Being Robert de Niro

Ik wilde graag naar ‘Being Flynn’, de nieuwe film met Robert de Niro.

Niet omdat de film zulke goede recensies kreeg. Maar wel omdat Robert de Niro natuurlijk een onvoorstelbaar filmfenomeen is, en dat je het eigenlijk niet kunt maken om een nieuwe film met hem botweg te negeren.

Het is echt waanzinnig om de lijst van films van De Niro te bekijken. En oh ja, zeker, de beste en meest indrukwekkende rolprenten zitten in de eerste helft van zijn carrière, maar dan nog. Met die eerste helft zet hij hele legers aan acteurs in het dodelijke filmdonker.

Nu is De Niro bijna 70, en mag dus de drankzuchtige, aan lager wal geraakte, vol van zichzelf zijnde en bitter-cynische vader zijn die zijn verleden van afwezigheid niet kan uitwissen en zijn heden niet aan kan. ‘Being Flynn’ is het klassieke vader-zoon-verhaal, waarbij sympathie en antipathie om voorrang vechten en waar – toch, en misschien wel helaas – een aardig einde aan geplakt moest worden.

Het begin van de film is meesterlijk. In een mooie verwijzing naar de classic movie ‘Taxi Driver’ van Martin Scorcese uit 1976, zien we de oude De Niro a.k.a. Flynn in zijn taxi stappen. Zijn openingszin: “There are only three great writers in the United States: Mark Twain, J.D. Salinger, and me.” Dat belooft wat.

Maar de belofte is een leugen. Zoals ‘The Great American Novel’ die Jonathen Flynn schrijft de leugen is van ‘The American Dream’, net zoals zijn leven een grote leugen vol vastgelopen ellende is die hem uiteindelijk in de daklozenopvang brengt waar zijn zoon werkt die hij – net als zijn vrouw die zelfmoord pleegde – heeft genegeerd en nu weer poogt in te palmen alsof er niets is gebeurd.

Het vader-zoon-thema is ouder dan de werg naar Rome. Je ouders zitten in je, of je het wilt of niet, en je neemt er altij wat van mee, of houdt er wat van over. ‘Ik heb  je gemaakt,’ schreeuwt Flynn Sr., ‘ik had me ook kunnen aftrekken boven de wasbak en je door kunnen trekken.’ Tsja, het blijft toch je vader.

‘Being Flynn’ is geen topfilm, maar Robert de Niro is natuurlijk wel een topacteur, ook in de wat mindere settings. En het viel me op hoe klein hij eigenlijk is, een soort Dustin Hoffman of Paul Simon Plus, maar vergis je niet in zijn onverzettelijke fysiek waardoor hij veel groter, sterker en dwingender lijkt dan hij in zijn downfall is.

En wie herinnert zich niet de magistrale boksfilm ‘Raging Bull’, met de permanent dreigende en meppende 220v van Robert de Niro als Jake La Motta, de Badr Hari van New York?

watch?v=a-zuMeXgbFQ

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *