swingt het als nooit tevoren, en juichen, hamsteren en donderen we van gekte dubbel van euforische vreugde. We hebben het zo hard nodig dit succes. Wij zijn klein, en de wereld is zo groot en vol gevaar.

Vanavond wacht een drieste kangaroekudde van down under om ons feestje te verpesten of tot euforische hoogte te jagen. Winst vanavond betekent een plaats bij de laatste 16. En misschien wel tegen Brazilië dat geen schim is van de eigen schaduw. Wie vreest hen nog? Zoals Cruyff ooit zei: ‘als je wereldkampioen wil worden, moet je van iedereen winnen.’ Groter zijn dan je klein bent is best leuk, voor zolang het duurt.

De dood of de gladiolen

LouisVier jaar wachten op vier weken WK. Geen wonder dat iedereen een Roy Donders-juichpak wil. En 23 hamsters hamstert. Dat Yolante haar Sloggibillen in de strijd gooit. En iedereen als Hollandse koopman graantjes meepikt van de Oranje-euforie. Het gaat toch om de winst?

Winst. Daar moet Louis van Gaal voor gaan zorgen. Maar het zit hem niet mee. Staat hij eindelijk op dit grote eindtoernooi, heeft hij een niet veel meer dan middelmatig elftal om de klus te klaren. Pech voor Louis. En een fantastische uitdaging. Want als hij met dit Oranje verder komt dan velen denken of durven hopen, dan is hij natuurlijk het heertje. En kan zijn persoonlijkheid echt niet meer door de draaideuren van Schiphol.

Velen vrezen de vroege uitschakeling in weer een poule des doods. Weer die tikkie-takkie Spanjolen, die geniepige Chilenen en het powerball van Australië. Maar ja, zei Cruyff niet ooit dat je van iedereen moet kunnen winnen als je wereldkampioen wilt worden? Nou dan.

En gaat het mis, dan kan de kop van Louis er definitief af. Velen staan met den hakbijl in de hand. De Telegraaf – clubblad van Cruyff – probeert Van Gaal al tijden kapot te maken. Maar Louis heeft het mooi voor elkaar, hoe wij ook presteren. Hem wacht een driejarig contract – voor naar verluidt een 20 miljoen Britse Ponden – bij Man United, één der grootste clubs van de wereld. De Britse pers smult nu al van zijn komst.

Vrijdag Spanje. Vrijdag de 13e. Dan weten we of Van Gaal de grote tovenaar is of dat we zwetend zwalken richting Chili. Wereldkampioen worden we niet. En die vierde finaleplaats zit er ook niet in. Of ben ik nu zo dom en Louis zo slim. Voor Van Gaal valt er bijna niets en helemaal alles te winnen. De dood of de gladiolen.

Nog geen cavia

markHij leek volledig seksloos en zonder contact. Een man alleen in een Haags huis, geen vriend(in) in zicht, volgens zijn woordvoerder heeft hij niet eens een cavia. Zo. Niet dat de premier iets met zo’n harig beestje zou willen, het was slechts als ‘beeld’ dat er echt niemand over de vloer is bij Mark. Vreemd, toch? Maar vanochtend was er opeens ‘een vriend’ van Mark Rutte, misschien wel ‘de.’ Maar de woordvoerder ontkende. Wat niet wil zeggen dat het niet waar is. Misschien is er ook wel een cavia. Of een hangoor. Maar eerst maar eens naam en rugnummer, lijkt mij.

Ik hoop dat onze premier een serieus aangenaam seksleven heeft, maar hoe moet dat als iedereen je kent en je nergens ongezien kunt zijn of binnenwippen? Lijkt me lastig. Maar is dat voor Rutte de reden om dan maar helemaal niets te doen? Of is hij slimmer dan wij? Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Wat ook wordt vervolgd, is de ingesleten hebzucht van de mens. De Volkskrant had een mooie bijlage over Geld & Geluk en de verschillen tussen mannen en vrouwen. Mannen graaien uit statusverwerving, vrouwen uit verlangen naar extra zekerheid. Yvonne Hofs schreef er het boeiende artikel We want more over. Hoe zou Mark dit nu lezen?

Politieke partijen willen ook altijd meer. Meer kiezers, meer zetels, meer macht. Bij Europa is dat toch een raar verhaal. Iedereen lijkt tegen, of in ieder geval tegen deze EU. Maar welke dan wel? En kunnen we daar dan voor kiezen? Het lijkt me niet. Het lukt politici uit angst of ander ongerief in ieder geval maar niet helder te maken wat Europa ons biedt en onthoudt.

Dus is het voor of tegen ‘dit’ Europa. Ja of nee. Een onzinnige keuze. Of zoals Jeroen Dijsselbloem in diezelfde Volkskrant zei: “politici moeten ophouden Europa te verkopen om Europa. Je gaat de gemeenteraadscampagne toch ook niet in met ‘de gemeente is belangrijk! ‘Who cares?” Niet zo gek dus dat er slechts een beschamende minderheid Europa stemwaardig vindt.

I Don’t Like Mondays

brendaannspencerOp de kamerdeur van één van onze dochters hangt een poster van de dikke kater Garfield met de kreet Mondays Suck. Het is de kernachtige verwoording van het gevoel dat zovelen hebben bij de startdag van de school- en werkweek.

Op maandag 29 januari 1979 schiet de dan 16-jarige Brenda Ann Spencer in San Diego uit haar huis op kinderen die wachten tot ze naar binnen kunnen op de Grover Cleveland Elementary School. Met het semiautomatische geweer dat ze van haar vader voor Kerst kreeg, schiet ze twee volwassenen dood en verwondt acht scholiertjes en een agent.

Het motief van Spencer: “Ik hou niet van maandagen, dit brengt tenminste wat leven in de brouwerij.” Bob Geldof, voorman van de Ierse band The Boomtown Rats, pikt het verhaal op en maakt er het beroemde nummer I Don’t Like Mondays van dat in de zomer van 1979 de eerste plaats haalt in Engeland.

Wat een rare twist dat Geldofs middelste dochter Peaches gisteren – op een maandag – overlijdt onder nog niet opgehelderde omstandigheden. Vreemd is wel dat de laatste tweet die zij stuurde een foto is van haar met haar in 2000 aan een overdosis overleden moeder Paula Yates, die – naast Peaches Honeyblossom – met Geldof ook nog de dochters Fifi Trixibelle en Pixie Frou-Frou kreeg. What’s in a name?

Brenda Ann Spencer – 54 inmiddels, ze was vorige week jarig – zit een straf van 25 jaar tot levenslang uit. Haar volgende vrijlatingsverzoek wordt behandeld in 2015. Spijt heeft ze nooit betoond, excuses en omstandigheden in ruime mate aangevoerd. Benieuwd of je in de gevangenis nog wel dat maandaggevoel hebt, of dat elke dag een maandag is. Dat zou dan de ergste straf zijn.