Gaarkeukens van grofheid

Mijn goede vriend Arjen verwoordde het treffend: “Ik was net tien minuten op twitter en ga nu eerst mijn handen maar eens goed wassen.” Social media zijn precies niet wat ze claimen. Het zijn gaarkeukens van onfatsoen, grofheid en verregaande vorm van belediging, intimidatie en het verspreiden van fake news en virussen van domdenken.

Over mijn bericht over de cover van The New York Times over de bijna 100.000 coronadoden in de VS kreeg ik reacties als dat zo’n aantal toch niks voorstelt en dat er veel meer mensen aan longkanker doodgaan. Pardon?

Social media zijn geen gezellige platforms maar rioolbuizen vol kwalijk riekende uitwerpselen. Het werd zelfs twitter nu te gek. Het gaf aan bij enkele tweets van Trump aan dat deze ‘ongefundeerd’ zijn. Dat is een nette formulering voor hitserij en het dwarsbomen van eerlijke verkiezingen.

Ik vind het leuk om naar uilen in een vensterbank of jonge pinguïns te kijken. Ik heb minder met vakantiefoto’s maar lees graag welke muziek ik toch echt niet mag missen of hoe een column van Diederik Ebbinge over Youp van ’t Hek veel leuker is dan de columns van Van ’t Hek zelf.

Ik vind dat allemaal wel grappig, maar ik ben geloof ik grenzeloos naïef of wens iets wat er niet komt: echte social media, gezellig. met ergens ver weg en deep down een afwerkplek voor gekkies die alle complotten in de wereld niet meer trekken.

 

Bijna continu voetbalgekte

MandelaArnon Grunberg zei het gisteren nog in Het Parool: de nuance is ver te zoeken. Je bent voor of tegen. De waan van de dag regeert. Social media werken de hysterie in de hand. Kijk maar naar Zwarte Piet of het collectief rouwen na de vliegramp. Als je niet rouwt ben je een gevoelloze klootzak die zelf uit een vliegtuig moet worden geworpen.

Heel Holland staat permanent in de hens. En bij alle problemen geldt: Zwarte Piet gaat voor. Ofschoon hij bijna is afgeschaft, waart zijn geest overal rond. Een dwalend GroenLinksraadslid in Zuidoost zag zelfs in een door kinderen gemaakte Mandelapop een Zwarte Piet en daar had je het gedonder weer. Hoe erg kun je in de war zijn?

Er heerst bijna continu voetbalgekte. Als je vroeger ergens boos over was, dan schreef je een brief naar de courant of de burgemeester en verder besprak je alle wereldsores thuis of over de heg met de buren. Nu zijn we 24 uur per dag overgeleverd aan ieders opinie, selfie en bijzondere kijk op de wereld en wat daar allemaal gebeurt. Vrolijk stemt het niet.

De ouderwetse media in hun jacht naar markt en voortbestaan lijken de olie op de golven steeds meer voor te koken. Wat je allemaal even tegenkomt bij een ochtendrondje langs de velden. Een stille tocht voor een hond. Een ‘piepende doos’ (nee, niet wat u denkt) met 24 cavia’s bij Dierenopvangcentrum Hengelo. De nieuwe en waarschijnlijk nog veel jongere vriendin van Harry Mens. En van melk ga je eerder dood,  hoewel dat ook geldt voor oversteken zonder te kijken.

Het valt waarachtig niet mee allemaal. En dan is het binnenkort ook nog 5 december. Ik las over een schminkverbod en oranje Pieten. Het zijn de Hoekse en Kabeljauwse twisten revisited. Met alleen maar verliezers. Waarin een klein land heel klein kan zijn. Arnon Grunberg had nog wel een mooie: “De Nederlander wil leven alsof hij de eerste mens op aarde is, waar hij zelf het referentiekader is. Hij heeft een hekel aan autoriteit en trekt kennis in twijfel uit angst onderdrukt te worden.”