Zadelpijn

De wielersport is een bijzondere sport, met eigen codes, moraal, met helden zo groot als de hoogste col, en een journalistengilde dat eerder uit liefhebbers dan uit serieuze verslaggevers bestaat. Het is – als de bende van de Zwarte Hand – een gesloten gemeenschap waar het doorbreken van het zwijgen leidt tot excommunicatie.

Zo heeft de wielersport zichzelf verrot gespoten en geslikt, maar nog steeds bevolken honderdduizenden elke zomer de flanken van de Alpen en de straten van Parijs om hun helden vooruit te schreeuwen. De wielersport is verziekt, verrot, corrupt, en maar niet in staat de stoepen te schrobben en het leven te beteren, zo men dat al wil.

En zo kijken we naar gekochte koersen, naar grootschalige fraude, naar renners die niet op bruine bollen en pasta rijden, maar op bloeddoping en allerlei andere verboden preparaten. En wij maar klappen. En als iedereen het doet, wat maakt het dan uit? Als iedereen slikt en spuit en flikt, dan is Lance Armstrong nog steeds de allerbeste van het peloton.

Die Armstrong is natuurlijk een fenomeen en de last man standing. Ook hij moet nu toch maar eens gaan toegeven dat je de Tour de France niet zeven keer kunt winnen op een croissant en een veldfles water. Dan vallen bij fans als Mart Smeets (‘nooit iets gezien, nooit iets kunnen bewijzen’) eindelijk ook eens de schellen van de ogen. Smeets heeft er in ieder geval ook goed aan verdiend.

In de Volkskrant gisteren trok Jean-Pierre Geelen de wielersport op een prachtige wijze door de gehaktmolen. “Maar terugziend moet je constateren dat de miljoenen wielerliefhebbers die sportzomers aaneen in al hun onschuld dachten te kijken naar een potje fietsen, in wezen getuige waren van een georganiseerd drugstransport.” Een kermiskoers, wat u zegt. Dieper het ravijn kun je niet in, dunkt mij.

Bij boefjes horen boefjesmaten, artsen, pers en sponsors, en bij gebrek aan moraal glijdt het geld aangenaam. Dat een sport wordt doodgereden, lijkt weinigen te kunnen schelen. Het kan haast geen toeval zijn dat Armstrong lang rondreed in een shirt met sponsor Discovery, als een onbewuste open uitnodiging om te ontdekken hoe de wielersport van fraude, bedrog en onfrisse praktijken aan elkaar hangt. Benieuwd of de wielersport zich opnieuw kan uitvinden. Tot die tijd heb ik zadelpijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *