En dat vergeten

Anthony was ingenieur of misschien toch tapdanser, hij doet in ieder geval enorm zijn best om de nieuwe thuishulp van het laatste te overtuigen. Het lijkt wel een verleidingsritueel.

Anthony komt nauwelijks meer buiten. Zijn flat is zijn vesting. Maar is het wel zijn flat? En waarom verandert er steeds van alles?

Anthony kan niet zonder zijn horloge, het is zijn houvast in zijn wereld waar hij steeds minder grip op krijgt. Hij is zijn horloge steeds kwijt. Hij verdenkt de ene huishulp na de andere (“my father has his ways”) en vergeet steeds waar hij het zelf heeft neergelegd.

Anthony is dement. Hij zit opgesloten in zijn eigen wereld, hij kan niemand meer vertrouwen want niemand lijkt hem te begrijpen. Hij haalt mensen en gebeurtenissen door elkaar, en wacht maar en wacht maar tot zijn liefste dochter belt, maar die is helaas overleden. Hij moet het doen met zijn andere dochter waar hij veel minder liefde voor (b)lijkt te hebben.

Anthony is Anthony Hopkins en omgekeerd in de bijzonder aangrijpende film The Father, ook dringend aanbevolen, net als Supernova. Het mooie van de door Florian Zeller van zijn toneelstuk gemaakte film is dat we niet hoeven te bedenken als kijker wat Anthony denkt en waarneemt, maar hij laat het gewoon zien door zijn gedrag en verwondering, woede en verdriet.

Zo kan het gaan. Zo gaat het velen. De film en het acteren van Hopkins en Olivia Colman zijn zo sterk dat je soms vergeet dat het een film is. En dat vergeten. Dat is nu juist waar het over gaat. Hoe knap gemaakt en gespeeld, maar helaas elke dag de realiteit voor zovelen.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *