Pleinvrees

Ben ik nu zo slim en zijn zij nu zo dom, of hoe zit het? Het is toch te bizar voor woorden. Gaat zaterdag eindelijk eindelijk het Stedelijk Museum open, gaat de volgende dag het Van Gogh Museum dicht. Een simpele rekensom: drie musea op het Museumplein (met zo’n naam verwacht je toch wat..), twee dicht. Bingo.

Op het herboren Stedelijk Museum hebben we acht jaar mogen wachten. Ik zal het trandendaldossier van dit bijna-decennium dichtheid en autisme niet nogmaals langslopen, ik krijg er nog spontaan jeuk en huilbuien en pleinvrees van.

Hoe dicht zijn en verbouwen niet moet, dat weten we dus nu. Het Van Gogh Museum doet het in de communicatie dan ook al snel beter, maar ere wie ere toekomt, het oogt professioneel en weldoordacht. Zo kreeg ik van directeur Axel Rüger een heldere brief (‘Beste buur’) met mooie folder over Van Gogh in de Hermitage en de artistieke looproute ‘Van Gogh on the Move’ van het Van Gogh Museum naar de Hermitage alwaar 75 topstukken vanaf komend weekend te zien zijn. Om in te lijsten, lijkt me.

Zo kan het dus ook. En op 1 mei 2013, voorheen de Dag van de Arbeid, moet alles weer werken en is het Van Gogh Museum weer open, vlak na het Rijksmuseum (of Rijks Museum, zoals het in het duurbetaalde wordfeud van het museum nu heet), en dan zijn we weer met drie. Hoe het met die wel-of-niet-fiets-onderdoorgang zit, is mij nog niet helemaal duidelijk. Heel bijzonder hoe dat werkt en gaat in de Amsterdamse krochten. Fraai is het allemaal niet.

Fraai en helemaal uit de kunst is natuurlijk Hein de Kort (een museum voor hem, lijkt me verdiend) die in Het Parool de museaproblematiek in grove streken tekent en duidt. Museum-dus-dicht is een briljante samenvatting van een soap waar je spontaan van zou gaan giechelen als het niet zo tranentrekkend triest was.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *